IV SA/Wa 1434/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2012 r. sprawy ze skargi C. Y. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na terytorium RP na czas oznaczony - oddala skargę - I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatela C . Y. (dalej "wnioskodawca, cudzoziemiec, skarżący") od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymał decyzję Wojewody [...] w mocy. II. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] grudnia 2011 r. wnioskodawca wystąpił do Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda") z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na wykonywanie pracy w Polsce. W uzasadnieniu podniósł, iż jego celem pobytu na terenie Polski jest wykonywanie pracy, oraz że jest wspólnikiem w "A." sp. z o.o., w której posiada 40 udziałów o łącznej wartości 40.000 zł. Przedmiotem działalności ww. spółki jest sprzedaż hurtowa wyrobów tekstylnych. Wojewoda w dniu [...] lutego 2012 r. odmówił udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że wnioskodawca nie udowodnił, iż prowadzona przez niego działalność gospodarcza przynosi korzyści gospodarce narodowej. Od powyższej decyzji wnioskodawca złożył odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, wnosząc o jej uchylenie i udzielenie przedmiotowego zezwolenia. W uzasadnieniu wskazał, iż : "W 2011 r. spółka rozwinęła działalność do rozmiarów pozwalających m.in. na zatrudnienie siebie oraz obywatelkę polską (...) a przez to spełniony został następny warunek ustawy o cudzoziemcach oraz pełną stabilizację gospodarczą". Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził brak podstaw do uznania, że prowadzona przez wnioskodawcę działalność gospodarcza jest korzystna dla gospodarki narodowej. Prowadzona przez skarżącego spółka nie odgrywa znaczącej roli jako pracodawca na regionalnym (lokalnym) rynku pracy, a także nie przyczynia się do spadku bezrobocia. Ponadto nie wpływa korzystnie na gospodarkę narodową z punktu widzenia wysokości uzyskiwanych dochodów i związaną z tym wysokością odprowadzanych do budżetu państwa podatków. Organ zauważył, że z deklaracji CIT-8 za 2010 r. wynika, iż spółka wykazała stratę w wysokości 89.311,12 zł., natomiast z deklaracji CIT-8 za 2011 r. spółka osiągnęła dochód brutto w kwocie 12.897 zł. (należny podatek wyniósł 2.451 zł.). Zdaniem organu w tej sytuacji nie można mówić o korzyściach dla gospodarki narodowej. III. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł C. Y. - reprezentowany przez pełnomocnika. Skarżący, podtrzymując dotychczasowe swoje stanowisko w sprawie, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody i przekazanie sprawy organowi I lub II instancji do ponownego rozpoznania. W treści skargi wskazał, że spółka powstała w [...] września 2009 r., natomiast swoją działalność rozpoczęła w 2010 r. i w fazie organizacyjnej poniosła koszty, które spowodowały stratę w pierwszym roku działalności. Zaznaczył również, że spółka od 2011 r. wykazuje systematyczny wzrost dochodu, płaci podatki, odprowadza składki ZUS, nie posiada zadłużenia, reguluje swoje zobowiązania i jest podmiotem czynnym, rozwijającym się i rokującym dalszy wzrost gospodarczy. Zdaniem skarżącego zbyt rygorystyczna i przedwczesna ocena działalności gospodarczej przez organ doprowadziła do wydania błędnej decyzji i odebranie mu możliwości kontynuowania działalności. IV. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. V. Na rozprawie przed Sądem w dniu 5 grudnia 2012 r. skarżący podniósł, że na chwilę obecną zatrudnia 7 pracowników w tym 5 P. i 2 C. Na koniec miesiąca ma otworzyć nowy sklep i planuje zatrudnienie 8 P. Prowadzi 2 sklepy - "C.", sprowadza towary z C., zabawki, sprzęt AGD. Sklepy te prowadzone są juz 3 lata. W lutym 2013 r. skarżący Zaplanuje otwarcie następnego sklepu w M. Wskazał, że przebywa w Polsce od [...] grudnia 2011 roku. Wcześniej firmę prowadziła żona skarżącego, która też jest C. nazywa się C. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają, zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej chyba, że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a podniesione przeciwko niej zarzuty nie dają podstaw do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 169) zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane lub prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy. Stosownie do art. 53 ust. 4 cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, wykonujący lub zamierzający wykonywać pracę w utworzonej przez siebie spółce komandytowej, spółce komandytowo-akcyjnej, spółce z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółce akcyjnej albo w takiej spółce, do której przystąpił lub objął bądź nabył jej udziały lub akcje, jest obowiązany wykazać, że działalność tej spółki spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 2. W odniesieniu do kontroli prawidłowości zastosowania wskazanych wyżej przepisów w niniejszej