IV SA/Wa 1432/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący s. WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędziowie s. WSA Grzegorz Czerwiński, as. WSA Joanna Skiba, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2007 r. sprawy ze skargi K. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) lipca 2002 r. nr (...) w przedmiocie warunków zabudowy - oddala skargę - IV SA/Wa 1432/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia (...) grudnia 2001 r. nr (...) Burmistrz Gminy W. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, 4-kondygnacyjnego z podziemnym garażem wraz z infrastrukturą techniczną, na terenie Gminy W. przy ul. (...). Uzasadniając rozstrzygnięcie Burmistrz podniósł, iż przedłożony przez M. O. wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji odpowiada wymogom art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i zawiera rozwiązania nie pozostające w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego W. Wnioskowana decyzja ma potwierdzić jedynie zgodność z planem zagospodarowania przestrzennego planowanej inwestycji, nie może natomiast przesądzić o elementach właściwych dla odrębnego postępowania, jakim jest postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę, prowadzone przez właściwy organ architektoniczno - budowlany. W decyzji zostały zawarte ustawy, które stanowią przepisy szczególne w stosunku do ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawy wymienione wraz z aktami wykonawczymi wydanymi na ich podstawie, są przepisami regulującymi proces zagospodarowania przestrzeni. W przedmiotowej sprawie realizacja planowanej inwestycji na działce nr ew. (...), (...) i (...) w obrębie (...), nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego W. zatwierdzonego uchwałą Rady W. Nr (...) w dniu (...) września 1992 r. (Dz. U. Woj. [...] Nr 15, poz. 184 z dnia [...] października 1992 r.), co zgodnie z art. 43 ustawy uzasadnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nadto Burmistrz wskazał, iż w dniu (...) kwietnia 2000 r. została wydana dla inwestorów B. O. i M. O. pierwsza decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku wielomieszkaniowego w zabudowie zwartej, 3-kondygnacyjnego z podziemnym garażem wraz z infrastrukturą techniczną, na terenie nieruchomości IV SA/Wa 1432/07 przy ul. (...), która następnie została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) listopada 2000 r. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli K. i M. M., jak również inwestor M. O. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło zaskarżone decyzję w części i w tym zakresie orzekło: w punkcie 4.6 decyzji na stronie trzeciej skreślić dwa ostatnie zdania nadając pkt 4.6 nowe brzmienie: "Dojście i dojazd do działek projektowany od ul. (...)" punktowi 7 decyzji na stronie 4 decyzji nadać nowe brzmienie "Niniejsza decyzja jest ważna do 31 grudnia 2003 r.", w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium podniosło, iż aktem regulującym sprawy związane z ustaleniem warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.). Zgodnie z jej art. 40 ust. 1 ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Konsekwencją powyższego jest zapis art. 43, w myśl którego nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego. Dalej Kolegium wskazało, iż dla przedmiotowego terenu obowiązuje miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego W., zatwierdzony uchwałą Nr (...) Rady W. z dnia (...) września 1992 r. (Dz. U. Woj. [...] Nr 15 z dnia [...] października 1002 r.), zgodnie z którym działki wymienione w decyzji znajdują się na obszarze MU-29, w którym preferuje się utrzymanie i rozwój funkcji mieszkaniowych wraz z urządzeniami I stopnia obsługi oraz funkcji usługowych II i III stopnia obsługi ludności. W obszarze tym dopuszcza się lokalizowanie innych funkcji nie kolidujących z funkcjami preferowanymi. Wyklucza się natomiast lokalizowanie obiektów, których uciążliwości i szkodliwości wykraczałyby poza granice terenu inwestycji. Projektowana inwestycja jest więc zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednakże decyzja w jej kształcie pierwotnym naruszała art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. IV SA/Wa 1432/07 Odnosząc się do zarzutów odwołujących się stron, Kolegium wskazało, iż są one nietrafne bądź zostały uwzględnione w zaskarżonej decyzji, która nakłada na inwestora określone warunki oraz zawiera wszystkie elementy konieczne, określone w art. 42 powołanej ustawy. Dalej podano, iż plan zagospodarowania przestrzennego może być modyfikowany i zmieniany, ale dopóki on obowiązuje nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z ustaleniami takiego planu. Konkludując stwierdzono, iż wniosek inwestora powinien być na etapie ustalania warunków zabudowy uwzględniony. Określenie przewidzianych do realizacji miejsc parkingowych nie stanowi warunku koniecznego w decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie jest to wymogiem ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego i może zostać szczegółowo określone w planie realizacyjnym podczas ubiegania się o pozwolenie na budowę. Orzekanie w tych sprawach wykracza poza uprawnienia organu orzekającego i nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli K. i M. M. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 3 pkt 2 oraz 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6, 7, 8, 77 § 1, 81 i 107 § 3 kpa. Uzasadniając skargę podniesiono, iż projektowana inwestycja wywołuje uciążliwości, także poza terenem działki, na której inwestycja ma być prowadzona, a skarżona decyzja w ogóle nie ustosunkowuje się do powyższych zarzutów. Powyższe świadczy, zdaniem skarżących, o naruszeniu przez organ powołanych przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, IV SA/Wa 1432/07 w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z art. 13 § 2 P.p.s.a. do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.). Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Prawidłowo w zaskarżonej decyzji podkreślono, iż istotą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest rozstrzygnięcie, czy inwestycja objęta wnioskiem inwestora może być zrealizowana na danym terenie w myśl postanowień wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie jest to decyzja, która stanowiłaby podstawę rozpoczęcia robót budowlanych, nie przesądza też o prawach cywilnych tj. nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 40 i 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu kończy pierwszy etap procesu inwestycyjnego - poprzedzający postępowanie dotyczące wydania pozwolenia na budowę. W każdym z tych postępowań ustawodawca nałożył na organy administracji publicznej obowiązek badania różnych, istotnych dla każdego z nich zagadnień merytorycznych. IV SA/Wa 1432/07 Na etapie podejmowania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zachodzi potrzeba uwzględnienia wymowy art. 43 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do jego treści, organ orzekający nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obszar, na którym inwestor projektuje realizację przedmiotowej inwestycji w Miejscowym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego W., zatwierdzonym uchwałą Nr (...) Rady W. z dnia (...) września 1992 r. (publ. W Dz. Urz. Woj. (...) nr 15/1992, poz. 184) oznaczono symbolem MU-29, na którym preferuje się utrzymanie i rozwój funkcji mieszkaniowych wraz z urządzeniami I stopnia obsługi oraz funkcji usługowych II i III stopnia obsługi ludności. W obszarze tym dopuszcza się lokowanie innych funkcji nie kolidujących z funkcjami preferowanymi. Wyklucza się natomiast lokalizowanie obiektów, których uciążliwości i szkodliwości wykraczałyby poza granice terenu inwestycji. Jak wynika z treści wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu planowana inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, 4-kondygnacyjnego. Prawidłowo zatem organ ustalił, że inwestycja ta jest jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie orzekania przez organy administracji. Opis tej inwestycji nie wskazuje także ażeby jej uciążliwość i szkodliwość wykraczała poza granice terenu inwestycji. Wszelkie, ewentualne, oddziaływania na działkę sąsiednią poprzez "zacienienie tej działki" nie mogą być przedmiotem zarzutu w niniejszej sprawie a winny być rozpoznawane w sprawie o pozwolenie na budowę. Nie stanowi też o wykroczeniu uciążliwości inwestycji poza granice działki podnoszone w odwołaniu przez skarżących kwestie takie jak zeszpecenie terenu czy ingerencja w sferę prywatności. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy, które wymienia przepis art. 42 ust. 1 ww. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a więc określa rodzaj inwestycji, warunki wynikające z ustaleń Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W. z dnia (...) września 1992 r., jak również z przepisów szczególnych, warunki obsługi w zakresie infrastruktury IV SA/Wa 1432/07 technicznej, komunikacyjnej, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Odnosząc się do zarzutów skarżących należy podnieść, co następuje: Z istoty konstytucyjnie chronionego prawa własności wynika powinność możliwie szerokiego uwzględnienia uprawnienia właściciela do korzystania z nieruchomości. Zasada ta znajduje wyraz w treści art. 140 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. Wspomniana zasada uwzględniona jest także w ww. ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 3 ww. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi o prawie każdego do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Każdy ma też prawo do ochrony interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. Interes prawny w tym przypadku wynikać musi jednak z konkretnego przepisu prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dn. 24 listopada 1999 r. Sygn. akt IV SA 1866/97 - LEX nr 48704). Prawo osoby trzeciej do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenu należącego do innej osoby należy oceniać w kategoriach obiektywnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dn. 27 października 1999 r. Sygn. akt IV SA 1731/97, LEX w 48740). Z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynika, by projektowana inwestycja naruszała interes prawny skarżących. Skarżący nie wykazali również i nie uzasadnili, że przedmiotowa decyzja jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Ogólnie przyjmuje się, że działanie zgodne z prawem, korzysta z domniemania zgodności z zasadami współżycia społecznego, chyba że wykazane zostaną szczególne, konkretne okoliczności obalające to domniemanie. W orzecznictwie przyjęto, że domniemanie przemawia za tym, iż ten kto korzysta ze swego prawa, czyni to w sposób zgodny z zasadami współżycia społecznego (por. wyrok SN z 7 grudnia 1965 r. III CR 278/65, OSNCP 1996, nr 7-8, poz. 130). W ocenie Sądu nieuprawnione są więc zarzuty naruszenia norm postępowania. Organy prowadzące postępowanie w niniejszej sprawie nie dopuściły się uchybień procesowych. Należy zauważyć, że z reguły każda inwestycja IV SA/Wa 1432/07 zwłaszcza planowana na obszarze intensywnie zabudowanym, wywołuje niezadowolenie właścicieli sąsiadujących działek, jednakże okoliczność ta nie może uniemożliwić wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, gdyż jak już powiedziano powyżej każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. w związku z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), orzekł jak w sentencji wyroku.