IV SA/Wa 1401/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej K. Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1401/12 wydanego w sprawie ze skargi K. Z. przeciwko Rzecznikowi Praw Obywatelskich o zadośćuczynienie postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 3 września 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1401/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. Z. przeciwko Rzecznikowi Praw Obywatelskich o zadośćuczynienie. Odpis orzeczenia doręczono skarżącej w dniu 11 września 2012 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się na karcie nr 28 akt sprawy). W dniu 28 września 2012 r. K. Z. złożyła do akt sprawy skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo z dnia 24 września 2012 r., w którym odwołała się od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2012 r. oraz wniosła o przysługującą jej skargę kasacyjną. Jednocześnie strona zwróciła się o przyznanie prawa pomocy z zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Referendarz sądowym postanowieniem z dnia 21 stycznia 2013 r. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. K. Z. nie wniosła sprzeciwu od tego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Jak wskazano, w skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego piśmie z dnia 24 września 2012 r. strona zakwestionowała postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2012 r., wskazując, że wnosi o przysługującą jej skargę kasacyjną. W tej sytuacji - mając na uwadze, że pismo strony powinno być rozpoznane zgodnie z jej intencją, a charakter pisma powinien być ustalony w pierwszej kolejności na podstawie jego treści - przedmiotowe pismo należało potraktować jako skargę kasacyjną od wskazanego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Stosownie do art. 175 § 1 i § 2 powołanej ustawy skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis ten nie znajduje zastosowania w przypadku, gdy skargę sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem oraz prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie nie spełnia wymogów określonych w art. 175 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie została bowiem sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Skargi nie sporządziła również inna uprawniona do tego osoba, wymieniona w art. 175 § 2 powołanej ustawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę kasacyjną za niedopuszczalną i na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.