IV SA/Wa 1427/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Beata Sobocha (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2014 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania E. B. od decyzji Zarządu Dzielnicy [....] [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tj. budowie sieci gazowej dystrybucyjnej PE 355 mm przy ul. [...] w W. na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 kwietnia 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne. W dniu 12 listopada 2013 r. Polska Spółka Gazownictwa Sp. z o.o. w W. wystąpiła do Zarządu Dzielnicy [....] [....] o decyzji ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci gazowej dystrybucyjnej PE 355 mm na działkach nr [...] z obrębu [...], działek nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W.. Następnie Zarząd Dzielnicy [...]decyzją z dnia [....] lutego 2014 r. nr [...] ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji celu publicznego, tj. budowie sieci gazowej dystrybucyjnej PE 355 mm przy ul. [...] w W.. Od powyższej decyzji odwołanie złożył E. B. wskazując, iż nie godzi się na zajęcie działki przez projektowaną drogę wskazaną na załączniku nr 6 do ww. decyzji. Rozpoznając powyższe odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowi przepis art. 50 i nast. Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012 r., poz. 647). Inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ustawy). Przy czym pod pojęciem inwestycji celu publicznego, stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy należy rozumieć, działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn.zm.). Stosownie do przepisu art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest m. in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Następnie organ wskazał, że planowana inwestycja polegająca na budowie sieci gazowej dystrybucyjnej PE DN 355 mm jest inwestycją zaliczaną do inwestycji celu publicznego, o których mowa w tym przepisie. Ze zgromadzonych w sprawie akt wynika również, że na terenie, na którym planowana jest realizacja inwestycji nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem planowana inwestycja winna być lokalizowana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ust. 1 ustawy). Przepis art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Z kolei stosownie do treści art. 56 tej ustawy, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest zatem decyzją uznaniową lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Ponadto organ II instancji wyjaśnił, iż rozpatrując wniosek inwestora - o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mógł odmówić tego ustalenia w sytuacji, w której lokalizacja w projektowanym miejscu jest zgodna z przepisami odrębnymi. Organ ustalający, aby odmówić lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, musi bowiem wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. A zatem prawidłowo organ I instancji wydał pozytywną decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie sieci gazowej dystrybucyjnej PE 355 mm na działkach nr [...] z obrębu [...], działek nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W.. Końcowo organ dodał, że analiza warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji nie wykazała aby realizacja inwestycji była niemożliwa i naruszała przepisy prawa. W związku z powyższym prawidłową należy uznać decyzję I instancji, która zawiera wszystkie niezbędne elementy wymienione w przepisie art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a nadto w świetle brzmienia przepisu art. 56 powyższej ustawy brak jest podstaw do nie ustalenia warunków. Skargę na postanowienie z dnia [...] maja 2014 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E.B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi wskazał, że organ w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do zarzutu podniesionego w odwołaniu dotyczącego załącznika nr 6 decyzji Zarządu Dzielnicy [...], w związku z powyższym oczekuje wykreślenia z załącznika graficznych linii rozgraniczających, które zdaniem skarżącego wprowadzone zostały bez podstawny prawnej i nie mają nic wspólnego z planowaną inwestycją, czyli budową sieci gazowej. Według skarżącego postępowanie organu I instancji narusza podstawowe zasady wolności obywatelskich, a także prawa własności, jak również przepisy prawa cywilnego i konstytucyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało swoją wcześniejszą argumentację oraz wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: ustawą p.p.s.a. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie została wydana inwestorowi – Polskiej Spółce Gazownictwa Sp. z o.o., po uzgodnieniu z innymi organami w trybie art. 106 k.p.a., decyzja w sprawie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci gazowej dystrybucji. Skarżący, jako właściciel działki sąsiadującej z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja, wniósł skargę podnosząc, że w załączniku nr 6 decyzji zaprojektowano linie rozgraniczające uwzględniające projektowaną drogę KD-D, która to droga w przyszłości powstanie poprzez wydzielenie pasa gruntu z działki będącego jego własnością. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu strony skarżącej wyjaśnić pozostaje, iż zgodnie z art. 54 pkt 2 u.p.z.p., decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. O charakterze tej decyzji przesądza również przepis art. 56 u.p.z.p., który stanowi, iż nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma obowiązek dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Taki obowiązek przewiduje art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o ile nakładają one w sposób wyraźny jakieś ograniczenia. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma więc charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w niej jedynie czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ, rozpatrując wniosek inwestora, bada jedynie czy dana inwestycja spełnia przesłanki ściśle określone przepisami prawa. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa. Przepis art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji powinno zawierać zarzuty odnoszące się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Ustawodawca wprowadził w ten sposób dodatkowe wymagania co do treści odwołania od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wobec warunków wynikających z art. 63 k.p.a., który przewiduje, iż każde podanie zawierać powinno wskazanie osoby od której pochodzi, jej adres oraz sprecyzowanie żądania kierowanego do organu oraz 128 k.p.a. w myśl którego odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia i wystarczy, że wynika z niego, iż strona nie jest zadowolona z decyzji. Celem sformalizowania treści odwołania w przypadku decyzji o ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jest niewątpliwie zapobieganie wykorzystywaniu tej instytucji wyłącznie do blokowania procesu inwestycyjnego. W skardze będącej przedmiotem rozpatrzenia istota zarzutów i zakres żądania dotyczą projektowanej drogi KD-D i wydzielenia pasa gruntu m.in. z działki skarżącego. W ocenie Sądu, zgodzić należy się z Samorządowym Kolegium Odwoławczym, że skarżona decyzja dotyczy lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci gazowej dystrybucji i nie stanowi ona podstawy do wydzielenia pasa gruntu pod budowę projektowanej drogi KD-D. Dostrzec również należy, iż z treści pisma Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu [...] wynika, że linie rozgraniczające naniesione w załączniku nr 6 są liniami projektowanymi i nie mają podstaw prawnych. Zarzuty zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa własności skarżącego. Konstytucyjna ochrona prawa własności nie jest bezwzględna i może podlegać ograniczeniu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie powoduje ograniczenia prawa własności, aczkolwiek na jej podstawie może inwestor podjąć dalsze działania, które ograniczą prawo własności innej osoby i to nawet wbrew woli danej osoby w drodze np. późniejszego postępowania wywłaszczeniowego. Mimo jednak takiego możliwego w przyszłości skutku Sąd nie stwierdza, aby projektowana inwestycja oraz skarżona decyzja naruszały prawo własności skarżącego, bowiem nie stanowi ona podstawy do wydzielenia pasa gruntu pod projektowaną w innym postępowaniu drogę. W ocenie Sądu działka nr [...] w ogóle nie została objęta planowaną inwestycją. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że tak projektowana inwestycja spowoduje naruszenie jego prawa własności. Bowiem celem decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego jest realizacja inwestycji sieci gazowej, a to nie wymaga wydzielenia pasa gruntu z nieruchomości skarżącego. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a. i zgodnie z tym artykułem skarga została oddalona.