IV SA/Wa 1406/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2014 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Wojewoda [...] odmówił A. D. obywatelce [...] udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ wywodził, że w dniu 30 stycznia 2014 r. A. D. wystąpiła z wnioskiem o udzielnie zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na pozostawanie w związku małżeńskim z M. O. Organ przywołał art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach zgodnie, z którym zezwolenie na osiedlenie się udzielane jest cudzoziemcowi, który pozostaje w związku małżeńskim zawartym z obywatelem polskim co najmniej 3 lata przed złożeniem wniosku i bezpośrednio przed złożeniem wniosku przebywała nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 2 lata na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W ocenie Wojewody [...] A. D. nie spełnia przesłanki 2 – letniego nieprzerwanego pobytu w Polsce na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony. Podkreślono, że decyzja z dnia [...] lutego 2013 r. Wojewoda [...] udzielił wnioskodawczyni zgody na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ważnego do dnia 24 października 2013 r. Natomiast decyzją z dnia [...] września 2013 r. cudzoziemka uzyskała zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ważne do dnia 29 września 2015 r. Zdaniem organu aplikująca przebywała na terytorium Polski przez okres 11 miesięcy i 13 dni. Odnosząc się do twierdzeń pełnomocnika cudzoziemki zawartych w piśmie z dnia 6 marca 2014 r., że ustawa nie wskazuje, iż chodzi o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony wydane przez władze polskie. A. D. posiada zaś od 2010 r. zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony wydane przez władze [...] i aktualne zezwolenie wydane przez władze polskie i przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od 5 stycznia 2012 r. W ocenie organu zgodnie z art. 21 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 18 października 2013 r. cudzoziemcy posiadający ważny dokument pobytowy wydany przez jedno z państw członkowskich mogą na podstawie tego dokumentu oraz ważnego dokumentu podróży swobodnie przemieszczać się po terytoriach innych państw członkowskich przez okres nieprzekraczający trzech miesięcy w ciągu sześciomiesięcznego okresu pod warunkiem, że spełniają warunki wyjazdu określone w art. 5 ust. 1 lit. a), c) i e) rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice oraz nie znajdują się w krajowym wykazie wpisów do celów odmowy wyjazdu danego państwa członkowskiego. W ocenie organu A. D. przebywała na terytorium Polski nie na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, ale jako beneficjent praw związanych z posiadaniem norweskiego tytułu pobytowego, zatem nie spełnia przesłanki co najmniej dwuletniego pobytu na terytorium Polski na podstawie zezwolenia na zamieszkanie. Po rozpatrzeniu odwołania cudzoziemki Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dania [...] maja 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji podkreślił, że w dniu 1 maja 2014 r. weszła w życie nowa ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Zgodnie z art. 513 ust. 1 pkt 2 tej ustawy do postępowań administracyjnych, których nie zakończono do dnia wejścia w życie tej ustawy decyzją ostateczną, a które zostały wszczęte przed tym dniem na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ odwoławczy stwierdził, że A. D. od dnia 23 maja 2009 r. pozostaje (pomimo separacji z mężem, jaką deklarowała w dniu 17 stycznia 2013 r.) w związku małżeńskim z obywatelem polskim M. O. W chwili składania wniosku cudzoziemka spełniała przesłankę dotyczącą pozostawania w związku małżeńskim z obywatelem polskim przez okres co najmniej 3 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ stwierdził, że zainteresowana posiada zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony udzielone przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. z terminem ważności do dnia 24 października 2013 r. oraz z dnia [...] września 2013 r. z terminem ważności do dnia 29 września 2015 r. Zdaniem organu nieprzerwany pobyt wnioskodawczyni na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony datuje się od 15 lutego 2013 r., a więc bezpośrednio przed zwożeniem wniosku na osiedlenie się aplikująca przebywała na terytorium RP na podstawie tego zezwolenia przez okres 11 miesięcy i 13 dni. W związku z tym nie spełnia wymaganego, co najmniej dwuletniego pobytu na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Organ podkreślił, że wcześniejsze pobyty A. D. na terytorium Polski nie były związane z posiadaniem zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła A. D. zarzucając naruszenie art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego niezastosowanie bezpośrednio przez organ II instancji, co skutkowało uznaniem, że skarżąca nie spełnia warunków formalnych w przedmiocie udzielenia jej zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym dokonanie nadinterpretacji przepisu, czego organ nie mógł zrobić. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. oraz art. 7 i 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co skutkowało niewyjaśnieniem przez organ stanu faktycznego sprawy w zakresie istnienia podstaw do udzielania zezwolenia na osiedlenie się oraz dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że ustawa nie wskazuje, że chodzi o zezwolenie na zamieszkanie wydane przez władze Polski. Ponadto w ocenie skarżącej stan sprawy nie został wyjaśniony w sposób dostateczny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ zwrócił uwagę, że zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony regulowane jest art. 53 i nstępnych ustawy. Nie można więc twierdzić, że pojęcie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony użyte w art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach ma inne znaczenie normatywne, to jest szersze, obejmujące również zezwolenia pobytowe udzielane przez organy władz publicznych innych państw obszaru Schengen. Organ podkreślił, że w każdym przypadku, gdy ustawodawca odwołuje się do zezwoleń pobytowych udzielanych w innych państwach, w sposób wyraźny na takie odwołanie wskazuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270, ze