IV SA/Wa 141/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Marian Wolanin (spr.), Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. O. z Kancelarii Prawnej z siedzibą w W. przy [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] września 2008 r. o wymeldowaniu M. L. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzono, że z wnioskiem o wymeldowanie M. L. wystąpił Z. S. Ustalono, że skarżąca nie mieszka w przedmiotowym lokalu od około 1,5 roku. W lipcu 2007r. wywiozła z lokalu osobiste rzeczy z pomocą swojego męża W. L. Początkowo mieszkała u swojej matki, a obecnie zamieszkuje z mężem przy ul. [...] w W. Skarżąca zeznała do protokołu przesłuchania, że w przedmiotowym lokalu nie mieszka od 01.09.2007r. Po zawarciu związku małżeńskiego z W. L., zamieszkała wspólnie z mężem w wynajętym lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Wcześniej mieszkali w lokalu [...] przy ul. [...] w W. Z przedmiotowego lokalu zabrała tylko swoje rzeczy osobiste. Nie powróci do lokalu, ponieważ obawia się o swoje życie i zdrowie gdyż Z. S. znęcał się nad nią fizycznie i psychicznie. W takim stanie faktycznym spełnione zostały - w ocenie organu orzekającego -ustawowe przesłanki do wymeldowania, zwłaszcza, iż zameldowanie służy jedynie rejestracji w ewidencji ludności miejsca pobytu danej osoby. Utrzymywanie zameldowania w miejscu, gdzie skarżąca nie przebywa, byłoby zatem utrzymywaniem fikcji meldunkowej, niezgodnej z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. M. L. podniosła, iż nie wyprowadziła się dobrowolnie z przedmiotowego lokalu, a zmusiły ją do tego liczne awantury wywoływane przez Z. S. Wskazała również, że w lipcu 2008 r. złożyła oświadczenie, iż nie widzi szans ponownego zamieszkania w przedmiotowym lokalu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, powołując motywy zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2009 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, iż skarżąca nie mogła podjąć działań prawnych mających skutkować przywróceniem Sygn. akt IV SA/Wa 141/09 posiadania spornego lokalu ze względu na długotrwałe leczenie psychiatryczne, także w ramach zakładów lecznictwa zamkniętego. Skarżąca ma stanowczy zamiar powrotu do spornego lokalu ze względu na brak możliwości mieszkania w innym miejscu, przy czym powrót ten jest niezależny od faktu pozostawania w związku małżeńskim, ponieważ nie jest wykluczone zamieszkiwanie małżonków w odrębnych miejscach. Natomiast zameldowanie skarżącej w spornym lokalu utrudni bądź uniemożliwi sprzedaż tego lokalu przez Z. S., który to lokal w dużej mierze sfinansowany został przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy bowiem podkreślić, że sąd administracyjny uprawniony jest do oceny zaskarżonej decyzji jedynie przez pryzmat jej zgodności z prawem, i zobowiązany jest uchylić decyzję tylko wtedy, gdy stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem jej nieważności lub wznowieniem postępowania, naruszenie prawa materialnego które miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia, albo naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Żaden jednak z wymienionych przypadków nie zaistniał w rozpatrywanej sprawie. Zaskarżona decyzja wydana została w warunkach określonych w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993, ze zm.), według którego, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Stosownie zaś do art. 1 ust. 2 i art. 9 ust. 2b powołanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, ewidencja ludności służy rejestrowaniu danych o miejscu pobytu osób, zameldowanie zaś służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu jedynie potwierdzenie faktu pobytu w danym lokalu. Z powyższego wynika, iż wymeldowanie dokonywane jest w przypadku, gdy dana osoba opuści dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie dopełni obowiązku wymeldowania się. Samo bowiem zameldowanie stanowi rejestrację stanu faktycznego w zakresie stałego lub czasowego pobytu określonej osoby w danym miejscu. Dla zameldowania istotne jest tylko to, czy dana osoba przebywa w określonym miejscu. W żaden natomiast sposób rejestrowanie tego stanu (zameldowanie lub wymeldowanie), nie jest zależne od przysługiwania danej osobie tytułu prawnego do lokalu Sygn. akt IV SA/Wa 141/09 (nieruchomości), w którym ta osoba przebywa, lub który opuściła. Należy więc podkreślić, iż zameldowanie w lokalu, jako czynność materialno-techniczna, nie rodzi prawa do mieszkania, a jedynie potwierdza istnienie i rodzaj pobytu pod danym adresem. Celem wymeldowania jest zatem także jedynie potwierdzenie, iż dana osoba nie przebywa już w dotychczasowym miejscu pobytu, niezależnie od tego, czy osobie tej przysługuje jakikolwiek tytuł prawny do lokalu, w którym dotychczas przebywała. Z ustaleń dokonanych przez organy orzekające w sprawie wynika, że skarżąca nie mieszka w spornym lokalu od ok. 2 lat, co sama potwierdziła w oświadczeniu złożonym do protokołu przesłuchania w dniu 11 lipca 2008 r. Jednocześnie skarżąca wskazała w w/w protokole oraz skardze, iż nie widzi możliwości ponownego zamieszkania w nr [...] przy ul. [...] w W. oraz, że nie podjęła działań prawnych mających skutkować przywróceniem posiadania spornego lokalu. Organy orzekające w sprawie dysponowały więc wystarczającym materiałem dowodowym, aby na jego podstawie stwierdzić spełnienie się warunków określonych w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych do wymeldowania skarżącj z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, jako w konsekwencji usunięcia niezgodności rejestrowej w ewidencji ludności z zaistniałym stanem faktycznym wobec nie przebywania skarżącej w miejscu, w którym była dotychczas zameldowana na pobyt stały. Utrzymywanie miejsca zameldowania skarżącej w ewidencji ludności niezgodnego z miejscem faktycznego pobytu poza spornym lokalem, stanowi naruszenie art. 1 ust. 2 i art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, podważając ustawowy cel tej ewidencji, dlatego wymeldowanie służy doprowadzeniu stanu ewidencyjnego do nakazanej przez ustawodawcę zgodności ze stanem faktycznym. Nie ma przy tym znaczenia dla niniejszej sprawy okoliczność długotrwałego leczenia się skarżącej psychiatrycznie, skoro nie została z tego powodu ograniczona jej zdolność do podejmowania działań prawnych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji. O zwrocie kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu, orzeczono na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.