IV SA/Wa 1407/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi B. K. i G. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia postanawia: oddalić wniosek. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] wnieśli B. K. i G. R. W skardze złożyli także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia. We wniosku podniesiono, że w przypadku niewstrzymania wykonania tej decyzji inwestor będzie mógł złożyć wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, co umożliwi przeprowadzenie inwestycji. Skarżący wskazali, że "w szczególności dojdzie do: kontynuacji w decyzjach administracyjnych błędnej oceny charakteru i wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko; trwałej zmiany sposoby zagospodarowania terenu; naruszenia przepisów z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Skarżący zwrócili także uwagę na skutki realizacji planowanej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", jest, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. dopuszcza na wniosek skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania może jednak dotyczyć wyłącznie tych zaskarżonych do sądu aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, str. 295). W dalszej kolejności należy także zauważyć, że z treści powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż to strona, która żąda "ochrony tymczasowej" jest zobowiązana do wskazania przesłanek jej zastosowania. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia nie stanowi wymogu formalnego, lecz jest materialnoprawną argumentacją wniosku. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, natomiast jest oceniana z punktu widzenia zasadności wniosku. Na gruncie rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie dotyczyło decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Decyzja ta niewątpliwie wywołuje określone konsekwencje prawne, niemniej jednak trudno w tym przypadku mówić o następstwach mogących wywołać skutki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla określonego przedsięwzięcia lub stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie oznacza automatycznie zgody na podjęcie jakichkolwiek robót budowlanych związanych z jego realizacją. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest jednym z dokumentów wymaganych przez ustawodawcę do ubiegania się o uzyskanie pozwolenia na budowę ( art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane). Dopiero kolejne etapy tego procesu inwestycyjnego mogą prowadzić do uzyskania rozstrzygnięć, których wykonanie będzie mogło się wiązać z uzyskaniem przez strony postępowania konkretnych uprawnień lub nałożeniem na nie obowiązków. Wówczas jednak stronom przysługiwać będą odrębne środki zaskarżenia. Podkreślić również należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych reprezentowany jest pogląd, że ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia ze względu na jego przedmiot nie podlega wykonaniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2904/12). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę całkowicie podziela powyżej przedstawione stanowisko. Dlatego również z tego względu nie zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W odniesieniu do argumentów skarżących zawartych we wniosku należy ponadto zauważyć, że instytucja ochrony tymczasowej nie przewiduje generalnej ochrony przed naruszeniem przepisów prawa, w tym ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przyszłych, odrębnych od przedmiotowego postępowania, postępowaniach administracyjnych, nawet w ramach tego samego procesu inwestycyjnego. Taka wykładnia nieodwracalnych skutków i znacznej szkody, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jest niedopuszczalna. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.