zm. - dalej w skrócie: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał, iż zaskarżona decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2014 r. nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów o postępowania, co czyni skargę niezasadną. Podkreślania wymaga, że A. D. wniosek z dnia 17 stycznia 2014 r. uzasadniła pozostawaniem przez okres dłuższy niż 3 lata w małżeństwie z obywatelem polskim. Podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowił, więc art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2002 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573 ze zm.), albowiem zgodnie z art. 513 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ( Dz. U. z 2013 r. poz. 1650 ze zm.) do postępowań administracyjnych, które nie zostały zakończone do dnia wejście w życie ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Zasadnie, więc organy badały czy skarżąca spełnia warunki z art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach z 2002 r. Przepis ten stanowi, że zezwolenie na osiedlenie się udziela się cudzoziemcowi, który pozostaje w związku małżeńskim, zawartym z obywatelem polskim, co najmniej 3 lata przed złożeniem wniosku i bezpośrednio przed złożeniem wniosku przebywał nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 2 lata na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Bezspornym jest, że skarżąca spełnia pierwszy z przywołanych warunków tego przepisu, albowiem pozostaje w związku małżeńskim z M. O. od dnia 23 maja 2009 r. Organ natomiast zakwestionował spełnienie przez cudzoziemkę drugiej przesłanki zawartej w tym przepisie, z czym nie zgadza się skarżąca. Zdaniem organu powołany wyżej artykuł wymaga, aby cudzoziemiec bezpośrednio przed złożeniem wniosku przebywał nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez dwa lata na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Przy czym chodzi tu jedynie o zezwolenie wydane przez władze polskie. W ocenie zaś skarżącej przebywanie przez nią na terytorium Polski na podstawie zezwolenia na zamieszkanie wydanego przez władze [...] pozwala na spełnienie warunków z art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy administracji obu instancji dokonały prawidłowej wykładni powołanego wyżej przepisu. Artykuł ten posługuje się pojęciem "zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony". Instytucja ta została uregulowana w ustawie o cudzoziemcach poczynając od art. 53. Skoro ustawa reguluje powyższą instytucje w sposób szczegółowy, to bark jest podstaw prawnych, aby przyjąć, że w art. 53 i następnych to instytucję należy rozumieć inaczej niż w art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Nie sposób bowiem przyjąć, że to samo pojęcie użyte w jednej ustawie należy rozumieć inaczej w każdej występujących w tej regulacji jednostce redakcyjnej. Nie można więc zgodzić się ze skarżącą, że posiadanie przez nią zezwolenia na zamieszkanie wydanego przez władze [...] tożsame jest z wydanym zezwoleniem na zamieszkanie w rozumieniu art. 53 i następnych ustawy o cudzoziemcach. Zasadnie zauważył organ I instancji, że zgodnie z art. 21 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 18 października 2013 r. cudzoziemcy posiadający ważny dokument pobytowy wydany przez jedno z państw członkowskich mogą na podstawie tego dokumentu oraz ważnego dokumentu podróży swobodnie przemieszczać się po terytoriach innych państw członkowskich przez okres nieprzekraczający trzech miesięcy w ciągu każdego sześciomiesięcznego okresu, pod warunkiem, że spełniają warunki wyjazdu określone w art. 5 ust. 1 lit. a), c), i e) rozporządzenia nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granicę oraz nie znajdują się w krajowym wykazie wpisów do celów odmowy wjazdu danego państwa członkowskiego. Przepisy te pozwalają, więc na swobodne przemieszczanie się osób spełniających określone warunki. Nie oznacza to, że korzystanie ze swobody przemieszczania się obywateli państw trzecich jest równoznaczne z udzieleniem takiemu cudzoziemcowi zezwolenia pobytowego. Przeczy temu chociażby czasookres przewidziany w tych przepisach. Obywatel państwa trzeciego może bowiem swoje uprawnienie do swobodnego przemieszczania się w obszarze państw Schengen realizować jedynie przez okres trzech miesięcy w przeciągu sześciomiesięcznego okresu. Przepis art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach wymaga natomiast nieprzerwanego pobytu przez okres 2 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku. Dokument uprawniający do pobytu w innym państwie nie dawałby, więc uprawnień do nieprzerwanego pobytu, o którym mowa w tym przepisie. Argumentacja, więc skarżącej, że przepis ten dotyczy także pobytów w Polsce na podstawie dokumentów pobytowych wydanych przez inne państwa nie może w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostać uwzględniona. Ponadto podkreślić należy, że w tych przypadkach, kiedy ustawodawca odwoływał się do zezwoleń pobytowych udzielonych przez organy innych państw obszaru Schengen wskazywał na to w sposób wyraźny. Świadczy o tym chociażby art. 89 ust. 1 pkt 4 zgodnie, z którym decyzji o wydaniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje się jeżeli cudzoziemiec posiada ważne zezwolenie pobytowe lub inne zezwolenie uprawniające do pobytu, wydane przez inne państwo obszaru Schengen i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że nie udał się niezwłocznie na terytorium tego państwa obszaru Schengen po pouczeniu go o tym obowiązku przez organ właściwy do wydania decyzji o wydaleniu. Mając na względzie powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach nieprzerwany pobyt na terytorium Polski przez okres 2 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku winien mieć miejsce w oparciu o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony wydane przez władze polskie. Pozbawiony słuszności jest także drugi z zarzutów skargi, albowiem organy w sposób prawidłowy zgromadziły i dokonały oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. W działaniu organów nie można więc dopatrzeć się naruszenia art. 7 i 80 k.p.a. Mając na względzie powyższe rozważania w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skarga została oddalona.