IV SA/Wa 1407/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. sprawy ze skargi B. K. i G. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących B. K. i G. R. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. (dalej: SKO w O., Kolegium, organ II instancji, organ odwoławczy), znak: [...] z [...] lutego 2015 r., wydana na podstawie art. 138 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), w zw. z art. 3 ust 1 pkt 5, 8, 11, art. 61 ust 1 pkt 1 i ust. 2, art. 63 ust.1, art. 64 ust.1, art. 66, art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 80 ust. 1 pkt 1-3, art. 82 ust. 1 pkt 1 i 5, art. 85 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, (tekst jedn.: Dz. U z 2013 r. poz. 1235 ze zm., dalej: u.u.i.ś.) oraz § 2 ust. 1 pkt 5 i § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, (Dz. U. Nr 213 poz. 1397 ze zm., dalej: rozporządzenie) oraz § 30 uchwały nr [...] Rady Gminy P. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z [...] września 2005 r.), po rozpatrzeniu odwołania B. K. i G. R. (dalej: skarżący, strona skarżąca) - reprezentowanych przez radcę prawnego I. S. od decyzji wydanej przez Wójta Gminy P. (dalej: organ I instancji) nr [...] z [...] grudnia 2014 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej o mocy do 1,08 MW składającej się z pojedynczej jednostki wytwórczej usytuowanej na działce nr [...] - obręb [...], gmina P. W decyzji z [...] lutego 2015 r. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Stan sprawy przestawiał się następująco: W decyzji z [...] grudnia 2014 r. organ I instancji, po rozpatrzeniu wniosku inwestora [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. z 11 marca 2014 r. wydał decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej o mocy do 1,8 MW składającej się z pojedynczej jednostki wytwórczej usytuowanej na działce nr [...] - obręb [...], gmina P. Inwestycja obejmuje budowę elektrowni wiatrowej z niezbędną infrastrukturą i obiektami towarzyszącymi o mocy maksymalnej do 1,8 MW, wysokości wieży od 90 do 105 m i maksymalnej mocy akustycznej 104 dB. W decyzji określono warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym (m.in. poprzez wskazanie, że umiejscowienie turbiny wiatrowej odbędzie się na wysokości nie mniejszej niż 90 m n.p.t Ze względu na znaczną odległość od granicy państwa wykluczono możliwość występowania transgranicznego oddziaływania na środowisko i nie przewidziano ustalenia obszaru ograniczonego użytkowania. Stwierdzono konieczność przeprowadzenia monitoringu porealizacyjnego awifauny i nietoperzy przez okres co najmniej 3 lat od momentu uruchomienia farmy, według stosownych wytycznych, a wyniki monitoringu porealizacyjnego w postaci raportów należy corocznie przedstawiać Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w W. (dalej: RDOŚ w W.) oraz Wójtowi Gminy P., a po uruchomieniu turbiny wiatrowej stwierdzono konieczność przeprowadzenia kontrolnych pomiarów poziomu hałasu na najbliższych terenach zabudowy mieszkaniowej objętych ochroną akustyczną i przedstawić wyniki pomiarów Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu (dalej: PPIS) oraz Wójtowi Gminy P. W uzasadnieniu decyzji opisano przebieg postępowania, toczącego się od momentu złożenia wniosku z 1 marca 2014 r. W toku postępowania uzyskano odpowiednie uzgodnienia z innymi organami. Odnośnie uwag i wniosków wniesionych w ramach konsultacji społecznych tyczących się kwestii związanych z odległością inwestycji od zabudowań mieszkalnych, powołanych przez inwestora opinii naukowych, kwestii nadmiernego hałasu akustycznego na terenach chronionych, oddziaływania infradźwięków na zdrowie ludzkie, efektu stroboskopowego, bezpieczeństwa ruchu lotniczego oraz wpływu inwestycji na środowisko, uzyskano stosowne wyjaśnienia od inwestora. W kwestii uwag, wniesionych przez szereg osób pismami, w decyzji wskazano, że na potrzeby przygotowania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (dalej: raport), wykonano symulację