IV SA/Wa 1403/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi F. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania F. K. prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi F. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków W ustawowym terminie skarżący złożył sprzeciw od powyższego postanowienia. W jego uzasadnieniu wskazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem adwokata w celu sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2013 r., sygn. IV SA/Wa 1403/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 tej ustawy prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). W nadesłanym formularzu PPF skarżący wskazał, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z żoną B. oraz pełnoletnim synem K. Jest właścicielem domu o pow. 110 m2, nieruchomości rolnej o powierzchni 1,20 ha, oraz działki. Wskazał, że nie posiada przedmiotów wartościowych ani zasobów pieniężnych, jedynie syn posiada auto (rok produkcji 1998 r.). Skarżący zaznaczył, że uzyskuje dochód w wysokości 2737 zł brutto, natomiast jego żona w wysokości 1428 zł brutto. Podał także, iż syn uzyskuje dochód w wysokości 1700 zł brutto i jest na własnym utrzymaniu. Razem dochód rodziny wynosi 4165 zł brutto (ok. 3500 zł netto) i dokładnie tyle rodzina wydaje na miesięczne utrzymanie, na co składają się wydatki związane z wyżywieniem – 1700 zł, opłatami - 650 zł, chemią – 300 zł, opałem – 300 zł, gazem – 100 zł, wywozem nieczystości – 200 zł, odzież i inne – 250 zł. Skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku poprzez m.in. nadesłanie wyciągów kont i lokat, nadesłanie dokumentów dotyczących uzyskiwanych dochodów oraz złożenia oświadczenia, czy syn pozostaje wraz ze skarżącym i jego żoną we wspólnym gospodarstwie domowym, czy partycypuje w kosztach utrzymania mieszkania. Skarżący udzielił żądanych wyjaśnień oraz dołączył do tych pism wymagane dokumenty, ponadto wyjaśnił, że syn K. mieszka w tym samym domu co skarżący i jego żona, jednak od chwili zatrudnienia usamodzielnił się i jest na własnym utrzymaniu. Oceniając powyższy wniosek o przyznanie prawa pomocy Sąd miał przede wszystkim na względzie, że przyznania prawa pomocy jest odstępstwem od generalnej zasady ponoszenia przez strony kosztów sądowych i powinno być przyznawane wyjątkowo. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Sąd oceniając status majątkowy i możliwości zarobkowania dwuosobowej rodziny (syna K. wobec oświadczenia, że jest na własnym utrzymaniu i usamodzielnił się, nie brano pod uwagę przy rozstrzyganiu wniosku) uznał, że wnioskodawca nie jest w takiej sytuacji materialnej by konieczne było przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżący wskazał, że uzyskuje dochody w wysokości 2737 zł brutto, zaś jego żona w wysokości 1428 zł brutto. Jednakże z nadesłanego zaświadczenia o zarobkach z dnia 2 grudnia 2013 r. wynika, że przeciętne wynagrodzenie B. K. z ostatnich trzech miesięcy wynosi 1906,43 zł brutto. Wobec tego skarżący i jego żona uzyskują dochód łączny w wysokości ok. 4643 zł brutto. W ocenie Sądu wysokość uzyskiwanych dochodów przez skarżącego i jego żoną powoduje, iż nie można zaliczyć ich do osób ubogich. Stałe miesięczne dochody pozwalają na wygospodarowanie kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Co prawda wnioskodawca w oświadczeniu o wydatkach próbował wykazać, że dochody bilansują się z wydatkami na utrzymanie konieczne, to jednak Sąd nie dal im wiary. Skarżący nie wykazał czym spowodowana jest aż tak wysoka konieczność ponoszenia wydatków na żywienie (1700 zł miesięcznie). Skoro skarżący zdecydował się na wystąpienie na drogą sądową, winien liczyć się z obowiązkiem ponoszeniem pewnych kosztów (w tym ewentualnym ustanowieniem adwokata) i tak gospodarować budżetem domowym by ponieść koszty postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i żony. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.