IV SA/Wa 1429/15

Dnia 5 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat, , po rozpoznaniu w dniu 5 października 2015 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego Prokuratury Okręgowej [...] w W. na uchwałę Rady Gminy J. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J. dotyczącego obszaru wsi D. i część wsi C. postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w komparycji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1429/15, w ten sposób, że w wierszu drugim od dołu po słowie "[...]" dopisać "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 września 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1429/15, po rozpoznaniu skargi Prokuratora Okręgowego Prokuratury Okręgowej [...] w W. na uchwałę Rady Gminy J. z dnia [...] marca 2006 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J. dotyczącego obszaru wsi D. i część wsi uchylił ww. uchwałę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze. zm.) – dalej zwana: "P.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowania sąd może dokonać na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a.). Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki, Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268). Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego PWN L-P, Warszawa 1995 pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, s. 421). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi nie budzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1115/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl - zwanej dalej w skrócie CBOSA). Wyrażenie z art. 156 § 1 P.p.s.a. "inna oczywista pomyłka" jest swym charakterem zbliżone do niedokładności błędu pisarskiego i rachunkowego (postanowienie NSA z 17 września 2008 r., sygn. akt I OZ 678/08, CBOSA). W przedmiotowej sprawie zaszła taka okoliczność, bowiem w komparycji wyroku z dnia 15 września 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1429/15, w wierszu drugim doszło do niezamierzonego opuszczenia nr działki gruntu tj. działki nr [...]. Wymienione w sentencji działki w większości oznaczone były kolejnymi numerami (wymieniony został nr [...]). Wniesiona skarga obejmowała swoim zakresem również powyższą nieruchomość. Ponadto z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd nie wyłączył żadnej działki z orzeczenia stwierdzającego nieważność uchwały, bowiem argumentacja zawarta w uzasadnieniu dotyczy wszystkich działek leżących w obszarze przedmiotowego obszaru zamkniętego, w tym działki [...]. Przesłanki pozytywne stwierdzenia nieważności odnoszą się do całego obszaru zamkniętego. Uwzględnienie skargi co do wszystkich działek bez wyjątku wynika również z treści komparycji wyroku z dnia 15 września 2015 r. Należy bowiem wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w tym wyroku nie oddalił skargi w pozostałym zakresie, a zatem uwzględnił skargę w całości, co do wszystkich działek wyszczególnionych w skardze, co oznacza, że niniejsze postanowienie służy jedynie naprawie oczywistego przeoczenia i dokładnemu odzwierciedleniu rzeczywistej woli składu orzekającego, wyrażonej już w wyroku. Taką oczywistą omyłkę należało sprostować, co też Sąd uczynił niniejszym postanowieniem. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.