akustyczną, w której oszacowano zasięg ponadnormatywnego hałasu, a z przedstawionych przez wnioskodawcę analiz wynika, że planowana inwestycja nie spowoduje przekroczenia poziomów hałasu na granicy z zabudową chronioną, określonych w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz.112). Po analizie dokumentów organ stwierdził, że najbliższa zabudowa chroniona akustycznie znajduje się w odległości ok. 625 m od źródła hałasu. W związku z tym, już w takiej odległości od źródła hałasu, jakim będzie elektrownia wiatrowa będą spełnione najbardziej surowe normy dotyczące dopuszczalnego hałasu na terenach chronionych akustycznie. Rozpatrując uwagi i wątpliwości mieszkańców dotyczące warunków akustycznych, organ I instancji uznał za konieczne nałożenie obowiązku dokonania stosownej analizy porealizacyjnej. W uzasadnieniu decyzji zawarta została odpowiedź na zgłaszane wnioski i uwagi. Odnosząc się do wniosków o odrzucenie w całości stwierdzeń końcowych raportu, które zostały zawarte w pismach z uwagami do raportu, organ I instancji wskazał, że raport został wykonany zgodnie z wymogami ustawy i przeszedł pozytywną weryfikację w organach niezależnych od inwestora. W ocenie organu I instancji, raport odpowiada treści art. 66 u.u.i.ś., a jego ustalenia są spójne, logiczne i przekonujące. Organ formalnie też załatwił wnioski mieszkańców o zawieszenie postępowania, odmawiając wydania postanowienia o żądanej treści. W decyzji z [...] grudnia 2014 r. organ I instancji wskazał, że teren inwestycji objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy P. zmienionym uchwałą nr [...] Rady Gminy P. z [...] maja 2011 r., (dalej: MPZP). Inwestycja zlokalizowana zostanie na terenach oznaczonych w planie symbolem R-1, czyli terenach rolniczych - gruntach ornych. Zgodnie z § 108 ust. 1 pkt 1 MPZP na terenach rolniczych zakazuje się lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany na podstawie przepisów odrębnych. Z powyższego zakazu wyłączone są obiekty obsługi technicznej gminy. Obiektem obsługi technicznej gminy jest, zgodnie z § 5 pkt 11, wszelkie zagospodarowanie, zabudowa oraz urządzenia służące do odprowadzania ścieków, dostarczania wody, ciepła, energii elektrycznej, gazu, umożliwiające wymianę informacji oraz inne obiekty techniczne niezbędne dla prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkańców. Zgodnie z § 30 MPZP, dopuszczalna jest lokalizacja masztów elektrowni wiatrowych, spełniających uwarunkowania wynikające z przepisów odrębnych i norm. Po analizie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzono zgodność przedsięwzięcia z MPZP obowiązującym na terenie realizacji inwestycji, gdyż planowana inwestycja elektrowni wiatrowej, jako obiekt infrastruktury i obsługi technicznej gminy, może zostać zlokalizowana na dz. nr [...] - obręb [...]. Planowanie przedsięwzięcie znajduje się poza granicami obszarów Natura 2000 i nie będzie miało negatywnego wpływu na przedmiot ochrony obszarów Natura 2000. Do decyzji dołączono charakterystykę przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik do zaskarżonej decyzji. Od decyzji nr [...] z [...] grudnia 2014 r. wydanej przez organ I instancji odwołanie w piśmie z 15 grudnia 2014 r. złożyły strony postępowania B. K. i G. R. W odwołaniu zarzucono decyzji organu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 3 ust. 1 pkt 13, art. 66 ust. 1, art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. oraz naruszenie rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku oraz naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.a. Skarżący w odwołaniu domagają się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia lub orzeczenia o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu odwołujący wykazują niezgodność planowanego przedsięwzięcia z MPZP. Organ I instancji przekazując sprawę do organu II instancji ustosunkował się do zarzutów zawartych w odwołaniach. W decyzji z [...] lutego 2015 r. SKO w O. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji stwierdził, że nie dopatrzył się wad mogących rzutować na prawidłowość zapadłego rozstrzygnięcia. W ocenie organu odwoławczego, raport wykazał, że projektowana inwestycja będzie miała wpływ na środowisko, jednakże przy zachowaniu odpowiednich warunków w każdej fazie nie spowoduje przekroczenia norm jakościowych dotyczących środowiska przewidzianych w polskim prawodawstwie. W ocenie Kolegium, raport wraz z załącznikami i Aneksem (Uzupełnieniem) został opracowany zgodnie z art. 66 u.u.i.ś., a jego ustalenia są spójne, logiczne i przekonujące. Analiza raportu w zakresie rozprzestrzeniania się hałasu emitowanego podczas fazy eksploatacji planowanego przedsięwzięcia wykazała, że biorąc pod uwagi zawarte w sentencji decyzji, warunki środowiskowe – szczególnie w zakresie maksymalnego poziomu mocy akustycznej przewidzianej do zainstalowania turbiny wiatrowej, dopuszczalne poziomy hałasu na terenach chronionych akustycznie zostaną zachowane. Organ II instancji wskazał, że w toku postępowania uzyskano wymagane opinie, w tym także pozytywnie zaopiniowany został raport przez RDOŚ w W. (po wcześniejszym uzupełnieniu, na żądanie tego organu) oraz przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. Według Kolegium, zarówno organy opiniujące jaki i organ I instancji, słusznie uznały, że raport wypełnia ustawowe wymogi. Odpowiadając na zarzuty podniesione w odwołaniach, organ II instancji wskazuje, że fakt, że elektrownie wiatrowe nie są inwestycją celu publicznego w myśl ustawy o gospodarce nieruchomościami nie powoduje automatycznie niemożności ich zaliczenia do obiektów obsługi technicznej gminy, niezbędnych do prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkańców, gdyż ustawa o gospodarce nieruchomościami nie ma w tym zakresie zastosowania. Zdaniem Kolegium, bezspornie elektrownie stanowią urządzenia infrastruktury technicznej, a pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych. Elektrownię wiatrową można w ocenie Kolegium uznać za obiekt obsługi technicznej gminy, którym jest zgodnie z § 5 pkt 11 MPZP, wszelkie zagospodarowanie, zabudowa oraz urządzenia służące do dostarczania energii elektrycznej, oraz inne obiekty techniczne niezbędne dla prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkańców. Według organu II instancji, elektrownie wiatrowe, jako urządzenia wspomagające system ekologiczny nie stoją w sprzeczności z funkcją rolniczą gruntu, określoną w MPZP, który to plan w § 30 wprost dopuszcza możliwość realizacji masztów elektrowni wiatrowych. Nie można zatem stwierdzić naruszenia § 108 ust. 1 pkt 1 MPZP. Odnośnie naruszenia § 108 ust. 1 pkt 2 i 3 MPZP, które stanowią, że na terenach oznaczonych symbolami przeznaczenia R-1, R-2 wprowadza się całkowity zakaz tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów, za wyjątkiem tymczasowego wykorzystywania terenów do produkcji rolnej, ogrodniczej lub sadowniczej nie wymagającej zagospodarowania terenu związanego z prowadzeniem jakichkolwiek robót budowlanych oraz lokalizowania obiektów mogących powodować stałe lub czasowe uciążliwości spowodowane wytwarzaniem hałasu i zanieczyszczaniem powietrza, gleby, wód gruntowych oraz powierzchniowych, to podkreślić należy, że wykonanie drogi dojazdowej oraz tymczasowego projektu montażowo-manewrowego jest częścią przedsięwzięcia zmieniającego w sposób trwały zagospodarowanie terenu i nie ma charakteru tymczasowego. Analizując zakaz lokalizacji obiektów mogących powodować stałe lub czasowe uciążliwości spowodowane wytwarzaniem hałasu, Kolegium stwierdziło, że zapis ten jest niejasny, gdyż praktycznie każde urządzenie generuje dźwięk, a to czy jest on uciążliwy czy nie jest już kwestią typowo ocenną. Stosowanie zatem § 108 ust. 1 pkt 3 MPZP w sposób dosłowny wyeliminowałoby praktycznie jakąkolwiek możliwość lokalizowania urządzeń obsługi technicznej gminy na gruntach R-1, R-2. Odnośnie zarzutów dotyczących raportu, a związanych z nieprawidłowościami przy sporządzaniu