IV SA/Wa 141/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Aneta Dąbrowska Sędziowie Sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.) Sędzia WSA Joanna Borkowska po rozpoznaniu 25 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. K. i B. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] września 2017 r. nr [...], 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska solidarnie na rzecz skarżących B. K. i B. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, po rozpatrzeniu zażalenia B. i B. K. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] września 2017 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na działce nr [...], położonej w obrębie [...], gmina [...], utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy. Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r., Burmistrz Miasta i Gminy [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na działce nr [...], położonej w obrębie [...], gmina [...]. Postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji, wskazując, że jej realizacja koliduje z § 4 pkt 7 Rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2004 r. w sprawie [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2004 r., Nr [...],poz. [...]), tj. z zakazem budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Jednocześnie Organ I instancji wskazał, że nie zachodzą okoliczności do zastosowania odstępstw od ww. zakazu. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyli B. i B. K. Skarżący wyjaśnili, że wnioskowany budynek gospodarczy ma pełnić pomocniczą rolę dla prowadzonej na sąsiedniej działce nr [...] działalności w zakresie hodowli ryb. Wskazali ponadto, że decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii Nr [...] stanowi potwierdzenie prowadzenia ww. działalności na stawie zlokalizowanym na działce nr [...]. Jednocześnie zwrócili uwagę na fakt, że działka nr [...], na której planowana jest realizacja przedmiotowej inwestycji, graniczy bezpośrednio z działką nr [...], na której prowadzona jest działalność hodowlana ryb, a dodatkowo obie te działki stanowią wspólność majątkową małżeńską Skarżących. Skarżący podnieśli także, że w rejestrze nadzorowanych obiektów Powiatowej Inspekcji Weterynaryjnej znajdują się szczegółowe dane topograficzne nadzorowanych obiektów i informacje te powinny być wystarczające. Po rozpoznaniu zażalenia Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydał powołane na wstępie zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotową inwestycję planuje się zrealizować w obszarach [...]: [...] ([...]) i Jezioro [...] ([...]) oraz na terenie Parku Krajobrazowego- [...], dla którego obowiązuje Rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2004 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2004 r., Nr [...], poz. [...]). Wojewoda [...] ww. rozporządzeniem wprowadził na terenie [...] zakazy wymienione w § 4 pkt 1-13, w tym w pkt. 7 zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Wskazano, że zakaz ten został wprowadzony ww. rozporządzeniem, na postawie art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody. Przepis ustawy z dniem 11 września 2015 r. został zmieniony przez art. 9 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 774) o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu zmieniającej m.in. ustawę o ochronie przyrody. Obecnie, zgodnie z nowym brzemieniem, możliwe jest wprowadzenie zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od: linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych oraz-zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Natomiast organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 12 ust. 4 ww. ustawy zmieniającej, dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane przez wojewodów lub sejmiki województwa na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 9 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Dlatego też, do czasu wprowadzenia zmian aktów wykonawczych regulujących funkcjonowanie danego obszaru chronionego krajobrazu przez odpowiednie sejmiki województwa, w trakcie rozpatrywania spraw z zakresu zagospodarowania przestrzennego, regionalni dyrektorzy ochrony środowiska obowiązani są do stosowania tych uchwał sejmików województwa (rozporządzeń wojewodów), które obowiązują w czasie prowadzenia postępowania administracyjnego. Tym samym, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska jako organ odwoławczy zobowiązany jest do stosowania przepisów ww. rozporządzenia, zgodnie z którym zakaz