IV SA/Wa 1406/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Y. S. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić Y. S. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Y. S. (dalej "skarżący’) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie zwrotu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału IV z dnia 4 sierpnia 2016 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie zostało doręczone na wskazany przez skarżącego w piśmie z dnia 6 lipca 2016 r. adres do korespondencji w dniu 26 lipca 2016 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru, karta nr 26 akt sądowych). Z uwagi na to, że ostatni dzień terminu przypadł na dzień ustawowo wolny od pracy (5 sierpnia 2016 r.), skarżący mógł najpóźniej uiścić wpis w dniu 16 sierpnia 2016 r. (art. 83 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Tymczasem wpis został uiszczony w dniu 17 sierpnia 2016 r., zatem z przekroczeniem terminu do dokonania tej czynności. Zgodnie z art. 220 § 3 wyżej powołanej ustawy skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy (pkt 2 sentencji).