IV SA/Wa 1436/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2015 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy - oddala skargę - Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2015r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] o odmowie nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej oraz o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej obywatelowi [...] – A. . Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pan A. P. (dalej skarżący) - obywatel [...], deklarujący narodowość [...], w dniu [...] czerwca 2014r. złożył wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy. W uzasadnieniu wniosku Cudzoziemiec oświadczył, że swe obawy wiąże z sytuacją w regionie pochodzenia. A. P. stwierdził, ze był prześladowany w kraju pochodzenia i jak ocenił był poddany przemocy (wzywano go do stawiennictwa na posterunku milicji, legitymowano). Wnioskodawca podał także, że nie uczestniczył w działaniach wojennych. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia 4 grudnia 2014r. - roku odmówił nadania Panu A. P. statusu uchodźcy w rozumieniu Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28.07.1951 r. oraz Protokołu dotyczącego statusu uchodźców, sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31.01.1967 r. (Dz. U. z 1991 r. nr 119 poz. 515 i 517), odmówił także udzielenia ochrony uzupełniającej. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że Pan A. P. nie podał żadnych konkretnych przyczyn uzasadniających obawę przed prześladowaniami, o których mówi Konwencja Genewska dotycząca statusu uchodźców. W odwołaniu od decyzji skierowanym do Rady do Spraw Uchodźców – A. P. nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem - na poparcie swych słów załączył wydruki wybranych stron internetowych, które miały wskazywać, że sytuacja na [...] jest bardzo niestabilna. W dniu [...] stycznia 2015 roku Rada do Spraw Uchodźców poinformowała Stronę o możliwości wypowiedzenia się w trybie art. 10 KPA odnośnie zebranych w sprawie materiałów. A. P. skorzystał z tej możliwości. W dniu [...] stycznia 2015r. Strona wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wydania decyzji, bowiem oczekuje na wydanie dokumentacji medycznej, wniósł także o przeprowadzenie dodatkowego wywiadu umożliwiającego szczegółowe opisanie sytuacji. W dn. [...] stycznia 2015r. Strona przesłała wniosek dowodowy na okoliczność nie zapewnienia jej przez kraj pochodzenia odpowiedniego poziomu opieki medycznej (w zał. przesłano zaświadczenie lekarskie). Zainteresowany przesłał także zaświadczenie wskazujące, że jest wiernym Kościoła [...]. W uzupełnieniu odwołania Strona zarzuciła decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców niewłaściwe rozpoznanie sprawy. Rozpatrując odwołanie od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Rada do Spraw Uchodźców przychyliła się do wniosku Strony i decyzję wydała dopiero po uzyskaniu przez Cudzoziemca dokumentacji medycznej. Jednocześnie organ odmówił przeprowadzenia dodatkowego przesłuchania zainteresowanego podając, że sytuacja Pana A. P. jest znana organom, zaś. Cudzoziemiec miał możliwość przedstawienia wszelkich istotnych w postępowaniu okoliczności - wniosek o kolejne przesłuchanie nie posiadł żadnego merytorycznego uzasadnienia. Po rozpatrzeniu odwołania Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] marca 2015r. nr [...], utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] o odmowie nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej oraz o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej obywatelowi [...] A. P. W uzasadnieniu swojej decyzji Rada wskazała, że istotą niniejszej sprawy jest udzielenie odpowiedzi na pytanie: czy wnioskodawca - Pan A. P. jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej i czy odmowa nadania mu statusu uchodźcy oraz ochrony uzupełniającej w Polsce jest zasadna? Organ wskazał, że postępowanie w sprawach o