zabudowy w 100 metrowej strefie dotyczy zarówno zbiorników naturalnych, jak i sztucznych. W opinii Organu II instancji planowane zamierzenie inwestycyjne nie mieści się w zakresie odstępstw od powyższego zakazu wymienionych w § 4 pkt 7, bowiem nie można go zaliczyć w poczet obiektów służących turystyce wodnej i gospodarce wodnej. Wskazano, że w przedmiotowej sprawie nie można również stwierdzić, by zamierzenie inwestycyjne, zgodnie z deklaracją Skarżących - służyło prowadzeniu gospodarki rybackiej, której zasady i warunki prowadzenia określa ustawa z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 2015 r., poz. 652, z późn. zm.) (art. 1 ust. 1 pkt 1). Powołano, że przez gospodarkę rybacką należy rozumieć zespół planowanych i skoordynowanych czynności mających na celu racjonalne gospodarowanie organizmami wodnymi w myśl zasad ekonomii i zgodnie z założeniami ochrony przyrody. Pojęcie to m.in. obejmuje rybactwo śródlądowe, a więc połowy ryb i innych organizmów wodnych w wodach śródlądowych, zabiegi mające na celu utrzymanie zasobów organizmów wodnych, chów i hodowle ryb oraz pozostałych produktów i organizmów wodnych. Pojęcie zaś obiektu służącego prowadzeniu gospodarki rybackiej dotyczy obiektów, które umożliwiają uwzględnienie wymagań ochrony przyrody w działalności gospodarczej w zakresie rybactwa. Wskazano, że z przedstawionego przez Skarżących stanowiska wynika, że złożony przez nich wniosek (do Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...]) dotyczył zgłoszenia zamiaru prowadzenia działalności w zakresie sektora akwakultury, tj. łowisko typu "wpuść i złów" na stawie hodowlanym zlokalizowanym na działce nr [...]. W ocenie organu odwołoławczego, w pojęciu "gospodarki rybackiej", o której mowa w § 4 pkt 7 ww. rozporządzenia Wojewody [...], będą się mieściły takie inwestycje, których lokalizacja, ze względu na charakter i cele, którym obiekt budowlany ma służyć, jest możliwa i uzasadniona tylko i wyłącznie na działce znajdującej się w pasie 100 m od zbiornika wodnego. Takie rozumienie tego pojęcia pozwala na zachowanie celu ustawy o ochronie przyrody, którym jest ochrona danej formy ochrony przyrody. W ocenie, czy dany obiekt będzie służył gospodarce rybackiej, należy więc wziąć pod uwagę konkretne okoliczności faktyczne, w których dany obiekt miałby powstać. Z natury swej odstępstwo jako wyjątek, winno być interpretowane ściśle, a nie rozszerzająco. Zdaniem Organu odwoławczego, odstępstwo uzasadnione gospodarką rybacką obejmuje sytuacje, gdy właśnie względy owej gospodarki przemawiają za zlokalizowaniem danego przedsięwzięcia z naruszeniem konkretnego zakazu. Wskazano, że z decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii wynika jedynie, że działalność taka ma być prowadzona w sąsiedniej miejscowości [...]. Skarżący nie przedstawili również żadnych innych dowodów, potwierdzających, że wnioskowany budynek będzie służył prowadzeniu gospodarki rybackiej. Biorąc zatem pod uwagę treść projektu decyzji oraz niezbędne do prowadzenia gospodarki rybackiej kryteria, w ocenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, nie można uznać, że planowany obiekt budowlany będzie służył prowadzeniu gospodarki rybackiej. Skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. K. i B. K. zaskarżyli powyższe postanowienie w całości. Wskazali, że działki [...] i [...] sąsiadują ze sobą i znajdują się w jednej miejscowości, a wyniku nowego podziału administracyjnego działka znalazła się za tablicą [...]. Skarżący zarzucili nieustalenie właściwego stanu faktycznego w sprawie w zakresie lokalizacji działki ze stawem hodowlanym. Wskazali również, że budynek gospodarczy zaplanowany został w odległości ponad 100 m od linii brzegowej jeziora [...]. Zarzucili również, że nie zostało złożone w sprawie stanowisko Burmistrza Miasta i Gminy [...] na wezwanie z dnia [...].09.2017 r. Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w [...]. Wnieśli o nakazanie Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w [...] uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017.1136) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest nadto związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uznał, że stan niniejszej sprawy jest dostatecznie wyjaśniony i jednoznaczny, nie stwierdził potrzeby skierowania jej do rozpoznania na rozprawie i na postawie art. 119 pkt. 3 i 120 P.p.s.a., sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów. Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że wniesiona skarga jest zasadna. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w toku postępowania uzgodnieniowego toczącego się na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organem uzgodnieniowym był Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...]. W zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotową inwestycję planuje się zrealizować w obszarach [...]: [...] ([...]) i Jezioro [...] ([...]) oraz na terenie Parku Krajobrazowego- - [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w przypadku pokrywania się obszaru [...] z innymi obszarowymi formami ochrony przyrody, organ uzgadniający powinien uwzględnić w ramach swojej właściwości oraz kompetencji w pierwszej kolejności zakazy zawarte w aktach prawa miejscowego ustanawiających (wyznaczających) te inne obszary. Wskazana kolejność postępowania pozwala bowiem uniknąć przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...], w sytuacji gdy inwestycja na danym terenie, z uwagi na naruszenie zakazów tam obowiązujących - nie może i tak zostać zrealizowana. Przedmiotem niniejszego uzgodnienia był projekt decyzji o warunkach zabudowy, sporządzony na wniosek B. i B. K., zgodnie z którym ustaleniu podlegały warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na działce nr [...], położonej w obrębie [...], gmina [...], na obszarze [...], dla którego obowiązuje Rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2004 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2004 r., Nr [...], poz. [...]). W ocenie sądu, organ odmawiając uzgodnienia i powołując się na § 4 pkt. 7 ww. rozporządzenia, naruszył przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 24 ust. 1 pkt. 8 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Organ uzgadniający stwierdził, że realizacja przedmiotowej inwestycji będzie skutkować naruszeniem § 4 pkt 7 ww. rozporządzenia, tj. zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Organ stwierdził również brak możliwości zastosowania odstępstw od ww. zakazu. W uzasadnieniu decyzji wskazano jednocześnie, że omawiany zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, został wprowadzony ww. rozporządzeniem, na postawie art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody. Wskazany przepis ustawy z dniem 11 września 2015 r. został zmieniony przez art. 9 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 774) o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu zmieniającej m.in. ustawę o ochronie przyrody. Obecnie, zgodnie z nowym brzemieniem, możliwe jest wprowadzenie zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od: linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych oraz-zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Organ powołał jednak, że zgodnie z treścią art. 12 ust. 4 ww. ustawy zmieniającej, dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane przez wojewodów lub sejmiki województwa na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 9 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W dacie wydania zaskarżonej decyzji nie wprowadzono żadnych zmian aktów wykonawczych regulujących funkcjonowanie danego obszaru chronionego krajobrazu przez odpowiednie sejmiki województwa. Powołano, że w trakcie rozpatrywania spraw z zakresu zagospodarowania przestrzennego, regionalni dyrektorzy ochrony środowiska obowiązani są do stosowania tych uchwał sejmików województwa (rozporządzeń wojewodów), które obowiązują w czasie prowadzenia postępowania administracyjnego. Tym samym, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska jako organ odwoławczy zobowiązany jest do stosowania przepisów ww. rozporządzenia, zgodnie z którym zakaz zabudowy w 100 metrowej strefie dotyczy zarówno zbiorników naturalnych, jak i sztucznych. W ocenie Sądu stanowisko organu jest błędne. Zgodzić się należy, że organy administracji zobowiązane są do działania na podstawie przepisów prawa – art. 6 kpa, i do stosowania przepisów wynikających z aktów prawa miejscowego. W przedmiotowej sprawie jednak, co uszło uwadze organu, przepisy aktu wykonawczego jakim jest Rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2004 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2004 r., Nr [...], poz. [...]) w zakresie § 4 pkt 7 jest sprzeczny z obecnie obowiązującą ustawą o ochronie przyrody. Przedmiotowy zakaz został wprowadzony ww. rozporządzeniem na postawie art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody. Przepis art. 24 ust. 1 pkt. 8 ustawy o ochronie przyrody stanowił o możliwości wprowadzenia zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Natomiast w takim brzmieniu obowiązywał do 10 września 2015 r. Z dniem [...] września 2015 r. został zmieniony przez art. 9 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 774) o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu zmieniającej m.in. ustawę o ochronie przyrody. Obecnie, zgodnie z nowym brzemieniem, możliwe jest wprowadzenie zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od: linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych oraz - zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Przepis ustawy o ochronie przyrody ograniczył więc zakaz budowy w odległości do 100 m od naturalnych zbiorników wodnych, a nie wszystkich zbiorników wodnych, jak stanowił poprzednio. Niewątpliwie więc przepis Rozporządzenia § 4 pkt 7 w zakresie obejmującym wszystkie zbiorniki wodne (a więc naturalne i sztuczne) pozostaje w sprzeczności z przepisem wyższej rangi, przepisem ustawy. Wskazać w tym miejscy należy, że rozporządzenia wydawane są na podstawie ustaw i w celu ich wykonania, a treść rozporządzenia powinna odpowiadać zasadom i kierunkowi określonemu w ustawie, i pozostawać w zgodzie z aktem wyższego rzędu (art. 87, 92 Konstytucji). Jednocześnie zauważyć należy, że przepis ustawy o ochronie przyrody jest mniej restrykcyjny w zakresie zakazu niż przepis rozporządzenia. Co prawda, jak słusznie powołał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z treścią art. 12 ust. 4 ustawy zmieniającej, dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane przez wojewodów lub sejmiki województwa na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 9 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Jednak nie można podzielić oceny organu, że do czasu wprowadzenia zmian aktów wykonawczych regulujących funkcjonowanie danego obszaru chronionego krajobrazu przez odpowiednie sejmiki województwa, regionalni dyrektorzy ochrony środowiska obowiązani są do stosowania tych uchwał sejmików województwa (rozporządzeń wojewodów), które obowiązują w czasie prowadzenia postępowania administracyjnego, a tym samym organ zobowiązany jest do stosowania przepisów ww. rozporządzenia. Podkreślić należy, że powołany przez organ przepis rozporządzenia pozostaje w sprzeczności z przepisem o wyższej randze w hierarchi aktów prawnych tj. przepisem ustawy. Ponadto, przepis rozporządzenia jest bardziej restrykcyjny albowiem wprowadza ograniczenia w zakresie zagospodarowania przestrzennego dla właściciela nieruchomości, nieprzewidziane przez aktualnie obowiązujące przepisy ustawy, ograniczając w ten sposób uprawnienia właściciela do korzystania ze swojej nieruchomości. Odmowa dokonania uzgodnienia w okolicznościach przedmiotowej sprawy, z powołaniem się na zakaz wynikający z przepisu aktu wykonawczego, sprzecznego z przepisem ustawy, jest nie do pogodzenia z zasadami demokratycznego państwa prawnego oraz praworządności wynikających z art. 2 i 7 Konstytucji. Wskazać należy, że zakazy sformułowane w aktach prawa miejscowego, tworzących obszary chronionego krajobrazu, których podstawą jest art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, ograniczają prawo własności, a więc prawo konstytucyjnie chronione. Wprowadzone ograniczenia podlegają więc ocenie m.in. pod kątem zgodności z konstytucyjną zasadą proporcjonalności. Jej istotnym elementem jest ważenie praw konstytucyjnie chronionych oraz wartości, w celu ochrony których prawa te są ograniczane. W przedmiotowej sprawie ustawodawca dopuścił ograniczenie wyłącznie dla zbiorników wodnych naturalnych, a więc organ winien kierować się brzmieniem ustawy. Zauważyć również należy, że kilkuletnie zaniechanie organów samorządu w zakresie wydania aktu wykonawczego, do zmienionej z dniem [...] września 2015 r. ustawy o ochronie przyrody, nie może skutkować wydaniem niekorzystnego dla obywatela rozstrzygnięcia, ograniczając go w wykonywaniu swych właścicielskich uprawnień i korzystania z nieruchomości w zakresie przysługującego mu prawa własności. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ będąc związany oceną prawną wyrażoną przez Sąd, ponownie wnikliwie przeanalizuje sprawę w kontekście możliwości dokonania uzgodnienia nadesłanego projektu decyzji. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 145 par. § 1 pkt. 1 a i art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji, uchylając zaskarżone oraz poprzedzające je postanowienie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się wpis w wysokości 100 zł.