IV SA/Wa 1412/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi T.T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. orzekającą o odmowie udzielenia cudzoziemce T. T. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu 13.03.2012 r. T. T. wystąpiła za do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji. Na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 w związku z art. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].11.2012r. orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemce wnioskowanego zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że na podstawie zebranego materiału dowodowego nie można uznać, że cudzoziemka spełnia przesłanki nieprzerwanego pobytu określonego w art. 1 pkt 1 ww. ustawy oraz że złożyła wniosek, w którym zawarła nieprawdziwe informacje dototyczące nieprzerwanego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W ustawowym terminie wnioskodawczyni złożyła za pośrednictwem organu I instancji odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów ustawy dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, 7, 8, i 80 Kpa oraz naruszenie art. 64 ust. 4 i art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (j.t. Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z zm). Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ argumentował, że w dniu 01.01.2012 r. weszła w życie ustawa z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach i przytoczył art. 1 i art 3 ust. 1 powołanej ustawy. Organ wywodził, że zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia i jeżeli w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Organ odwoławczy stwierdził, że wydając decyzję w sprawie posiłkował się zapisami w prowadzonym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w Systemie Informatycznym "POBYT". Z systemu tego nie wynika, by T. T. ubiegała się na terytorium Polski o nadanie jej statusu uchodźcy, w związku z czym stwierdził, że wobec cudzoziemki nie zachodzą przesłanki określone w art. 1 pkt 2 i 3 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia wymaga więc kwestia, czy wobec cudzoziemki zachodzą okoliczności z art. 1 pkt 1 ww. ustawy. Organ II instancji wskazał, że w art. 3 ust. 4 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach przyjęte zostało domniemanie, zgodnie z którym pobyt cudzoziemca ubiegającego się o tzw. abolicję uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Przyjęcie takiej konstrukcji prawnej powoduje, że w sytuacji, gdy nic innego nie wynika z akt i okoliczności sprawy strona nie musi udowadniać, że jej pobyt na terytorium Polski w wymaganym w art. 1 pkt 1 ww. ustawy okresie jest nieprzerwany. Powyższe rozwiązanie ma upraszczać postępowanie dowodowe oraz umożliwiać cudzoziemcom, którzy przebywają w Polsce od dłuższego czasu uregulowanie swojej sytuacji życiowej. Jednakże, jeśli powyższe domniemanie zostanie obalone przez organ administracji ciężar dowodu w kwestii nieprzerwanego pobytu cudzoziemki zostaje przesunięty na stronę postępowania. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wywodził, że we wniosku o udzielenie zainteresowanej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji wskazano, że T. T. przebywa w Polsce od 12 kwietnia 2007r. Do wniosku dołączono dokument podróży cudzoziemki Nr [...] wydany przez Ambasadę [...] w W. w dniu [...].03.2012r. z terminem ważności do dnia 06.03.2022r., który jak wynika z adnotacji zamieszczonej na stronie 7 paszportu, wydano jej w miejsce poprzedniego o Nr N [...]. Ponadto w przedmiotowym wniosku cudzoziemka jako datę ostatniego wjazdu na terytorium Polski podała: "2007/04/12", natomiast w części "poprzednie pobyty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej" podała, że od kwietnia 2007r. przebywa w Polsce nieprzerwanie, a w części "Podróże i pobyty zagraniczne w okresie ostatnich 5 lat" podała: "nie dotyczy". W dniu 06.06.2012 r. pani T. T. przesłuchana do protokołu zeznała, że do Polski przyjechała w kwietniu 2007r., a paszport , który posiadała zabrali jej na terytorium [...]. Cudzoziemka zeznała również, że w 2008, 2009 i 2012r. wyjeżdżała do [...], oraz, że na terytorium [...] w 2002r. ubiegała się o nadanie statusu uchodźcy. Cudzoziemka była kilka razy zatrzymywana przez policję niemiecką. W 2009r. podczas zatrzymania posłużyła się danymi osobowymi T. T. ur. [...].02.1983 r. Ponadto z ustaleń organu I instancji wynika, że cudzoziemka wjechała na terytorium [...] w dniu 26.09.2002r., następnie w dniu 06.05.2003r. oddalono jej wniosek o azyl oraz, że cudzoziemka nieznana jest z miejsca pobytu od dnia 21.02.2012 r. Organ podkreślił, że T. T. wypełniając przedmiotowy wniosek nie zawarła w nim informacji dotyczących jej wyjazdów na terytorium [...] oraz posługiwania się innymi danymi. Cudzoziemka kilkukrotnie przebywała na terytorium [...], a jej ostatni pobyt zakończył się w dniu 21.02.2012r. W ocenie organu II instancji, powyższe okoliczności nie wskazują na nieprzerwany pobyt cudzoziemki na terytorium Polski co najmniej od 2007 roku. Ponadto cudzoziemka zawarła we wniosku fałszywe informacje, których nie można uznać, jak stwierdził w uzasadnieniu odwołania pełnomocnik strony, za oczywiste omyłki. Zdaniem organu nie bez znaczenia w przedmiotowej sprawie pozostaje fakt, że na 7 stronie wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest zamieszczone oświadczenie dotyczące m.in. konsekwencji złożenia wniosku zawierającego nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Zainteresowana w dniu składania wniosku podpisała wniosek i