nadanie statusu uchodźcy toczy się zgodnie z przepisami kpa, ale z uwagi na jego specyfikę szczególną rolę i znaczenie ma w tym postępowaniu, dowód z przesłuchania strony. W postępowaniu tym wiarygodność wnioskodawcy nabiera szczególnego znaczenia, tym bardziej, że weryfikacja przytaczanych w trakcie przesłuchań okoliczności jest utrudniona. W aktach niniejszej sprawy znajduje się stenogram wywiadu z Panem A. P. Wywiad ten zrealizowano w dniu [...] lipca 2014 roku w Warszawie. Podczas przeprowadzonej wówczas rozmowy w języku [...] Cudzoziemiec opisał swoją sytuację w kraju pochodzenia. Z przeprowadzonego wywiadu wynika, że w kraju pochodzenia A. P. mieszkał w [...]; aktualnie jego żona przebywa w Polsce (odrębny wniosek o nadanie statusu uchodźcy z 2014r.), starszy syn z rodziną posiada kartę pobytu w Polsce, młodszy został na [...]. A. P. na [...] był producentem żywności (k. 58 akt adm.). Jako zasadniczą przyczynę wnioskowania o nadanie statusu uchodźcy Cudzoziemiec wskazał problemy wynikające z prowadzenia działalności gospodarczej - m.in. częste kontrole, konieczność wypełniania wielu dokumentów w języku [...] (k. 57 akt adm.). Podał, że w przeszłości utrudniano mu uzyskanie obywatelstwa [...] (ostatecznie otrzymał je w 2000r.), zabierano go na komisariat milicji (ostatni raz w 2011r.). Ponadto do brata Cudzoziemca przyszło wezwanie do wojska, zaś jego samego wezwano do stawiennictwa w komendzie uzupełnień. A. P. oświadczył, że ma krewnych w [...] (k. 55 akt adm.) i na [...]. Jednak z uwagi na niestabilną sytuację obawia się żyć na [...]. Rada - po zapoznaniu się z wnioskiem i oświadczeniami Cudzoziemca, a także materiałami opisującymi sytuację w kraju pochodzenia Wnioskodawcy, stwierdziła, że A. P. nie jest zagrożony w kraju pochodzenia żadnymi prześladowaniami ze strony struktur państwowych lub społecznych i takich prześladowań nigdy nie doświadczał. Konwencja dotycząca statusu uchodźców sporządzona w Genewie dnia 28 lipca 1951r. w art. 1 A zawiera wyczerpujący katalog przesłanek jakie winny być spełnione przez osobę ubiegającą się o nadanie jej statusu uchodźcy. Zgodnie z art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, status uchodźcy w Polsce może być nadany cudzoziemcowi, który spełnia przesłanki zawarte Konwencji Genewskiej. Organ wskazał, że w wyroku z 7 marca 2000 r. V SA 1765/99 Sąd administracyjny sformułował tezę, że "Konwencja genewska umożliwia ochronę uchodźców, ujmowanych w przepisach tej konwencji, rygorystycznie i wąsko. Nie mieszczą się tu ani wypadki poszukiwania możliwości osiedlenia z przyczyn ekonomicznych, ani legalizacja pobytu z przyczyn osobistych (np. założenie rodziny, integracja w społeczności polskiej). Osiągnięciu tych celów służą inne procedury legalizacyjne, nie zaś postępowanie o nadanie statusu uchodźcy". Zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z 23 lutego 2000 r., V SA 1648/99, " obawa przed prześladowaniem musi być uzasadniona. Oznacza to, że nie tylko wewnętrzne przekonanie wnioskodawcy, ale także obiektywne warunki uzasadniają stwierdzenie stanu zagrożenia z powodów wymienionych w Konwencji. Przesłankami przy nadawaniu statusu uchodźcy mogą być konkretne dowody prześladowania albo uprawdopodobnienie istnienia okoliczności mogących tworzyć uzasadnioną obawę przed prześladowaniem". Do uwzględnienia w procesie administracyjnym istnienia prześladowań czy obaw przed prześladowaniem nie wystarcza subiektywne odczucie zainteresowanego cudzoziemca przekazane organowi administracyjnemu, lecz niezbędne jest wykazanie za pomocą konkretnych dowodów, że owe prześladowania i zagrożenia mają w przypadku danego cudzoziemca byt rzeczywisty, rozpoznawalny obiektywnie. Przed wydaniem decyzji Rada zapoznała się z materiałami dotyczącymi sytuacji w kraju i regionie pochodzenia Pana A. P. (opracowanie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia oraz Ośrodka Studiów Wschodnich). Organ podkreślił, że