IV SA/Wa 1408/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi B. S., P. J., S. J. i T. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], Wojewoda M. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], orzekającą o: 1. ustaleniu odszkodowanie w wysokości [...] zł za nieruchomość oznaczoną jako działki ewidencyjne: nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 82 m2 i nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 63 m2, objętą księgą wieczystą nr [...], zajętą pod drogę publiczną (gminną) ulicę P., stanowiącą własność Miasta [...] W.; 2. przyznaniu tak ustalonego odszkodowania w udziale 4/8 części, tj. w kwocie [...] zł na rzecz: a) S. J. J. (syna S. i Z.) w udziale wynoszącym 1/8 części, tj. w kwocie [...] zł, b) T. K. J. (syna S. J. i M. W.) w udziale wynoszącym 1/8 części, tj. w kwocie [...] zł, c) P. P. J. (syna S. J. i M. W.) w udziale wynoszącym 1/8 części, tj. w kwocie [...] zł, d) B. K. S. z domu J. (córki S. J. i M. W.) w udziale wynoszącym 1/8 części, tj. w kwocie [...] zł; 3. odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania za udział wynoszący 4/8 części opisanej wyżej nieruchomości na rzecz S. J. J., T. K. J., P. P. J., B. K. S.. Ponadto w decyzji tej Prezydent [...] W. orzekł, że wypłaty ustalonego odszkodowania dokona jako organ wykonawczy [...] W., a wypłata odszkodowania nastąpi jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. Decyzja Wojewody M. zapadła w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r.. nr [...], Prezydent [...] W. w punkcie 1. ustalił na rzecz S. J., T. J., P. J. i B. S. odszkodowanie za udział wynoszący 4/8 części w nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...] o powierzchni 82 m2 i nr [...] o powierzchni 63 m2, objętej księgą wieczystą nr [...], zajętej pod drogę publiczną (gminną) ulicę P., przejętej na własność Miasta [...] W., w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późń. zm.). Z kolei w punkcie 3. ww. decyzji Prezydent odmówił ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz S. J., T. J., P. J. i B. S. za udział wynoszący 4/8 części w przedmiotowej nieruchomości. Powołana decyzja stała się ostateczna w dniu [...] lutego 2018 r. w zakresie punktów 1, 2, 4 i 5. Od powyższej decyzji w zakresie punktu 3. powołanej decyzji Prezydenta [...] W. odwołanie złożyli P. J., T. J., S. J. i B. S., reprezentowani przez adwokata. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że z wnioskiem o wypłatę odszkodowania w trybie art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, za nieruchomość oznaczoną jako działka ewidencyjna nr [...], zajętą pod drogę publiczną (gminną) ulicę P., stanowiącą własność Miasta [...] W. - wystąpiła w dniu [...] września 2004 r. M. J.. Zgodnie z treścią umowy sprzedaży z dnia [...] września 1929 r., Rep. [...] (numer bieżący [...]), nieruchomość oznaczona nr [...] o powierzchni 675 m2, w tym pod placem 530 m2 i drogi 145 m2, pierwotnie stanowiła w częściach równych, niepodzielnie własność J. i K.małż. L... Jedynym spadkobiercą J. L. i K. L. był ich syn M. Ł. w całości, co potwierdza postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] W. z dnia [...] czerwca 1977 r., sygn. akt [...]. Spadkobiercami M. L., zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] W. z dnia [...] października 1987 r., sygn. akt [...], byli na podstawie ustawy w częściach równych po 1/3: żona D. Ł., syn L. Ł. oraz córka M. J.. Następnie w dniu [...] marca 1989 r. przed Sądem Rejonowym dla [...] W. została zawarta ugoda pomiędzy M. J., D. L. a L. L, zgodnie z którą strony dokonały działu spadku po M. L. w ten sposób, że M. J. przyznano prawo własności do nieruchomości położonej w W. przy ulicy P. [...], zapisanej w księdze wieczystej nr [...] w PBN w W., stanowiącej zabudowaną działkę gruntu nr [...] o powierzchni 5 a 30 m2. Z odpisu zupełnego księgi wieczystej nr [...], stan na dzień [...] stycznia 2016 r., wynika, że w dziale I-O początkowo ujawniono działkę zabudowaną oznaczoną nr [...], po odłączeniu z księgi dawnej W. W. lit. Nr [...]-[...], a następnie działkę oznaczoną nr [...] o powierzchni 530 m2 z obrębu [...]. W dziale drugim jako właścicielka na podstawie ww. ugody ujawniona była M.J.. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] W. z dnia [...] marca 1994 r., sygn. akt [...], spadek po D. L.. w częściach równych po 1/2 nabyli: córka M. J. oraz syn L. Ł.. M. J. zmarła w dniu [...] czerwca 2007 r., a spadek po niej zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] W. z dnia [...] lutego 2008 r., sygn. akt [...], w równych częściach po 1/4 nabyli: mąż S. J., syn T. J., syn P. J. oraz córka B. S.. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], Wojewoda M. stwierdził nabycie przez Gminę W.-W. z mocy prawa w dniu [...] stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości, zajętej pod drogę publiczną (gminną) ulicę P., stanowiącej działki nr [...] o powierzchni 82 m2 i nr [...] o powierzchni 63 m2 z obrębu [...]. Decyzja stała się ostateczna w dniu [...] grudnia 2014 r.. Na podstawie powyższej decyzji w księdze wieczystej nr [...], jako właściciela nieruchomości, stanowiącej działki nr [...] i nr [...] wpisano Miasto [...] W.. Po rozpoznaniu odwołania i zbadania całości zgromadzonego materiału dowodowego Wojewoda M. stwierdził, że art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, stanowiący podstawę prawną niniejszej sprawy przewiduje, że nieruchomości pozostające w dniu [...] grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, niestanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Zgodnie natomiast z art. 73 ust. 4 powołanej ustawy odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.. Określony przez ustawodawcę w art. 73 ust. 4 ww. ustawy termin składania wniosków o ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunty zajęte pod drogi publiczne, jest terminem prawa materialnego i ma charakter terminu zawitego (prekluzyjnego), a więc nie może być na wniosek strony ani z urzędu przedłużany, skracany bądź przywracany. Ponadto organ podkreślił, że kwestia ograniczenia terminem zawitym możliwości zgłoszenia wniosku o wypłatę odszkodowania została uznana za zgodną z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie SK 11/02. Jak wynika ze zgromadzonych w sprawie dokumentów, prawo do złożenia w ustawowym terminie, tj. od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2005 r., wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania za przedmiotową nieruchomość przysługiwało zarówno M.J., jak i L. Ł., co potwierdza m.in. postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] W. z dnia [...] marca 1994 r., sygn. akt [...]. W dniu [...] września 2004 r. M. J. wystąpiła z wnioskiem o odszkodowanie za całą nieruchomość przejętą pod drogę (gminną) ulicę P., oznaczoną w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i nr [...]. Spadkobiercy M. J., czyli S. J., P. J., T. J. oraz B. S. twierdzili, iż roszczenie do ustalenia i wypłaty odszkodowania za całą przejętą pod drogę nieruchomość M. J. nabyła w związku ugodą zawartą w dniu [...] marca 1989 r. przed Sądem Rejonowym dla [...] W. pomiędzy M. S. a D. Ł. i L. Ł.. Mając na uwadze powyższe organ wskazał, że z treści powołanej ugody wynika, iż D. L. oraz L. Ł. przekazali M. S. na wyłączną własność nieruchomość oznaczoną nr [...] o powierzchni 530 m2, aktualnie oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...], a więc tę część nieruchomości, która nie obejmuje nieruchomości zajętej pod drogę (gminną) ulice P. (aktualnie działki nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 145 m2). Organ podkreślił, że przeniesienie własności nieruchomości nie jest jednoznaczne z przeniesieniem prawa do odszkodowania za przejętą nieruchomość. Przeniesienie roszczenia do ustalenia i wypłaty odszkodowania musi być określone w treści umowy. Ponadto, strony postępowania w dniu [...] stycznia 2017 r. na przesłuchaniu przeprowadzonym przez organ I instancji zeznały, iż L. Ł. przeniósł na M. S. roszczenie do odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę (gminną) - ulicę P. na podstawie ustnej umowy w 2002 r., przedstawiając na potwierdzenie tej okoliczności pisemne oświadczenia stron z dnia [...] stycznia 2017 r., stanowiące potwierdzenie umownego uzupełnienia działu spadku po zmarłym M. Ł. i zmarłej D. Ł.. W świetle powyższego, zdaniem organu II instancji, z uwagi na zawity charakter terminu określonego w przepisie art. 73 ust. 4 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, potwierdzenie przez L. Ł. faktu zawarcia ustnej umowy przeniesienia roszczenia do odszkodowania na rzecz M. J. powinno być złożone przed upływem terminu określonego w art. 73 ust. 4 ustawy, tj. do dnia [...] grudnia 2005 r.. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne organ wskazał, że termin określony w przepisie art. 73 ust. 4 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną jest terminem zawitym prawa materialnego, co oznacza, że nie może być przywrócony, a wniosek złożony po tym terminie powoduje, że roszczenie o ustalenie i wypłatę odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość wygasa, niezależnie od tego, z jakich powodów strona nie dochowała tego terminu. Dla biegu terminów prawa materialnego nie są bowiem istotne przyczyny ich uchybienia. W konsekwencji, złożenie wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania poza ustawowym terminem oznacza niemożność uwzględnienia roszczenia. Ponadto, gdyby ustawodawca dążył do tego, aby termin na złożenie wniosku o odszkodowanie liczyć od dnia, w którym dotychczasowi właściciele dowiedzieli się o przejściu prawa własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, to po pierwsze nie wskazywałby, że przedmiotowe nabycie następuje z mocy samego prawa, po drugie nie wskazywałby, że następuje to z dniem [...] stycznia 1999 r. i po trzecie - nie określiłby precyzyjnie terminu na wystąpienie z wnioskiem o odszkodowanie zakreślając datę początkową i końcową, a wskazałby jedynie, że roszczenie takie przysługuje w terminie 5 lat od chwili gdy dotychczasowi właściciele powzięli wiedzę o wywłaszczeniu. Tego jednak ustawodawca nie uczynił i tym samym przepis art. 73 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, winien być interpretowany ściśle zgodnie z wykładnią literalną. Jeżeli zatem po upływie okresu określonego w art. 73 ust. 4 ww. ustawy roszczenie o ustalenie i wypłatę odszkodowania wygasa, to oznacza to tym samym, iż złożenie stosownego wniosku po dniu [...] grudnia 2005 r. nie może prowadzić do przyznania odszkodowania nawet w przypadku spełnienia pozostałych ustawowych warunków. Wobec powyższego organ uznał, że M. S. nie przysługiwało roszczenie o odszkodowanie za całą przedmiotową nieruchomość na podstawie powołanej wyżej ugody i pisemnego potwierdzenia uzupełniającego dział spadku po M.Ł.. Przysługiwał jej natomiast udział obliczony stosownie do udziału w prawie własności nieruchomości oznaczonej aktualnie w ewidencji gruntów jako działki nr [...] o powierzchni 82 m2 i nr [...] o powierzchni 63 m2, który nabyła w drodze dziedziczenia po zmarłych M. Ł. i D. Ł.. Zatem za słuszne organ odwoławczy uznał stanowisko organu I instancji o odmowie ustalenie i wypłaty odszkodowania w punkcie 3. decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], na rzecz spadkobierców M. S. za udział w prawie własności nieruchomości, oznaczonej aktualnie w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i nr [...]. Udział ten przysługiwał bowiem L. Ł., jako drugiemu spadkobiercy po zmarłych M. Ł. i D. Ł., który jednakże nie wystąpił z wnioskiem o odszkodowanie. Natomiast okoliczność przekazania przez L. Ł. roszczenia o odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość na rzecz M. S., nie została potwierdzona stosownymi dokumentami w terminie do dnia [...] grudnia 2005 r.. Dlatego też Wojewoda M. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta [...] W.. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. w zakresie utrzymanego w mocy punktu 3. wywiedli S. J., T. J., P. P. J. i B. S., reprezentowani przez pełnomocnika będącego adwokatem, zarzucając naruszenie: - art. 73 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, - art. 6-12, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, - art. 65 kc. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] W. w zakresie punktu 3. I przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2018 r. poz. 1302; dalej: ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kontrola sądu polega zatem na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ppsa. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest decyzja Wojewody M. z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z [...] stycznia 2018 r. w zakresie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania za udział wynoszący 4/8 (czyli ½) części nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...] o powierzchni 82 m2 i nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 63 m2, objętej księgą wieczystą nr [...], zajętej pod drogę publiczną (gminną) ulicę P., stanowiącą własność Miasta [...] W. na podstawie ostatecznej decyzji Wojewody M. z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], stwierdzającej jej nabycie przez Gminę W.