IV SA/Wa 1430/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. G. na działanie Prezydenta W. wniosku T. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych postanawia odmówić przyznania prawa pomocy Skarżący T. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działania Wojewody [...] polegające na doprowadzeniu do zaniedbań grobów rewolucjonistów [...] zmarłych w Polsce, a pochowanych na [...] w W. Skarżący wskazał na zły stan tablic z danymi poległych żołnierzy. Uznał, iż działania organu w tym zakresie są łamaniem prawa, w tym Konwencji Genewskiej. W skardze skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - dalej w skrócie: P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie m. in. tylko od kosztów sądowych (§ 3). Jednakże stosownie do art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2.). W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, albowiem skarga jest niedopuszczalna. Jak wynika z akt sprawy skarżący T. G. wniósł do Prezydenta W. za pośrednictwem poczty elektronicznej liczne pisma zatytułowane "wezwania do usunięcia naruszenia prawa w/s zaniedbań grobów wojennych". Z akt sprawy, a także wyjaśnień organu, zawartych w odpowiedzi na skargę, wynika, że nie toczyło się i obecnie nie toczy się żadne postępowanie administracyjne z udziałem skarżącego, w toku którego ww pisma mogłyby zostać złożone. Następnie skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powielając swoje zarzuty względem Prezydenta W. dotyczące przedstawionej sprawy. Skarżący kwestionuje zatem działania (zaniedbania) organu w sprawach wynikających z ustawy z dnia 28 marca 1933 r. o grobach i cmentarzach wojennych (Dz. U. Nr 39, poz. 311 ze zm.). Skarga T. G. nie ma jednak cech środka prawnego uregulowanego w przepisach postępowania administracyjnego lub innych procedurach, a za to zawiera zarzut wadliwej działalności organu (por. prof. M. Wierzbowski, prof. A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str. 1034 i nast.). Wystąpienie skarżącego stanowi więc w istocie skargę na działanie organu administracji w rozumieniu art. 227 K.p.a. Tymczasem w sprawach tego rodzaju sądy administracyjne nie są właściwe. Skargi zawarte w Dziale VIII K.p.a. (w tym skarga z art. 227 K.p.a.) związane są z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy lub ich pracowników. Skargi te zatem nie podlegają kontroli sądu administracyjnego zarówno na podstawie powołanego wyżej art. 3 P.p.s.a., jak i na podstawie przepisów ustaw szczególnych. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi na podstawie art. 247 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. Przy orzekaniu na podstawie powołanego przepisu Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącego i jego możliwości płatniczych.