analizy akustycznej, Kolegium wskazało, że została ona wykonana zgodnie z obowiązującym w Polsce modelem obliczeniowym, zawartym w normie PN-ISO 9613-2:2002 "Akustyka -Tłumienie dźwięku podczas propagacji w przestrzeni otwartej ogólna metoda obliczania", przy przyjęciu do obliczeń najbardziej niekorzystnych dla środowiska parametrów planowanej elektrowni wiatrowej tj. współczynnika porowatości gruntu g=0,0, czyli jak dla powierzchni pokrytej lodem, zapewniającej duży margines. Odnośnie naruszenia norm hałasu, Kolegium wskazało, że należy brać pod uwagę zabudowę mieszkaniową istniejąca w chwili przeprowadzenia oceny na środowisko, a nie ewentualnego przyszłego stanu zagospodarowania. Odpowiadając na zarzut nieuprawnionego podziału zamierzenia inwestycyjnego, to inwestycja na działce nr [...] nie jest powiązana technologicznie z innymi przedsięwzięciami, planowanymi w sąsiedztwie. Kolegium podniosło, że jest ona od nich niezależna i stanowi całość zamierzenia budowlanego. Kolegium nie dostrzegło również naruszenia przez organ I instancji art. 7 k.p.a, gdyż dogłębnie wyjaśniono stan faktyczny sprawy oraz załatwiano sprawę, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, o czym świadczą nałożone na inwestora obowiązki związane z analizą porealizacyjną i monitoringiem. W skardze strona skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - art. 3 ust. 1 pkt 13, art. 66 ust. 1, art. 80 ust, 2 u.u.i.ś. przez ich niewłaściwą wykładnię lub zastosowanie; - rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn.: Dz. U. 2014 poz. 112 ze zm. ) przez ich niewłaściwe zastosowanie; 2) przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, w szczególności: -art. 7 k.p.a. przez jego niezastosowanie; -art. 28 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 1 k.p.a. lub art. 74 ust. 3 u.u.i.ś. przez ich niewłaściwe zastosowanie lub niezastosowanie; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a przez jego niezasadne zastosowanie; - art. 138 § 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasadzenie kosztów postępowania. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy P. z [...] grudnia 2014 r. nr [...] do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że w odniesieniu do naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.ś. prowadzenie odrębnych postępowań i wydawanie oddzielnych decyzji środowiskowych dla poszczególnych jednostek wytwórczych elektrowni wiatrowych zlokalizowanych w bliskiej odległości i to z pominięciem towarzyszącej im infrastruktury technicznej, stanowi niedopuszczalny podział zamierzenia inwestycyjnego utrudniający kompleksową ocenę skumulowanego oddziaływania. Jest to istotne naruszenie zasady określonej w art. 3 ust. 1 pkt. 13 u.u.i.ś. Zasada ta stanowi, że przedsięwzięcia powiązane technologicznie traktuje się jako całość, nawet, jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. W sytuacji, gdy przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest oceniane oddzielnie bez analizy powiązanych z nim linii energetycznych w istocie organ nie ma pewności, czy przedmiotowy maszt nie będzie powiązany funkcjonalnie i technologicznie z innymi tego typu obiektami zlokalizowanymi w najbliższym sąsiedztwie i czy procedowanie w odniesieniu do pojedynczej jednostki wytwórczej nie stanowi w istocie obejścia prawa. W tym stanie rzeczy należy zdaniem skarżących uznać, że organ bezpodstawnie pominął wymogi określone art 3 ust 1 pkt 13 u.u.i.ś. Uzasadniając naruszenie art. 66 ust. 1 u.u.i.ś., skarżący podnieśli, że opisane w odwołaniu od decyzji organu I instancji nieprawidłowości wskazują, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a więc jeden z podstawowych dokumentów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, stanowi niewiarygodny dowód w sprawie i nie daje prawdziwego obrazu przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Tym samym raport nie spełnia wymogów wskazanych m. in. w art. 66 ust. 1 pkt 6 u.u.i.