IV SA/Wa 1425/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. D. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. R. D. wraz ze skargą na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] lutego 2015 r. w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, że wykonanie tej decyzji spowoduje znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki. Uzasadniając wniosek skarżący powołał się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1860/14 wydane w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej. Rada do Spraw Uchodźców w odpowiedzi na skargę wskazała, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć szkodę zarówno majątkową, jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki to takie skutki, które powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy nie zasługuje na uwzględnienie. Argumentacja skarżącego sprowadza się do zacytowania uzasadnienia innego postanowienia Sądu, które w ocenie skarżącego ma uzasadniać, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wywoła dla niego znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem sądu powołanie się na praktykę orzeczniczą bez wskazania jakiejkolwiek okoliczności, która odnosiłaby się do sytuacji skarżącego i wskazywała na prawdopodobieństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków nie może odnieść zamierzonego skutku. Wobec tego niemożliwa stała się ocena, czy przed zbadaniem przez Sąd zasadności odmowy nadania skarżącemu statusu uchodźcy oraz odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej, skarżący poniósłby znacznej szkodą bądź wykonanie decyzji spowodowałoby dla niego trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku w żaden sposób nie wskazuje, że w istocie wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do tak dalece idących skutków, by zasadne było udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej. Podkreślić jednocześnie należy, że w świetle obowiązujących od 1 maja 2014 r. przepisów ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1650 ze zm.) postępowanie w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postępowanie jest postępowaniem odrębnym w stosunku do postępowania w przedmiocie zobowiązania do powrotu. Co więcej, w postępowaniu w przedmiocie zobowiązania do powrotu ustawodawca przewidział, szczególny rodzaj ochrony przed przymusowym opuszczeniem terytorium Polski przez cudzoziemca. W sytuacji wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, a następnie złożenie przez niego skargi na tę decyzję do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, będzie skutkować - z mocy prawa - przedłużenie terminu do opuszczenia Polski, do dnia rozpoznania wniosku przez sąd (art. 331 ust. 1 ww. ustawy). Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.