oświadczenie, potwierdzając prawdziwość podanych we wniosku informacji, a także świadomość konsekwencji. Organ uznał, że mając na uwadze powyższy stan faktyczny należy stwierdzić, iż z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 3 ust. 2 ustawy ("Cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli...") podjęcie rozstrzygnięcia orzekającego o odmowie udzielenia zezwolenia jest obligatoryjne. Jednocześnie odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, że organ I instancji prawidłowo rozważył stan faktyczny i prawny rozstrzyganej sprawy, a swoje rozstrzygnięcie wydał na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego wyjaśniając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanki, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy, wskazując fakty, które uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł. W ocenie organu II instancji powyższe istotne dla sprawy okoliczności obalają domniemanie nieprzerwanego pobytu cudzoziemki na terytorium Polski co najmniej od dnia 20.12.2007r., a pełnomocnik nie udokumentował nic przeciwnego. Ponadto - zdaniem organu - w przedmiotowym postępowaniu w stosunku do cudzoziemki nie ma zastosowania wskazany przez pełnomocnika strony w uzasadnieniu odwołania art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, że: "Jeżeli dane cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1, znajdują się w wykazie, wojewoda przed wydaniem decyzji o udzieleniu zezwolenia zwraca się do Szefa Urzędu z wnioskiem o przekazanie informacji o podstawie prawnej i uzasadnieniu faktycznym umieszczenia danych cudzoziemca w wykazie.", i w związku z powyższym Wojewoda [...] nie był zobowiązany do występowania do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o przekazanie informacji w sprawie, ponieważ dane cudzoziemki nie są zamieszczone w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Organ odwoławczy motywował, że zaskarżona decyzja nie narusza również przepisów art. 62 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, albowiem w przedmiotowym postępowaniu Wojewoda [...] na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, pismem z dnia 15. marca 2012 r. zwrócił się do organów opiniujących tj. do: Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Komendanta [...] o przekazanie informacji czy wjazd i pobyt cudzoziemki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowią zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T. T. zarzucając zaskarżonej decyzji: - naruszenie art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach poprzez jego błędne zastosowanie; - naruszenie art. 1 powołanej wyżej ustawy; - naruszenie art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. w ten sposób, że niedokładnie wyjaśniono okoliczności sprawy, przez co nie uwzględniono w orzeczeniu całokształtu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia; - naruszenie art. 6 i 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, która może utrudnić bądź uniemożliwić cudzoziemcowi skorzystanie z możliwości zalegalizowania jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na mocy z ustawy z dnia 28 lipca 2011 r., która ratio legis jest właśnie umożliwieniem zdobycia tytułu pobytowego osobom, przebywającym w naszym kraju nielegalnie; - naruszenie art. 15 k.p.a., w ten sposób, że postępowanie przed organem lI instancji nie doprowadziło do kontroli poprzednio wydanego orzeczenia; - naruszenie art. 6 k.p.a., w ten sposób, że organy administracji publicznej niewłaściwie zastosowały lub nie zastosowały przepisów o postępowaniu administracyjnym; - naruszenie przepisów ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności art. 3 ust. 5 poprzez jego niezastosowanie; - naruszenie przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, w szczególności art. 64 ust 4 tej ustawy. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organ niesłusznie uznał, że cudzoziemka nie spełnia wymogów do udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Odnośnie do kwestii wyjazdów do Niemiec, skarżąca zwróciła uwagę na treść art. 3 ust 5 ustawy wywodząc, że do oceny, czy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest nieprzerwany, stosuje odpowiednio art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach. Wywodziła, że przez pomyłkę nie podała informacji dotyczącej wyjazdu do [...], a okoliczność ta skorygowała w oświadczeniu z dnia 6 czerwca 2011 r. Nadto zdaniem skarżącej organ naruszył art. 8 i 9 k.p.a. poprzez brak przetłumaczenia decyzji na język [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawa z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133 z późn. zm.), na podstawie której wydana została zaskarżona decyzja, w art. 1 określa zasady zalegalizowania pobytu cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1) nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 2) nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 3) wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku. Jednocześnie art. 3 ust. 1 tej ustawy zastrzega udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Powołana ustawa w art. 21 określa termin jej wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. Kwestionowana decyzja wydana została na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 powyższej ustawy. Stosownie do treści tego przepisu cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia oraz w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. W ocenie Sądu organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo uznały, że skarżący nie spełniła