ś. i nie stanowi wiarygodnego dowodu w sprawie. Skarżący wskazują, że wszystkie załączniki do raportu dotyczące oddziaływania akustycznego zostały sporządzone w języku angielskim. Również załączona do raportu specyfikacja turbin jest sporządzona w języku angielskim. Tymczasem językiem urzędowym w Polsce jest język polski i w takim języku powinny być sporządzone dokumenty przedkładane przez wnioskodawcę w postępowaniach przed organami administracji w Polsce. Zdaniem skarżących, podstawowym zarzutem wobec zaskarżonej decyzji jest naruszenie art. 80 ust. 1 u.u.i.ś. Planowane zamierzenie inwestycyjne pozostaje w sprzeczności z § 106, § 107 oraz § 108 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 5 pkt 11 oraz § 25 i § 28 MPZP. Według skarżących, przedsięwzięcie polegające na budowie farmy wiatrowej przez prywatny podmiot w celu realizacji własnej komercyjnej działalności w żaden sposób nie może być zaliczone do obiektów obsługi technicznej gminy w rozumieniu § 5 pkt 11 MPZP. Zapis ten stanowi, że przez obiekty obsługi technicznej gminy należy rozumieć wszelkie zagospodarowanie, zabudowę oraz urządzenia służące do odprowadzania ścieków, dostarczania wody, ciepła, energii elektrycznej, gazu, umożliwiające wymianę informacji oraz inne obiekty techniczne niezbędne dla prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkańców. W ocenie skarżących, należy podkreślić, że nie ma żadnych przesłanek wskazujących, że elektrownie wiatrowe jako obiekty wytwarzające energię są obiektami niezbędnymi dla prawidłowego zaspokojenia potrzeb mieszkańców gminy. Wręcz przeciwnie - wszelkie okoliczności faktyczne jak również akty planistyczne wskazują, że gmina P. jest jedną z najlepiej zelektryfikowanych gmin na [...]. Zarówno SKO jak też organ I instancji uznają za tożsame pojęcia: "obiekty obsługi technicznej gminy" oraz "urządzenia infrastruktury technicznej", choć w istocie są do dwa różne pojęcia. Zdaniem skarżących, w toku postępowania wykazali produkcyjny charakter obiektów wytwarzających energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii, z zamiarem jej odsprzedały zakładowi energetycznemu, a tym samym brak jest przesłanek do uznania ich za urządzenia infrastruktury technicznej. Przedmiotowa elektrownia wiatrowa z pewnością nie służy zaopatrzeniu mieszkańców w energię elektryczną, nie jest niezbędna dla prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkańców danej gminy, nie służy też świadczeniu usług powszechnie dostępnych, lecz stanowi przejaw komercyjnej działalności inwestora, służącej wyłącznie realizacji ekonomicznych interesów inwestora. Wyłącznym odbiorcą energii wytworzonej przez elektrownię wiatrową będzie inny przedsiębiorca energetyczny nie zaś społeczność lokalna. Farmy wiatrowe nie mają zatem charakteru inwestycji publicznych (tj. obiektów obsługi technicznej gminy), co potwierdza także orzecznictwo sądów administracyjnych. Organ I instancji nie wskazał, aby budowa farm wiatrowych była przewidziana w jakimkolwiek opracowaniu dotyczącym rozwoju gminnej infrastruktury technicznej, zaś organ odwoławczy nie uznał za konieczne wyjaśnienia tej kwestii, lecz a priori uznał "niezbędność" farm wiatrowych dla prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkańców. Zdaniem skarżących, uzasadniając naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku organ odwoławczy przy wydawaniu decyzji nie wziął pod uwagę danych zawartych w raporcie, a wskazujących na przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w przypadku skumulowanego oddziaływania. Analiza skumulowanego oddziaływania akustycznego przedstawiona w załączniku H.3 - nawet przy przyjęciu zaniżonych danych wyjściowych o prędkości wiatru - wskazuje na przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu na obszarach chronionych akustycznie, tj. w rejonie budynków mieszkalnych. W szczególności dla punktów pomiaru oznaczonych literami A, B, C, D, E, F, G, H, J (str. 1 Zał. H3) poziom hałasu przekroczy dopuszczalne 40 dB dla zabudowy