IV SA/Wa 143/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Maria Rzążewska, Sędziowie asesor WSA Jakub Linkowski, asesor WSA Wanda Zielińska – Baran /spr./, Protokolant Andrzej Malinowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2004 r. nr KOC [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu – oddala skargę – Decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia "P." oraz Społecznego Instytutu E., na podstawie art. 138 § l pkt l kpa w związku z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2002 r. Burmistrza Gminy W. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie centrum zaopatrzenia M. S.A., położonego w obrębie [...] w rejonie ulicy [...] w W. W uzasadnieniu decyzji podano, że, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 października 2004 r. (sygn. IV SA 3643/02) stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2002 r. ([...]) oraz uchylił decyzję SKO w w. z dnia [...] sierpnia 2002 r. ([...]), z tego powodu, że organ odwoławczy wbrew obowiązkowi łącznego rozpatrzenia wszystkich odwołań wniesionych od decyzji organu I instancji najpierw rozpoznał odwołania Społecznego Instytutu E. i Stowarzyszenia "P.", a następnie odrębną decyzją rozpoznał odwołanie M. K. Zaznaczono, że pismem z dnia 22.12.2004 r. M. K. cofnął odwołanie od decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] czerwca 2002 r. wniósł o umorzenie postępowania odwoławczego. Organ odwoławczy podał, że zgodnie z dzisiejszym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] - część I, zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] grudnia 2000 r. (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...]) planowane zamierzenie inwestycyjne znajduje się na terenie oznaczonym symbolem "11-U" - przeznaczonym pod zabudowę usługową -centrum zaopatrzenia. Na terenie tym plan dopuszcza usługi ponadlokalne -supermarket oraz lokalne z zakresu usług podstawowych, jak sklepy, oddziały banku, usługi rzemieślnicze i inne związane z obsługą mieszkańców wraz z niezbędnymi dla funkcjonowania tych usług urządzeniami technicznymi i obsługą komunikacji. Z powyższego wynika, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu, a zatem stosownie do art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie można było odmówić ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W odniesieniu do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia prawa do udziału tych organizacji społecznych w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania, w tym też w postępowaniach opiniujących oraz pozbawienia możliwości złożenia zażalenia na postanowienie Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...].12.2001 r. i Starosty Powiatu [...] z dnia [...].02.2002 r. organ odwoławczy wyjaśnił, że w postępowaniu administracyjnym organizacja społeczna czynnie uczestniczy od momentu formalnego dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu. W niniejszej sprawie Stowarzyszenie "P" do udziału w postępowaniu zostało dopuszczone postanowieniem SKO z dnia [...] lutego 2002 r., a Społeczny Instytut E. postanowieniem SKO z dnia [...] kwietnia 2002 r. Oznacza to, że obie organizacje społeczne nie mogą domagać się ponowienia ,. a wszystkich wykonanych czynności pomimo, że nie brały w nich udział na skutek wadliwej odmowy organu pierwszej instancji dopuszczenia ich do udziału w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Nadto postanowienie Starosty Powiatu [...] z dnia [...].02.2002 r. było przedmiotem kontroli instancyjnej przed tut. Samorządowym Kolegium Odwoławczym i zakończyło się wydaniem postanowienia z dnia [...] czerwca 2002r. Organ odwoławczy za nietrafny uznał zarzut dotyczący nieprawidłowej podstawy prawnej w decyzji organu pierwszej instancji z tego względu, że wniosek inwestora został złożony w dniu 18.05.2001 r., a zatem zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska., ustawy o j odpadach oraz zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085) stosuje się przepisy ; dotychczasowe. Organ odwoławczy uznając pozostałe zarzuty Społecznego Instytutu E. za nieuzasadnione wyjaśnił, że po pierwsze - kwestia usunięcia drzew l będzie przedmiotem odrębnego postępowania, po drugie - w Raporcie oddziaływania przedsięwzięcia .na środowisko przewidziano szereg naruszeń w celu ochrony interesów mieszkańców sąsiednich posesji przed wpływami uciążliwości przedmiotowej inwestycji, a wnioski zgłoszone w toku postępowania były przedmiotem rozpoznania przed organem I instancji, po trzecie - uzasadnienie decyzji pierwszej instancji odpowiadają wymogom z art. 25 ust. 8 ustawy a dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego odnowie oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 109, poz. 1157 ze zm.). Nietrafny w ocenie organu odwoławczego jest zarzut Stowarzyszenia ..P." dotyczący nieprzeprowadzenia konsultacji tego zamierzenia inwestycyjnego z lokalnym handlowym, ponieważ tego rodzaju opiniowanie inwestycji przewidywane jest na etapie uchwalania planów miejscowych. Także nietrafny jest zarzut, że inwestycja jest sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż wprowadzenie uciążliwego ruchu dostawczego oraz zwiększenie ruchu osobowego spowoduje wykroczenie uciążliwości inwestycji poza jej teren, bowiem w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania zobowiązano inwestora do maksymalnego ograniczenia uciążliwości na etapie pozwolenia na budowę. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na wniosek M. S.A. na podstawie art. 111 § l kpa uzupełniło własną ww. decyzję z dnia [...] stycznia 2004 r. w ten sposób, że sentencja decyzji zamiast: "na podstawie art. 138 § l pkt l kpa w zw. z art. 43 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139) - utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję" winna brzmieć " na podstawie art. 138 § l pkt 3 kpa w zw. z art. 105 § l kpa - umorzyć postępowanie odwoławcze w części wywołanej odwołaniem M. K., zaś na podstawie art. 138 § l pkt l kpa w zw. z art. 43 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 - utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, że ponieważ w sentencji decyzji powyższą kwestię 1 środka odwoławczego przez M. K. — konieczne stało się uzupełnienie sentencji decyzji. Skargę na powyższą decyzje złożyło Stowarzyszenie "P." odnosząc, że Burmistrz Gminy W. odmówił Stowarzyszeniu opuszczenia do udziału w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Za stronę w tym postępowaniu zostało uznane dopiero w dniu [...] lutego 2002 r. postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W ocenie skarżącego, powyższe zdarzenie miało istotne znaczenie na przebieg postępowania administracyjnego. Stowarzyszenie nie otrzymując postanowień uzgadniających wydanych przez Starostę Powiatu [...] oraz Powiatowego ...Inspektora Sanitarnego zostało pozbawione prawa do wniesienia zażalenia. Stowarzyszenie nie miało również wpływu na ustalenie zakresu raportu oddziaływania na środowisko z powodu nie doręczenia mu postanowienia w tym przedmiocie. Zaskarżona decyzja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, albowiem inwestycja będzie wykraczała poza teren lokalizacji obiektu ze względu na uciążliwy ruch dostawczy i osobowy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi, podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 10 listopada 2004 r. pełnomocnik Stowarzyszenia "P." poniósł, że bezpodstawne niedopuszczenie skarżącego do udziału w postępowaniu na prawach strony przez organ pierwszej instancji miało istotny wpływ na dalszy przebieg postępowania, a nie doręczenie z urzędu skarżącemu postanowienia Starosty Powiatu [...] i Powiatowego Inspektora Sanitarnego stanowi rażące naruszenie art. 125 kpa, które miało istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr. 153, poz. 1269 ze zm.) zadaniem Sądu jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności. prawidłowo w zaskarżonej decyzji podkreślono, że w myśl art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr. 15 poz. 139 ze zm.) nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Znajdująca się w przedstawionych aktach dokumentacja planistyczna, część tekstowa i wyrys z załącznika graficznego, potwierdzają prawidłowość ustaleń organu odwoławczego, co do treści planu zagospodarowania przestrzennego, który obowiązywał dla terenu objętego zaskarżoną decyzją w dacie jej wydania. W świetle tych dokumentów planistycznych za niewadliwe należy uznać ustalenia organu, iż plan zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] - część I, zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...].12.2000 r. (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...]) dopuszcza realizację obiektu usługowego, polegającego na budowie centrum zaopatrzenia. Wobec tego, z uwagi na treść wyżej wskazanego art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie można było przyjąć, aby realizacja inwestycji objętej wnioskiem inspektora była niezgodna z ustaleniami ww. planu. W świetle materiału dowodowego sprawy, za nietrafny należy również uznać zarzut skargi, że przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego z tego powodu, że uciążliwości spowodowane zwiększonym ruchem samochodów dostawczych oraz osobowych wykroczą poza teren inwestycji. Twierdzenia te należy uznać za dowolne, skoro w decyzji organu pierwszej instancji określono, że uciążliwość inwestycji nie może wykraczać poza teren działki inwestora, a nadto zobowiązano inwestora do wykonania w projekcie -budowlanym wszelkich zaleceń wynikających z Raportu Oddziaływania na Środowisko, postanowienia Starosty Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2001 r. oraz postanowienia Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2002 r. Stąd zarzuty skarżącego odnoszące się do uciążliwości przedmiotowej inwestycji, a w zasadzie obawy, że oddziaływania inwestycji będą wkraczały poza granice działki inwestycji trudno uznać za uzasadnione. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że w rozpatrywanej sprawie Stowarzyszenie p." mogło na prawach strony uczestniczyć dopiero od dnia [...] lutego 2002 r. tj. dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu przed organem odwoławczym. Słusznie wskazuje organ, że uprawnienia organizacji społecznych, które w postępowaniu występują na prawach strony są węższe niż prawa strony w rozumieniu art. 28 kpa. Oznacza to, że prawo czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym przysługuje organizacji społecznej od momentu dopuszczenia jej do postępowania przed organem administracji. Organizacja społeczna nie może więc domagać się od organów administracji doręczenia jej wszystkich wydanych w toku postępowania aktów administracyjnych (postanowień uzgadniających), chociażby na skutek błędu organu pierwszej instancji nie została dopuszczona do udziału od początkowej fazy postępowania o ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Dlatego też, za chybione należy uznać zarzuty skarżącego, że niedopuszczenie do udziału w postępowaniu, jak też niedoręczenie postanowień organów uzgadniających miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wypada podkreślić, że istota ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest rozstrzygnięcie, czy inwestycja objętej wnioskiem inwestora może być zrealizowana na danym terenie w myśl postanowień wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz innych przepisów prawa powszechnie obowiązującego. W rozpatrywanej sprawie zostało stwierdzone, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z planem oraz przepisami ustaw, a więc trudno uznać zarzuty skargi za uzasadnione. Z powyżej wymienionych przyczyn, wobec bezzasadności zarzutów skargi i braku podstaw, które należałoby brać pod rozwagę z urzędu, niezależnie od zarzutów skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.