sprawie podkreślenia wymaga ta okoliczność, że wojewódzki sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonej przez stronę decyzji administracyjnej, biorąc pod uwagę ten stan faktyczny i prawny, który obowiązywał w dacie orzekania przez organ. W ocenie Sądu trafnie uznały organy orzekające w sprawie, że zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy nie dawał podstaw do uznania, że prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza (w formie spółki prawa handlowego) przyczynia się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji w gospodarce narodowej. Skarżący nie zdołał wykazać, że kryteria te zostały spełnione. Organ słusznie zauważył, że oceniając przesłankę "korzystności", należy również mieć na uwadze wysokość osiąganych przez spółkę dochodów i kwoty odprowadzanych w związku z prowadzoną działalnością świadczeń do budżetu państwa (np. z tytułu podatku dochodowego, składek na ubezpieczenia społeczne). Z punktu widzenia gospodarki zasadne wydaje się promowanie rozwoju przedsiębiorstw przynoszących znaczące korzyści finansowe, natomiast ograniczanie dostępu do rynku podmiotów, które wykazują niewysokie dochody albo straty. Dlatego wysokie dochody, a przez to wysokie wpływy do budżetu państwa z tytułu należności podatkowych mogą uzasadniać pozytywne rozpatrzenie sprawy w sytuacji, gdy brak jest innych okoliczności uzasadniających przyjęcie, że spełniona została przesłanka określona w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dacie orzekania przez organ odwoławczy spółka zatrudniała jedną obywatelkę polską. Według C1T-8 za rok 2010 spółka poniosła stratę w 89.311,12 zł. W ocenie Sądu, organy administracji nie naruszyły przepisów prawa stwierdzając, że dochody uzyskiwane przez spółkę nie uzasadniają udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce, ponieważ nie są to dochody przynoszące znaczną korzyść gospodarce. Spółka nie generuje bowiem dochodów, które w globalnym ujęciu mogą zadecydować o wzroście inwestycji na rodzimym rynku. Również wysokość płaconych podatków nie wskazuje, że spółka w jakikolwiek sposób może wpływać korzystnie na rozwój polskiej gospodarki. Osiągnięcie zysku w 2011 roku świadczy o kondycji finansowej tego podmiotu, ale nie przesądza jeszcze o tym, że prowadzi on działalność korzystną dla gospodarki narodowej. Nie można również stwierdzić, że spółka skarżącego przyczynia się do spadku bezrobocia. Przyjmując za skarżącym, że jest w niej zatrudniona jedna obywatelka polska oraz skarżący, nie daje to podstaw do przyjęcia, iż skarżący wykazał znaczącą rolę spółki, jako pracodawcy choćby na lokalnym rynku pracy. Nie sposób bowiem uznać, że stworzenie zaledwie jednego miejsca pracy przyczynia się do spadku bezrobocia i dlatego wpływa korzystnie na gospodarkę narodową w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Podkreślenia wymaga, że na rozprawie skarżący podniósł, że od momentu wydania decyzji odwoławczej prowadzona przez niego działalność gospodarcza rozwinęła się, zarówno w kontekście zwiększenia jej zakresu, jak i zwiększenia liczby zatrudnionych. Nienależnie od wspomnianego na wstępie zawężenia przedmiotu kontroli sądowej do stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w dacie orzekania przez organ, należy stwierdzić że podniesione na rozprawie okoliczności nie mogą wpłynąć w sposób zasadniczy na ocenę sprawy. Pomimo bowiem podjęcia przez skarżącego działań służących rozwojowi spółki (co oczywiście jest okolicznością pozytywną), nie można uznać, że działania te mają na tyle zaawansowany charakter, że w ich rezultacie działalność spółki zaczęła już spełniać kryteria ustalone w art.53 ust.1 pkt 2 ustawy. Istotna zmiana dotycząca działalności gospodarczej spółki, prowadząca do spełnienia przez nią wskazanych wyżej kryteriów, może być podstawą do ponownego ubiegania się przez skarżącego o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, negatywne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie pozbawia skarżącego możliwości dalszego, legalnego przebywania i prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosownej wizy pobytowej. Przepisy ustawy o cudzoziemcach przewidują możliwość wydania przez polskiego konsula wizy pobytowej w celu prowadzenia działalności gospodarczej, bez konieczności wykazywania, iż prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza jest korzystna dla gospodarki narodowej. Wiza pobytowa w celu prowadzenia działalności gospodarczej może być długoterminowa. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, iż trafnie organy uznały, że cudzoziemiec nie spełnił przesłanek jakie niesie ze sobą dyspozycja art. 53 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 53b ust.1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, co zobligowało organ na mocy art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Z tych też względów, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji