IV SA/Wa 1402/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [..] czerwca 2011 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania M. J., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo - usługowego , przewidzianej do realizacji na działkach o nr ew. gruntów: [...] i [...] przy ul. [...] w P., Zdaniem Kolegium odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana w sposób prawidłowy, tj. z uwzględnieniem istniejącego stanu faktycznego i obowiązujących przepisów prawa. Organ ten wskazał, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm., dalej zwana ustawą), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W świetle art. 64 ust. 1 ustawy, przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast zgodnie z art. 60 ustawy, decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Organ przytoczył treść art. 61 ust. 1 ustawy, który określa przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. Kolegium wskazało, iż wniosek inwestora z dnia 1 września 2010 r. został uzupełniony skutecznie w dniu 15 marca 2011 r. i zawiera elementy, o których mowa w art. 52 ust. 2. Projekt decyzji został zgodnie z art. 50 § 4 ustawy, sporządzony przez osobę z uprawnieniami urbanistycznymi. Analiza funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiąca część składową zarówno projektu decyzji jak i samej zaskarżonej decyzji, spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U 2003, Nr 164, poz. 1588 ). Projekt decyzji został zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy uzgodniony z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w P., Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Stosownie do art. 53 ust. 3 ustawy - dokonana została analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, jak analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowa, sporządzona zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U 2003, Nr 164, poz.1588 ). Z analizy tej wynika, że możliwe jest ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, gdyż zostały spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro zgodnie z art. 56 w zw. z art. 64 ustawy nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, to zdaniem Kolegium, decyzja organu I instancji była zasadna i słuszna. Organ nadto stwierdził, że zaskarżona decyzja w punkcie 7 zawiera wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, które Inwestor musi zabezpieczyć, tym samym zapobiega naruszaniu tych praw w granicach przyjętych przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do art. 10 § 1 kpa organ pierwszej instancji zapewnił czynny udział wszystkim stronom w toczącym się postępowaniu, zawiadamiając je pismem z dnia 7 kwietnia 2011 r. o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. Kolegium w odniesieniu do zarzutów podniesionych w odwołaniu wskazało, iż zaskarżona decyzja zawiera ustawowe elementy o których mowa w art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Podkreśliło, że wydanie decyzji pozytywnej o warunkach zabudowy, nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust.2 ). Powołując się na wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 10 czerwca 2008r, sygn. akt: IISA/BD 216/08 wskazało, ,iż ewentualne skutki wydania decyzji o warunkach zabudowy, nie mogą więc stanowić merytorycznych elementów treści decyzji o warunkach zabudowy, a roszczenie może być kierowane wyłącznie do inwestora. W aktualnie prowadzonym postępowaniu bada się jedynie zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, a w przypadku wystąpienia takiej zgodności, organ orzekający zobligowany jest do wydania decyzji pozytywnej (art. 52 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy ). Na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, inwestor uzyskuje jedynie ogólną informację, czy możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji na jego działce. Nie oznacza to jednak, iż otrzyma on pozwolenie na budowę konkretnej, określonej w projekcie budowlanym inwestycji. Istota bowiem tego postępowania sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zabudowa objęta wnioskiem może być realizowana na danym terenie w myśl przepisów szczególnych. Badanie tej zgodności dokonywane jest, stosownie do podstawy materialnej postępowania, przez pryzmat tego, czy planowany sposób zagospodarowania terenu nie naruszy zasady "dobrego sąsiedztwa" i gwarantuje zachowanie na danym terenie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 ustawy. Podobnie jak powyższe, również zakres ochrony osób trzecich musi w tym postępowaniu odpowiadać jego podstawie materialnej, co oznacza, że może nastąpić tylko w takim zakresie, w jakim sprawa nie jest objęta przepisami prawa budowlanego. W przeciwnym bowiem razie orzekanie o wymaganiach wynikających z ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy pozbawiłoby te osoby możliwości dochodzenia ich praw w późniejszym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Odwołująca wbrew zarzutom, nie została pozbawiona możliwości czynnego udziału w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, gdyż począwszy od jego wszczęcia, aż do jego zakończenia i zawiadomienia przez organ I instancji o zamiarze wydania decyzji była pisemnie zawiadamiania o wszelkich działaniach w sprawie przez organ. O skuteczności tych działań świadczą znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenia odbioru zawiadomień czy wezwań podpisane własnoręcznie przez odwołującą. Zgodnie z art. 40 § 2 K.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W niniejszej sprawie, odwołująca w sposób skuteczny ustanowiła pełnomocnika – R.K., co zostało wyjaśnione już w poprzedniej decyzji kasacyjnej Kolegium. Organ I instancji zapewnił stronom, w tym pełnomocnikowi skarżącej możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym vide: zawiadomienia z dnia 7 kwietnia 2011 r. które pełnomocnik pani J. odebrał 6 maja 2011 r. ( dowód zwrotnego potwierdzenia odbioru zawiadomienia w aktach sprawy). Organ I instancji nie miał obowiązku powtórnego zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania w sprawie, w sytuacji, gdy wszczęcie nastąpiło z chwilą skutecznego wniesienia wniosku inwestorskiego. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 K.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Ponadto, strony postępowania otrzymały decyzję organu II instancji, z której wynika wprost, że postępowanie w sprawie wymaga uzupełnienia i będzie toczyło się dalej- zatem znajdowały się w posiadaniu informacji o etapie sprawy. Twierdzenie odwołującej, iż nie miała możliwości zgłoszenia nowych wniosków dowodowych nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy. Kolegium stwierdziło, iż w konsekwencji należało orzec jak w sentencji niniejszej decyzji. Na powyższą decyzję skargę wniosła M. J., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego: - § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ), art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 9 ustawy - Prawo budowlane, - art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz §§ 3 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U 2003, Nr 164, poz. 1588), - art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 106 kpa, - art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - art. 6, 7 i 10 kpa, naruszenie zasady określonej w art. 10 § 1 kpa, wysłuchania stron przed wydaniem decyzji - wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, poprzez uniemożliwienie udziału pełnomocnika skarżącej w całym postępowaniu. W motywach skargi podniesiono, że Kolegium błędnie uznało, że jej pełnomocnik miał zapewniony udział w postępowaniu. Zdaniem skarżącej Kolegium pominęło istotne kwestie, mianowicie, że w przypadku realizacji inwestycji po granicy z działką sąsiednią, organ powinien w decyzji umieścić informację o możliwości uzyskania zgody na odstępstwo od warunków określonych w § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Organ odwoławczy naruszył art. 61 ust 1 pkt 3 ustawy, gdyż nie przeanalizował dokładnie, czy została spełniona przesłanka istnienia dostatecznego uzbrojenia. Decyzja Kolegium nie uwzględnia określonej w art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy zasady dobrego sąsiedztwa w znaczeniu szerokim, gdyż w ramach zachowania ładu przestrzennego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy powinno rozważyć również formy zagospodarowania terenu po drugiej stronie skrzyżowania ulic, na działkach mających bezpośredni dostęp do innej drogi publicznej niż działka, której dotyczył wniosek o wydanie o warunkach zabudowy i bezpośrednio z tą działką nie graniczących. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p. p. s. a.). Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W niniejszej sprawie zaskarżono decyzję Samorządowego Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2011 o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo - usługowego przy ul. [...] w P. na działkach ew. nr [...] i [...]. Nie jest sporne, że dla obszaru przedmiotowej inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. dalej zwana - u.p.z.p.) zmiana zagospodarowania terenu wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest uzależnione od łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u. p. z. p., a mianowicie: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 u. p. z. p., o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Szczegółowe warunki określania cech nowej zabudowy określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określone zostały parametry tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu. Niewątpliwym jest, że decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli spełnia ono kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 przy jednoczesnym zachowaniu parametrów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy w odniesieniu do wskazanych wyżej przepisów należy podkreślić, że decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2011 r. ustalająca warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego wskazanego we wniosku inwestora utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., wbrew wywodom skargi spełnia kryteria z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy, nie można też przyjąć, iż w sposób niewłaściwy lub dowolnie określono parametry, o których mowa w/w rozporządzeniu. Zamierzenie inwestycyjne objęte zaskarżoną decyzją, spełnia kryteria określone w art. 61 ust.1, w tym szczególności co do zasady dobrego sąsiedztwa, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z analizy akt prawidłowo wyznaczono granice obszaru analizowanego o jakim mowa w § 3 rozporządzenia w odległości nie mniejszej niż 50 m od granic terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Jak wynika zarówno z części graficznej, jak i z części tekstowej analizy, w obszarze analizowanym, położonym w rejonie ul. [...] w P., znajduje się intensywna zabudowa o funkcji dominującej mieszkaniowej wielorodzinnej oraz uzupełniającej - usługowej. Skoro ratio legis w/w przepisu ustawy jest przede wszystkim zachowanie ładu przestrzennego to w okolicznościach rozpoznawanej sprawy w odniesieniu do decyzji ustalającej wnioskodawcom warunki zabudowy dla budynku handlowo-usługowego o powierzchni zabudowy około 90 m2 z dachem jednospadowym o kącie nachylenia połaci dachowej 30 0 pozwala na stwierdzenie, że zasada dobrego sąsiedztwa została zachowana bowiem mamy w takiej sytuacji z kontynuacją istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych oraz urbanistycznych. Wyznaczone w decyzji parametry zabudowy są zgodne z przeprowadzoną analizą. Wbrew skardze, wynika z niej, że parametry, takie jak wskaźnik zabudowy działki, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometria dachu odpowiadają przepisom § 5-8 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu, czyli niedającą się z nią w praktyce pogodzić. Trzeba bowiem pamiętać, że celem ustawodawcy w zakresie omawianej normy jest zachowanie ładu przestrzennego a nie zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego. Nie budzi wątpliwości Sądu, że działka, której dotyczy postępowanie ma dostęp do drogi publicznej - ulicy [...] poprzez służebność przejścia i przejazdu przez działkę nr ew. [...], co wynika z aktu notarialnego Rep. [...] z dnia 1 lipca 2009 r., a zatem ma dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy. Spełniony jest więc warunek z art. 61 ust.1 pkt 2 u.p.z.p. Wbrew obawom skarżącej, spełniony jest w tej sprawie również warunek zapewnienia uzbrojenia terenu o czym stanowi art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy. Zauważyć w tym miejscu należy, że w odniesieniu do takiej inwestycji jak w rozpoznawanej sprawie a więc niewielkiego budynku handlowo-usługowego warunki dotyczące uzbrojenia terenu zostały zapewnione. W decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w stopniu dostatecznym wykazano w tym zakresie, że połączenie do sieci infrastruktury technicznej należy zaprojektować na podstawie warunków uzyskanych z instytucji użytkujących te sieci. Wodę doprowadzać do istniejącego wodociągu wiejskiego poprzez przyłącze wykonane na warunkach wydanych przez Wodociągi P. Spółki z o.o. z dnia 23 sierpnia 201 Or. Ścieki odprowadzać do kanalizacji miejskiej na warunkach zwartych ww. piśmie tej Spółki. Zaopatrzenie w energię elektryczną zgodnie z warunkami przyłączenia zawartymi w piśmie E. S.A. Zatem wnioskodawcy otrzymali tym samym zapewnienie w zakresie dostaw wody oraz energii a odnosi się to bowiem do terenu już zainwestowanego, który posiada niewątpliwie linię energetyczną wodociąg i kanalizację sanitarna, jak też kanalizację deszczową. Przepis art. 61 ust 1 pkt. 3 w związku z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. dotyczący zawarcia umowy zawartej miedzy właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem w ocenie Sądu nie dotyczy sytuacji występującej w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z utrwalonych poglądów w judykaturze celem przepisu jest jedynie zagwarantowanie, że na terenie nieuzbrojonym w przyszłości powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Dlatego też jeżeli jeszcze uzbrojenie terenu nie powstało ( woda , energia ) to umieszczenie na obszarze właściwych inwestycji musi zostać zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem a właściwą jednostką organizacyjną czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług. W rozpoznawanej sprawie co już wyżej wykazano inwestorzy takie zapewnienie otrzymali i jest to w okolicznościach tej sprawy odpowiednim spełnieniem wymogu o jakim właśnie mowa w art. 61 § 1 pkt 3 w związku z art. 61 ust 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Chybiony jest zarzut skargi naruszenia art. 53 ust.4 pkt 9 i ust. 5 w zw. z art. 64 u.p.z.p. Na podstawie tych przepisów organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy dokonuje uzgodnienia z zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Postępowanie uzgodnieniowe w tym wypadku wszczyna organ prowadzący postępowanie główne w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Postępowanie uzgodnieniowe ma określony tryb i prawną formę zakończenia zaś zgodnie z przepisem art. 53 ust. 5 u.p.z.p stosuje się do niego art. 106 kpa. Z dyspozycji art. 106 ust. 1 kpa wynika , że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ ( wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie ), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Postępowanie przed organem współdziałającym ma pomocniczy, służebny charakter poprzez zaznaczenie przez ustawodawcę trybu jego wszczynania ( art. 106 § 2 i 3 kpa w związku z art. 61 § 1 kpa ), dopuszczenie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego tylko w niektórych przypadkach ( art. 106 § 4 kpa ) oraz zakończenie go przez wydanie postanowienia (art. 106 § 5 kpa). Pod względem ustrojowym i organizacyjnym organy współdziałające w wykonaniu swoich uprawnień są organami równorzędnymi, posiadającymi samodzielne i autonomiczne kompetencje. Oznacza to, iż art. 106 kpa nie dotyczy organów powiązanych ze sobą zależnością służbową, pozostających w stosunku nadrzędności i podporządkowania organizacyjnego . Przepis ten zatem nie będzie miał zastosowania w sytuacji gdy zarówno do wydania decyzji w postępowaniu głównym, jak i wydania uzgodnienia (zajęcia stanowisk) uprawniony jest ten sam organ a więc będzie stosowany wyłącznie w wypadkach gdy organ prowadzący postępowanie będzie zobowiązany lub uprawniony do dokonania uzgodnienia lub zaciągnięcia opinii innego organu . W rozpoznawanej sprawie organem uprawnionym do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji stosownie do treści art. 60 ust. 1 u.p.z.p. był Prezydent Miasta P. po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 tej ustawy . Natomiast w art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nakazano uzgodnić decyzję o warunkach zabudowy z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Działka inwestorów nie przylega bezpośrednio do drogi publicznej - ulicy [...], a zatem nie zachodziła konieczność dokonania uzgodnienia z zarządcą tej drogi, którym w tym przypadku jest też Prezydent Miasta P.. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy (art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami przepisów odrębnych w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro bowiem celem decyzji, która zapada w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy jest - w przypadku braku planu - przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami odrębnymi, to ochrona interesów osób trzecich może być rozważana w postępowaniu o ustalenia warunków zabudowy w tych tylko granicach. W orzecznictwie przyjmuje się, że nie jest dopuszczalne przekształcenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy w postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę. Inwestor uzyskując decyzję o warunkach zabudowy uzyskuje bowiem tylko ogólną informację, iż możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji na jego działce. Nie oznacza to jednak, że otrzyma on pozwolenie na budowę co do konkretnej, określonej w projekcie budowlanym inwestycji. W przypadku złożenia przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę możliwość realizacji konkretnej inwestycji będzie oceniana w świetle przepisów Prawa budowlanego i wydanych na jego postawie aktów wykonawczych, w tym na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Za nietrafny należało zatem uznać zarzut naruszenia § 12 powołanego wyżej rozporządzenia, jako że nie ma on zastosowania w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Analiza akt administracyjnych prowadzi do uznania za nieuprawniony jest zarzut skargi naruszenia art. 6, 7 i 10 § 1 kpa. Organy obu instancji, wbrew twierdzeniom skargi, zapewniły w prowadzonym postępowaniu skarżącej oraz jej pełnomocnikowi udział w postępowaniu, jak też możliwość zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodnym. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 p. p. s. a. skargę jako nieuzasadnioną oddalił.