-W. z mocy prawa w dniu [...] stycznia 1999 r.. Decyzją Prezydenta [...] W. z [...] stycznia 2018 r. zostało ustalone odszkodowanie za udział wynoszący łącznie 4/8 (1/2) części ww. nieruchomości na rzecz S. J., T. J., P. J. i B. S., jako następców prawnych M. J., której przysługiwał taki właśnie udział w tej nieruchomości. Jednocześnie w punkcie 3. tej decyzji organ I instancji odmówił ustalenia i wypłaty na rzecz wskazanych podmiotów odszkodowania za pozostały udział wynoszący 4/8 (1/2) części. W tej mierze organ uznał, że brak jest wiarygodnych dowodów na uzupełniający dział spadku po zmarłych M. Ł. i D. Ł., w szczególności na przekazanie M. J. przez L. Ł. przysługującego mu roszczenia o odszkodowanie za wynoszący ½ udział w przedmiotowej nieruchomości. Nie ulega wątpliwości, że sam L. Ł. nie złożył przed [...] grudnia 2005 r. wniosku o wypłatę odszkodowania. Z kolei M. J. mogła złożyć taki wniosek tylko w odniesieniu do udziału wynoszącego ½ części, gdyż w takiej właśnie wysokości przysługiwał jej udział we współwłasności. W pozostałej części ani nie reprezentowała ona L.Ł., ani nie wykazała, że przysługuje jej udział w tej nieruchomości (1/2), który uprzednio należał do niego. Zauważyć w tym miejscu należy, że organ I instancji wzywał M. J. do wykazania prawa własności nieruchomości, której dotyczył jej wniosek o wypłatę odszkodowania (k. 4v akt administracyjnych t. 2/2). Wezwania takie kierował do niej dwukrotnie również M. Urząd Wojewódzki w postępowaniu dotyczącym potwierdzenia nabycia prawa własności gruntu zajętego pod drogę (k. 8 i 9 akt administracyjnych t. 2/2). Każde z tych wezwań pozostało bezskuteczne. W ocenie Sądu, z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, że działania skarżących i L. Ł. (zwłaszcza ich zeznania) są uwarunkowane upływem terminu do złożenia przez L. Ł. wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania na podstawie art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną oraz ukierunkowane są na zniweczenie upływu terminu określonego w tym przepisie. Jak wynika z ugody zawartej przed Sądem Rejonowym dla [...] W. w dniu [...] marca 1989 r. w sprawie [...] (k. 53 akt administracyjnych t. 2/2), jej strony oświadczyły, że wyczerpuje ona składniki masy spadkowej po M. Z. Ł.. Przedmiotem tej ugody była nieruchomość o powierzchni 5 a 30 m2 (530 m2), a więc już bez części objętej późniejszą decyzją Wojewody z dnia [...] listopada 2014 r. stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r. przez gminę W.-W. nieruchomości o łącznej powierzchni 145 m2. Suma powierzchni nieruchomości objętej ugodą i nabytej z mocy prawa przez gminę W.-W. daje 675 m2, a więc tyle, ile pierwotnie wynosiła powierzchnia działki nr [...] nabytej w 1929 r. przez J. i K. Ł., przy czym już wówczas powierzchnia 145 m2 znajdowała się pod drogami, co wynika z umowy sprzedaży z dnia [...] września 1929 r., Rep. [...]. Powyższe okoliczności wskazują, że strony ugody nie wyrażały woli objęcia nią nieruchomości o łącznej powierzchni 145 m2, tj. późniejszych działek nr [...] i nr [...]. Z kolei twierdzenia o rzekomym przekazaniu M. J. przez L. Ł. roszczenia o wypłatę odszkodowania są niewiarygodne. Po pierwsze, pojawiły się one dopiero w zeznaniach stron w dniu [...] stycznia 2017 r., tj. po ponad [...] latach od wszczęcia postępowania, co już podważa ich wiarygodność. Po drugie, zwrócić należy uwagę na obowiązujący do 24 września 2003 r. art. 75 § 1 kc (a więc również w 2002 r., tj. w dacie wskazywanej przez strony i L. Ł.), który stanowił m.in., że czynność prawna obejmująca rozporządzenie prawem, którego wartość przenosi [...] zł powinna być stwierdzona pismem. Przepis ten ustanawiał formę pisemną dla celów dowodowych (ad probationem), przy czym nie można uznać, że została ona zachowana przez sporządzenie pisma datowanego dopiero na [...] stycznia 2017 r. (tj. sporządzonego na potrzeby postępowania administracyjnego) zwłaszcza, że nie pochodzi ono od jednej ze stron tej rzekomej czynności, czyli M.J., która zmarła w 2007 r.. Skoro więc skarżący nie udowodnili, że doszło do przekazania M. J. roszczenia o odszkodowanie należne L. Ł. (za udział wynoszący ½ części przedmiotowej nieruchomości), to bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. i art. 65 kc. Wbrew zarzutom skargi, Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu organów naruszenia przepisów postępowania, tj. powołanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń, a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Wreszcie, zgodnie z wymogiem art. 107 § 3 kpa, zaskarżona decyzja została wyczerpująco uzasadniona, a w toku postępowania, jak wynika z akt sprawy, strony miały zapewnioną możliwość czynnego udziału. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżących zarzutów Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji. W rozpoznawanej sprawie, wydając zaskarżone decyzje organy podjęły wszelkie możliwe kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz dokonały prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jaki się zachował. W konsekwencji skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 ppsa.