IV SA/Wa 1415/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. Joanna Kicińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2018 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez W.B. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2017r. nr [...] orzekającą o umorzeniu postępowania w sprawie wymeldowania W.B. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...]w [...]. Stan faktyczny sprawy jest następujący. Na wniosek A.W. Prezydent [...] wszczął postępowanie w przedmiocie wymeldowania skarżącego z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...]. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2017r. orzekł o umorzeniu postępowania w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. Wskazał, że zameldowany dokonał czynności wymeldowania za pośrednictwem pełnomocnika w dniu 2 lutego 2017r. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie wskazał na bezprzedmiotowość postępowania o wymeldowanie w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Zwrócił uwagę, że wystąpiła w sprawie bezprzedmiotowość z przyczyn przedmiotowych. W organie stawił się pełnomocnik skarżącego i legitymując się pełnomocnictwem złożył druk zgłoszenie wymeldowania z pobytu stałego. W tym samym dniu tj. w dniu 2 lutego 2017r. czynnością materialno-techniczną skarżący został wymeldowany z pobytu stałego. Odnośnie prawidłowości pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego do czynności wymeldowania to kwestia ta dotyczy ewentualnego naruszenia przepisów przy dokonywaniu czynności wymeldowania. Na zakończenie organ wskazał, że Prezydent [...] wszczął postępowanie w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej wymeldowania. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W.B. Skarga zarzuca naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. - art. 7, art. 75 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz brak podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, - art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. w związku z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez brak możliwości zajęcia stanowiska odnośnie zarzutów, których zgłoszenie przez skarżącego okazało się z powodu zaniechania niemożliwe, - art. 9 k.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania Skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącego, oraz brak czuwania nad tym, aby skarżący nie poniósł szkody z powodu nieznajomości przepisów prawa, - art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu odniesienia się do całego materiału zgromadzonego w aktach postępowania, w tym złożenia wniosków i dowodów, pomimo formalnego udzielenia terminu 7 dni do zajęcia stanowiska od daty doręczenia informacji o wszczęciu postępowania, - art. 138 § 1 i 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, zamiast jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości, - art. 24 k.p.a. poprzez czynne prowadzenie postępowania przez inspektor M. Ł. pomimo nie rozpoznania w toku postępowania wniosku skarżącego o wyłączenie pracownika, - art. 76a k.p.a. poprzez przeprowadzenie dowodu z dokumentu prywatnego w postaci kopii pełnomocnictwa z dnia 2 lutego 2017 r. udzielonego przez skarżącą bez uwierzytelnienia tej kopii za zgodność z oryginałem. - a także przepisów prawa materialnego, to jest art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 657) poprzez uznanie, że skarżący opuścił miejsce pobytu stałego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ pominął fakt, że w aktach znajdują się dwa pełnomocnictwa z 2 lutego 2017r. Jedno zawiera stwierdzenie, że będzie mogło być użyte po 2 lutego 2007r, drugie zaś tej treści nie zawiera. Dalej zwrócono uwagę, że do czynności wymeldowania nie zostało dołączone pełnomocnictwo w oryginale, a także nie został sporządzony odpis tego pełnomocnictwa. Skarżący twierdzi, że T.M. posłużył się przerobionym pełnomocnictwem w celu dokonania czynności wymeldowania skarżącego. Tymczasem pełnomocnictwo umożliwiło dokonanie wymeldowania począwszy od 3 lutego 2017r., a czynność wymeldowania została wykonana bez właściwego umocowania. Skarżący nie mógł zgłosić powyższych faktów, bowiem organ I instancji mu to uniemożliwił, a powyższe uchybienie nie zostało dostrzeżone przez organ II instancji. Skarżący otrzymał informację o wszczęciu postępowania cztery dni po wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania. Zdaniem skarżącego nie spełnił on żadnej z przesłanek do wymeldowania go z przedmiotowego lokalu. Mianowicie opuścił lokal wyłącznie czasowo, w celu umożliwienia jego remontu, o co został poproszony przez właścicielkę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga jest bezzasadna, a organ nie naruszył przy jej wydaniu zarówno przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i materialnych. Jednocześnie Sąd zaznacza, że