zagrodowej i 45 dB dla zabudowy mieszkaniowej. Oznacza to zatem, że realizacja 10 wiatraków (w tym istniejących i takich, dla których wydano już środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia) w promieniu 2 km spowoduje przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 112 ze zm.). Wskazując na naruszenie przepisów prawa procesowego skarżący wskazali, że wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy naruszył zarówno zasady praworządności, jak też interes społeczny i słuszny interes obywateli, w szczególności interes stron postępowania, poprzez niewyjaśnienie wielu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, m.in. w zakresie: kwestii niezbędności projektowanej inwestycji dla prawidłowej obsługi mieszkańców; nieprawidłowości w raporcie, na które wskazywali odwołujący się m.in. w zakresie nieprawidłowego wskazania przeznaczenia terenu, tymczasowego zagospodarowania terenu oraz obliczenia poziomu hałasu oraz skumulowanego poziomu hałasu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga podlegała uwzględnieniu, albowiem dokonana przez Sąd analiza akt administracyjnych i konfrontacja wyników tej analizy z treścią zaskarżonej decyzji poprzez pryzmat mających zastosowanie przepisów prawa procesowego, nie pozwoliły Sądowi na uznanie sprawy za wyjaśnioną w należyty sposób. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Niesporne bowiem jest, że istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy okoliczności zostały ustalone przez organy obu instancji w oparciu o dokumenty zgromadzone w postępowaniu w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej z niezbędną infrastrukturą i obiektami towarzyszącymi o mocy maksymalnej 1,8 MW, wysokości wieży od 90 do 105 m n.p.t. i maksymalnej mocy akustycznej 104 dB. Do dokumentów tych należy między innymi: raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej o mocy do 1,8 MW składającej się z pojedynczej jednostki wytwórczej usytuowanej na dz. nr [...] – obręb [...], Gmina P., uzupełnienie do raportu oraz załączniki do raportu. Dokumenty te znajdują się w aktach administracyjnych sprawy, przedłożonych Sądowi przez organy. Uszło jednak uwadze organów obu instancji, że dokumenty znajdujące się w załączniku do raportu, a obejmujące obliczenia rozprzestrzeniania się hałasu dla najbardziej niekorzystnych parametrów elektrowni wiatrowej przedstawione w załącznikach nr: H1.1, H1.2, H2.1, H2.2 oraz dokument o nazwie V90-2.0 MW Sound Power Level at Hub Heiht, Noise Mode 1, choć zgromadzone w toku kontroli przed wszczęciem niniejszego postępowania - jako dokumenty obcojęzyczne, wymagały sporządzenia w postępowaniu administracyjnym ich tłumaczenia na język polski. Zgodnie bowiem z art. 5 ustawy z 7 października 1999 r. o języku polskim (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224 ze zm.), podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Wymóg ten stosuje się odpowiednio do oświadczeń woli, podań i innych pism składanych organom. Powołana regulacja nie wyklucza oczywiście posłużenie się w postępowaniu administracyjnym dokumentem sporządzonym w języku obcym. Warunkiem jednak nadania mocy dowodowej takiemu dokumentowi jest dokonanie jego tłumaczenia na język polski. Zgodnie bowiem z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z załącznikami i uzupełnieniem jest dokumentem podstawowym w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Chociaż jest dokumentem prywatnym oraz opracowanym przez osoby posiadające wiadomości specjalne to musi być jednak sporządzony w całości w języku polskim. Wymóg ten w sposób oczywisty dotyczy także jego załączników i uzupełnień. Organ II instancji powinien zatem ustalić w drodze weryfikacji wszystkich dokumentów zgromadzonych w sprawie, w sposób prawidłowy i nie budzący wątpliwości, czy w niniejszej sprawie raport spełnia wymagania określone w przepisach prawa. Weryfikacja danych zawartych w raporcie jest procesem ustalania, czy informacja na temat środowiska przekazana organowi przez inwestora, jako część procedury oceny oddziaływania na środowisko, jest wystarczająca, czytelna oraz pełna, aby podjąć decyzję dotyczącą ustalenia środowiskowych uwarunkowań. W związku z tym głównym celem organu dokonującego jego weryfikacji powinno być ustalenia wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia na podstawie dokumentów zawierających tłumaczenia na język polski. Elementy, które powinien zawierać raport określa w szczególności art. 66 u.u.i.