IV SA/Wa 1424/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Groński, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi S.T. na postanowienie Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem Rada do spraw Uchodźców utrzymała w mocy postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i oceny prawne. Obywatel [...] S.T. w dniu 2 grudnia 2014 r. złożył wniosek o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tj. zaświadczenia upoważniającego do wykonywania pracy na terytorium RP w razie, gdy po upływie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku o nadanie statusu uchodźcy, nie została wydana decyzja w pierwszej instancji i przyczyna przedłużenia postepowania nie leży po stronie wnioskodawcy. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] Szef Urzędu do Spraw Uchodźców odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę, wskazując że w jego ocenie przyczyna przedłużenia postępowania uchodźczego leży po stronie wnioskodawcy, albowiem pomimo wezwania na przesłuchanie statutowe, wnioskodawca się na nie stawił. Pismem z dnia 28 grudnia 2014 r. cudzoziemiec złożył zażalenie na ww. postanowienie, wskazując że nie był informowany o wyznaczanych terminach, nie otrzymywał bowiem wezwań, a gdy otrzymał informację telefoniczną wówczas stawił się w wyznaczonym dniu na przesłuchaniu. Na skutek rozpatrzenia zażalenia postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], utrzymał w mocy powyższe postanowienie z dnia [...] grudnia 2014 r., wskazując iż przedłużenie postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy wynikało z działań cudzoziemca, zaś z woli ustawodawcy zaświadczenie wydawane jest w sytuacji gdy cudzoziemiec nie ze swej winy ma zbyt długo nieuregulowaną sytuację. Na powyższe postanowienie organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył S.T., podnosząc iż nie przyczynił się do przedłużania terminu wydania decyzji w przedmiocie nadania mu statusu uchodźcy bądź udzielenia ochrony uzupełniającej. Skarżący wskazał, iż nie był informowany o wyznaczanych terminach przesłuchań przez administrację ośrodków dla cudzoziemca, zatem pomimo kierowania do niego korespondencji, jej nie otrzymywał. W odpowiedzi na skargę Rada do spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżone postanowienie Rady do spraw Uchodźców jak i utrzymane nim w mocy postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie naruszają prawa. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 13 listopada 2015 r. (jedn. tekst Dz. U z 2012 r., poz. 680 ze zm.), w myśl którego jeżeli po upływie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie została wydana decyzja w pierwszej instancji i przyczyna niewydania decyzji w tym terminie nie leży po stronie wnioskodawcy, Szef Urzędu, na wniosek wnioskodawcy, wydaje zaświadczenie, które wraz z tymczasowym zaświadczeniem tożsamości cudzoziemca stanowi podstawę dla wnioskodawcy i małżonka, w imieniu którego wnioskodawca występuje, do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, z późn. zm.). Z brzmienia przywołanego przepisu wynika, że podstawową przesłanką dla wydania wskazanego zaświadczenie jest, aby opóźnienie w rozpoznaniu wniosku o udzielenie ochrony przewidzianej ustawą, nie wynikało z postawy cudzoziemca. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie przesłanka ta nie została spełniona. Akta sprawy wskazują w sposób jednoznaczny, że organ prowadzący postępowanie w sprawie wniosku Skarżącego o nadanie statusu uchodźcy, kilkakrotnie wzywał Skarżącego do stawiennictwa celem przesłuchania. Pierwsze takie wezwanie wystosowane zostało w dniu 12 czerwca 2014 r. i znajduje się na nim adnotacja o przeniesieniu cudzoziemca do ośrodka w [...] (ul. [...], W.). Na ten adres wystosowano kolejne wezwanie, jednak przesyłka pozostała nie odebrana (awizowana). Kolejne wezwanie, z dnia 31 października 2014 r. zostało odebrane przez Skarżącego, o czym świadczy podpis Skarżącego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Mimo to Skarżący nie stawił się w wyznaczonym terminie. Nie usprawiedliwił również swojego niestawiennictwa. Następne wezwanie datowane jest na dzień 2 grudnia 2014 r. i odebrane zostało przez osobę, która zgodnie z adnotacją, jest współdomownikiem Skarżącego. Dopiero to wezwanie okazało się skuteczne. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że cudzoziemiec, który ubiega się o przyznanie mu ochrony na terytorium RP, ma obowiązek dbania o swoje interesy, a w szczególności spoczywa na nim obowiązek współpracy z organami. Przez współpracę zaś należy rozumieć informowanie o adresie pod który należy kierować korespondencję oraz dołożenie starań celem jej odbioru. W niniejszej sprawie brak jest śladów takich działań. Cudzoziemiec po złożeniu wniosku o udzielenie statusu uchodźcy, nie informował organu o zmianie miejsca zamieszkania. Poszukiwanie adresu organ czynił we własnym zakresie. Pozostawianie zaś wezwań bez reagowania na nie (brak reakcji na wezwanie z dnia 31 października 2014 r. (k.51 akt administracyjnych) oraz nieodbieranie korespondencji (nieodebranie wezwania z dnia 18 lipca 2014 r., k. 42) a także brak jakiegokolwiek zainteresowania stanem sprawy, pozwalają przyjąć, że w rozpoznanej sprawie doszło co prawda do przedłużenia rozpoznawania wniosku o przyznanie statusu uchodźcy, jednak opóźnienie to leży po stronie wnioskodawcy. Tym samym należało uznać, że przesłanka pozwalająca wydać zaświadczenie przewidziane w art. 36 przywołanej ustawy, nie wystąpiła. Wobec powyższego należało uznać, iż zastosowana przez organy regulacja prawna jest prawidłowa i tym samym wydane postanowienia nie naruszają prawa, a zatem skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art.151 p.p.s.a.