oceny legalności zaskarżonego aktu dokonuje się na dzień wydania zaskarżonej decyzji tj. wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w tej dacie. W kwestii zarzutu naruszenia art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności w zakresie sformułowanym w skardze Sąd uznaje, że nie mogło dojść do jego naruszenia albowiem organy nie stosowały tej normy. Organ nie badał czy skarżący opuścił miejsce stałego zameldowania i nie prowadził w tym zakresie żadnych ustaleń faktycznych. Przedmiotem postępowania administracyjnego uczynił nie kwestię wymeldowania lecz umorzenie postępowania w przedmiocie wymeldowania. Z tego względu wszelkie twierdzenia skarżącego o czasowym jedynie opuszczeniu mieszkania przy ul. [...] lokal [...] pozostają bez znaczenia dla sprawy. Przesłanką natomiast rozstrzygnięcia była okoliczność, że skarżący został wymeldowany z pobytu stałego, a zatem przedmiot postępowania jakim było wymeldowanie nie istnieje. Zgodnie z brzmieniem art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle lub nie ma ich do rozpoznania sprawy w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. O bezprzedmiotowości postępowania, a także braku podstaw do wydania merytorycznej decyzji należy mówić z pewnością wówczas, gdy zachodzi przeszkoda do określenia praw i obowiązków konkretnego podmiotu, a więc, gdy tak naprawdę nie istnieje cel, dla którego toczy się postępowanie administracyjne. Zdaniem Sądu organ zasadnie przyjął, że postępowanie w sprawie wymeldowania jest bezprzedmiotowe. Skarżący bowiem w dacie orzekania nie był już zameldowany, a okoliczności tej skarga nie kwestionuje. Przedmiot postępowania zatem nie istniał. Zarzuty skargi dotyczące wad postępowania wyjaśniającego nie zasługiwały na uwzględnienie. Przede wszystkim organ prawidłowo ustalił stan faktyczny istotny dla sprawy tj. okoliczność, że skarżący nie jest zameldowany na pobyt stały. Kwestia natomiast prawidłowości wymeldowania, bo do tego prowadzi argumentacja uzasadnienia skargi – oraz posłużenia się jakoby sfałszowanym pełnomocnictwem w celu wszczęcia postępowania o wymeldowanie – nie wymagała prowadzenia żadnych ustaleń faktycznych. Kwestie te bowiem jak zasadnie stwierdził organ, pozostają poza zakresem niniejszego postępowania. Powinny zostać zbadane w toku postępowania o uchylenie czynności materialno-technicznej wymeldowania. Ewentualna wada dotyczy bowiem innego postępowania administracyjnego zakończonego czynnością wymeldowania, nie zaś umorzeniem postępowania o wymeldowanie. W tamtym bowiem postępowaniu posłużono się kwestionowanym pełnomocnictwem. Zgodnie z art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej zobowiązane są do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Skarżący nie wskazuje na czym dokładnie miałoby polegać zaniechanie organu w wykonywaniu obowiązków wynikających z powyższego przepisu. Można założyć, że skarżący dopatruje się naruszenia powyższego przepisu w tym, że nie mógł zgłosić w niniejszym postępowaniu faktu, który jego zdaniem miał miejsce tj. sfałszowania pełnomocnictwa, przy pomocy którego został wymeldowany z pobytu stałego. Nawet gdyby na tym miało polegać naruszenie normy art. 9 k.p.a. to należy stwierdzić, że pozostałoby ono obojętne dla sprawy. Jak już wskazano prawidłowość postępowania o wymeldowanie zakończonego czynnością materialno-techniczną wymeldowania nie mogła być badana w postępowaniu o wymeldowanie zakończonym umorzeniem z powodu uprzedniego wymeldowania. Jeśli chodzi o naruszenie art. 10 k.p.a. to przepis ten ustanawia zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Otóż rację ma skarżący, że co prawda otrzymał zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz możliwości zgłoszenia wniosków dowodowych w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, ale odebrał to pismo dopiero 10 lutego 2017r, czyli po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Należy się zatem zgodzić, ze możliwość zajęcia stanowiska w sprawie miała charakter iluzoryczny. Jednakże po złożeniu odwołania i na etapie postępowania przed organem II instancji nie było przeszkód, aby takowe wnioski zostały złożone przez skarżącego. Ponadto przyjmuje się, że naruszenie art. 10 k.p.a. może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, jeśli skarżący wykaże jakich konkretnie został pozbawiony czynności, których dokonałby, gdyby nie naruszono art. 10 k.p.a. Jako niezrozumiały uznaje Sąd zarzut naruszenia art. 24 k.p.a. Po pierwsze nie wskazano jaka dokładnie przyczyna miałaby uzasadniać wyłączenie pracownika wydającego decyzję w imieniu Prezydenta [...]. Ponadto Sąd nie zlokalizował w aktach wniosku o wyłączenie tego pracownika złożonego w toku postępowania przed organem I instancji. Z powyższych względów skarga jako niezasadna została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.