wymogów do zalegalizowania swego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określonych w art. 1 powołanej ustawy i tym samym nie spełnia wymogów do udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie w Polsce na czas oznaczony. Nie można podzielić poglądu skarżącej zawartego w skardze, że spełnia ona wymagania nieprzerwanego pobytu co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r. a jej pobyt na terytorium Polski w dniu wejścia w życie ustawy był nielegalny. Zwrócić należy, uwagę, że skarżącą we wniosku nie podała informacji odnośnie swoich wyjazdów do Niemiec. Dodatkowo złożyła oświadczenie, że od kwietnia 2007 r. przebywa nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dopiero zaś w toku przesłuchania prowadzonego przez organ, w wyniku postawienia konkretnych pytań dotyczących paszportu, skarżąca podała, że uzyskała go w B. w 2010 r. Skarżąca podała także że w 2009 r., 2010 i 2012 r. przebywała w [...]. Ostatni pobyt skarżącej w [...] zakończył się 21 lutego 2012 r. Podkreślić należy, że organ ustalił, iż T. T. na terytorium [...] wjechała w dniu 26 września 2002 r., a 6 maja 2003 r. oddalono jej wniosek o azyl oraz podano, ze nieznane jest miejsce pobytu cudzoziemki od 21 lutego 2012 r. Skoro więc art. 3 ust. 4 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wprowadza domniemanie nieprzerwanego pobytu jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy, to w przedstawionej sytuacji należało uznać, że domniemanie to zostało obalone, co też słusznie uczynił organ. Skarżąca nie przedstawiła zaś jakichkolwiek innych dowodów, które pozwalałby na odmienne ustalenia w sprawie. Zarzut skarżącej dotyczący naruszenia treści art. 3 ust. 5 powołanej wyżej ustawy nie jest usprawiedliwiony. Z przepisu tego wynika, że do oceny, czy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest nieprzerwany, stosuje się odpowiednio art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Zgodnie z ostatni przywołanym przepisem pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, chyba że przerwa była spowodowana. Zwrócić należy uwagę, że przepis ten winien mieć w sprawie jedynie odpowiednie zastosowanie. Podkreślić należy, że skarżąca nie wykazała, że jej wyjazdy z Polski do [...] mieściły się w granicach zakreślonych treścią art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach. Nadto zasadnie podniósł organ, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nasuwa wątpliwości, czy centrum życiowym skarżącej była Polska, czy też [...]. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie także z tego powodu, iż prawidłowo organ ocenił, że w sprawie z uwagi na jednoznaczna treść art. 3 ust. 2 ustawy obligującej organ do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zaistniały przesłanki obligujące organ do wydania takiego rozstrzygnięcia. Art. 3 ust. 2 pkt 2 stanowi, że cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Stan faktyczny ustalony w sprawie wskazuje jednoznacznie, że skarżąca składając wniosek nie podała informacji odnośnie swoich pobytów w [...]. Wbrew twierdzeniom skargi nie są to okoliczności nieistotne, nierelewantne dla rozpoznawanej sprawy. Stanowiły one bowiem podstawę rozstrzygnięcia. Nadto nie można przyjąć, że były one wynikiem pomyłki lub przeoczenie. Słusznie bowiem organ wywiódł, że okoliczności te zostały potwierdzone także przez skarżącą w oświadczenie. Wbrew stanowisku skargi, sprostowanie tych okoliczności nie nastąpiło z inicjatywy skarżącej, ale w wyniku zadawania przez organ szczegółowych pytań w toku przesłuchania. Niezasadny jest także zarzut skargi odnoszący się do naruszenia art. 8 i 9 k.p.a poprzez brak przetłumaczenia decyzji organu na język skarżącej ([...]). Zarówno Kodeks postępowania administracyjnego jak też przepisy szczególne nie nakładają na organy administracji obowiązku tłumaczenia wydawanych przez nie decyzji na język obcy, obowiązku takiego nie można też wywieść z art. 10 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi jedynie o konieczności pouczania cudzoziemców w języku dla nich zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach, a do którego nie odwołuje się ustawa z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. W kontekście tego zarzutu należy również wskazać, iż postępowanie administracyjne jest prowadzone co do zasady w języku polskim, co wynika z art. 4 ustawy z dnia 7.10.1999r. o języku polskim (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224 z późn. zm.). Oczywiście strona ma prawo korzystania z usług tłumacza, którego udział został jak wynika z akt sprawy zapewniony skarżącemu w trakcie przesłuchania przed organem. W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Wskazać tutaj należy, iż postępowanie przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 k.p.a. Materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony został, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., a strona reprezentowana przez pełnomocnika miała możliwość brania czynnego udziału w postępowaniu w tym przedkładania dowodów. Ponadto organy dokonały oceny materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 80 k.p.a. Podkreślić także należy, iż wbrew twierdzeniu strony skarżącej organ odwoławczy wyjaśnił i rozpatrzyły wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, wzywał stronę do przedłożenia wyjaśnień, dowodów. Nie ma więc podstaw do twierdzenia, że został naruszony art. 15 k.p.a. Mając na względzie powyższe rozważania w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skarga została oddalona.