ś. Należy podkreślić, że raport powinien uwzględniać oddziaływanie przedsięwzięcia na etapach jego realizacji, eksploatacji lub użytkowania oraz likwidacji (art. 66 ust. 6 u.u.i.ś.). Treść raportu należy oceniać w kategorii wytycznych dotyczących realizacji przedsięwzięcia zgodnie z wymaganiami prawa ochrony środowiska. Dla organu raport powinien być źródłem wiedzy specjalistycznej na temat ograniczenia potencjalnych negatywnych skutków przedsięwzięcia na środowisko. W postępowaniu dotyczącym ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia szczególną rolę powinien odgrywać cel w postaci ograniczenia potencjalnych negatywnych sutków danego przedsięwzięcia na środowisko. Wymóg zgodności z prawem dowodu z dokumentu obcojęzycznego realizowany jest w ten sposób, że czynność urzędowa organu polegająca na badaniu treści tego dokumentu wymaga dokonania jego tłumaczenia. Nie zmienia to jednak faktu, że dowodem będzie nadal treść dokumentu obcojęzycznego, a nie jego tłumaczenie. Tłumaczenie nie zastępuje bowiem dokumentu sporządzonego w języku obcym, lecz służy jedynie ustaleniu, jaka jest treść tego dokumentu (por. wyrok NSA z 9 lutego 2001 r., III SA 2339/99, dostępny pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzone przez Sąd uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż jak już podano, organy dokonały ustalenia na podstawie wymienionych dokumentów obcojęzycznych istotnych dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy okoliczności (oddziaływanie akustyczne przedsięwzięcia), podczas gdy nie wiadomo jaka jest treść tych dokumentów. Bez uprzedniego dokonania ich tłumaczenia nie jest także możliwe odniesienie się do zarzutów sformułowanych w skardze, a dotyczących naruszenia art. 66 ust. 1 u.u.i.ś. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. Bez prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy za pomocą dowodów zgodnych z prawem nie jest bowiem możliwa, ani ocena poprawności zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego, ani zasadności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednocześnie Sąd w tym składzie stoi na stanowisku, według którego przedsięwzięcie polegające na budowie farmy wiatrowej nie może być zaliczone do obiektów obsługi technicznej gminy. Nie można też tego rodzaju przedsięwzięcia włączyć do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej. Infrastruktura techniczna obejmuje aparaturę związaną z zaspokojeniem różnych potrzeb ludzkich, np. budynki mieszkalne i inne pomieszczenia, wodociągi, kanalizację, linie kolejowe i stacje, linie telefoniczne, urządzenia pocztowe, drogi, mosty, stacje radiowe i telewizyjne (zob. T. Pszczołowski, Mała encyklopedia prakseologii i teorii organizacji, Wrocław, Warszawa, Kraków, Gdańsk 1978, s. 83). W ogólnym znaczeniu urządzenie techniczne to aparat, maszyna, instalacja lub konstrukcja oraz zestaw aparatów, maszyn i konstrukcji (tamże, s. 262). W literaturze wyrażono pogląd, według którego proces kształtowania terenów budowlanych na obszarach wsi jest zdeterminowany wyposażeniem w infrastrukturę przez, którą rozumie się kompleks urządzeń i związanych z nimi jednostek organizacyjnych, powołanych do zaspokojenia potrzeb społecznych i umożliwiających właściwe warunki życia ludności na danym terenie. Szczególne znaczenie infrastruktury wynika z faktu, że integruje ona określone potrzeby społeczne poprzez zespół urządzeń i instytucji obsługujących działanie podstawowych jednostek przestrzennych. Infrastruktura wsi wpływa na proces kształtowania terenów budowlanych poprzez swój techniczny i społeczny zakres oddziaływania (zob. P. Czechowski, Kształtowanie terenów budowlanych na obszarach wsi. Zagadnienia prawno-organizacyjne, Warszawa 1980, s. 122). W ocenie Sądu, farma wiatrowa nie jest obiektem obsługi technicznej gminy, ani urządzeniem infrastruktury technicznej niezbędnym dla prawidłowego zaspokojenia potrzeb mieszkańców gminy. Tym samym elektrownie wiatrowe nie należą do urządzeń wymienionych w art. 61 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 199). Należy wskazać, że urządzenia infrastruktury technicznej są bezpośrednio związane z funkcją zaspokajania potrzeb społecznych. Infrastruktura techniczna podobnie jak obiekty obsługi technicznej gminy są elementem bieżącego i nieprzerwanego zaspokajania potrzeb mieszkańców gminy. Jest to konsekwencją bezpośredniej, fizycznej zależności między istnieniem infrastruktury technicznej oraz obiektów obsługi technicznej gminy i ciągłym dostarczaniem dóbr oraz zaspokajaniem potrzeb ludności oraz realizacji ich podstawowych funkcji życiowych lub gospodarczych. Potencjał i funkcje elektrowni wiatrowych są określane przez możliwość generowania przez nie energii elektrycznej. Farma wiatrowa określana jest jako jednostka wytwórcza lub zespół tych jednostek wykorzystujących do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru, przyłączonych do sieci w jednym miejscu przyłączenia (zob. S.M. Szukalski, S. Malinowski, M. Zdzienicka, W. Witkowski Charakterystyka odnawialnych źródeł energii i ich rozwój w krajach Unii Europejskiej, [w:] S. M. Szukalski, S. Malinowski (red.), Energia odnawialna. Technologia, ekonomia, finansowanie, Poddębice 2013, s. 58). Z przedstawionej charakterystyki ww. pojęć wynika jednoznacznie, że farma wiatrowa nie może być zaliczona, zarówno do infrastruktury technicznej jak i do obiektów obsługi technicznej gminy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono ponadto pogląd, według którego "inwestycja polegająca na budowie elektrociepłowni na biogaz nie stanowi "urządzenia infrastruktury technicznej". Planowana inwestycja rozpatrywana zgodnie z wnioskiem, jako całość - jak słusznie wskazał sąd wojewódzki - jest przedsiębiorstwem służącym do produkcji energii elektrycznej i cieplnej. Energia ta bowiem jest produktem finalnym, który opuszcza zakład produkcyjny. Nie zmienia tego fakt, że w tym wypadku elektrociepłownia wytwarza tę energię wskutek przetworzenia w procesie spalania uprzednio wyprodukowanego biogazu rolniczego. Pogląd ten dominuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyroki: NSA z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1303/13, z dnia 7 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 372/13 i z dnia 10 października 2014 r. sygn. akt II OSK 811/13, WSA w Gdańsku z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 248/13, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Go 316/14). Należy podzielić stanowisko wyrażone w skardze, według którego przedmiotowa elektrownia wiatrowa nie służy zaopatrzeniu mieszkańców w energię elektryczną, nie jest niezbędna dla prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkańców danej gminy, nie służy też świadczeniu usług powszechnie dostępnych. Wyłącznym odbiorcą energii wytworzonej przez elektrownię wiatrową jest inny przedsiębiorca energetyczny, nie zaś społeczność lokalna. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy uwzględnią zatem ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu co do konieczności dokonania tłumaczenia na język polski wymienionych dokumentów, a następnie stosownie do wyniku badania treści tych dokumentów ocenią zasadność wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowanych dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej oraz co do zarzutu strony skarżącej dotyczącego naruszenia art. 80 ust. 2 u.u.i.ś.. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 200 wskazanej ustawy.