w [...] i jego okolicach nie dochodzi obecnie do działań militarnych. Aktualnie na terytorium regionu nie toczą się żadne działania zbrojne, a próby destabilizowania sytuacji bezpieczeństwa mają głównie charakter werbalny i incydentalny, jest to obszar nad którym kontrolę sprawują władze [...], nie są tam prowadzone walki zbrojne i nie dochodzi tam do poważniejszych incydentów. Podano, że istotnie w wyniku zajęcia [...] przez [...] i w wyniku walk z separatystami na wschodzie [...] wewnętrznym przesiedleniom w ramach [...] objętych jest ok. 350 tysięcy ludzi w tym 18 tysięcy z samego [...]. Podano, że istotnie sytuacja ekonomiczna tych ludzi jest trudna. W trakcie prowadzonego postępowania, A. P. nie przedstawił jednak żadnych okoliczności wskazujących na to, że był (lub będzie) prześladowany z przyczyn, o których mówi Konwencja Genewska. W świetle postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji i zebranych w sprawie dowodów, stwierdzono, że Pan A. P. nie jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej. Rada podkreśliła, że wskazane przez Stronę okoliczności nie mogą zostać uznane za przesłankę przemawiającą za udzieleniem ochrony międzynarodowej w sytuacji, gdy nie istnieje zindywidualizowana obawa prześladowania. Podkreślono, że nadanie statusu uchodźcy nie następuje ze względu na warunki życia ani stan przestrzegania praw człowieka w kraju pochodzenia, lecz z uwagi na istniejące, uzasadnione obawy prześladowania osoby ubiegającej się o status uchodźcy. Pan A. P. w toku postępowania o nadanie statusu uchodźcy w Polsce takich obaw nie wykazał. W związku z powyższym organ stwierdził, że w przypadku Wnioskodawcy nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w rozumieniu ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, wobec czego, zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy, zasadnie odmówiono nadania Cudzoziemcowi statusu uchodźcy. Rada prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie oparła się na treści przepisu art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (Dz.U. z 2012r., poz. 680) wskazującym, że warunkiem nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy w RP jest wykazanie przez niego uzasadnionej obawy przed prześladowaniami w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej, cudzoziemiec zaś nie może lub też nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Kluczowym elementem oceny, czy cudzoziemiec spełnia przesłanki materialno-prawne warunkujące nadanie statusu uchodźcy jest ocena jego oświadczeń nie tylko z punktu widzenia subiektywnego (stan jego umysłu), ale wskazanie, czy stan ten jest uzasadniony przez sytuację obiektywną. Ponadto w przypadku, jeśli w wyniku postępowania zostanie ustalone, że obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia nie istnieje - w myśl przepisu art. 19 ust. 1 pkt. 1 cytowanej ustawy odmawia się nadania status uchodźcy w RP. Rada w procesie analizy okoliczności sprawy wzięła pod uwagę pełny materiał dowodowy, w tym także oświadczenia żony - Pani L. P., a przede wszystkim oświadczenia Pana A. P., dochodząc do wniosku, że powody, dla których Strona obawia się powrotu do kraju pochodzenia nie mogą być uznane za "uzasadnioną obawę" i nie stanowią podstawy do nadania statusu uchodźcy. Cudzoziemiec nie udowodnił, jak też nie uprawdopodobnił, że władze [...] bądź inne podmioty wymienione w art. 16 ust. 1 pkt. 2-3 cytowanej ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP podejmowały i mogłyby podejmować w przyszłości wobec niego jakiekolwiek działania krzywdzące na tle jego rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej, czy poglądów politycznych. Zgodnie z przywołanymi powyżej oświadczeniami Pana A. P. tego rodzaju zagrożenia należy wykluczyć. Żaden organ państwowy lub organizacja społeczna działające legalnie na terytorium [...] nie podjęły działań na jego szkodę. Wskazywane przez Cudzoziemca "prześladowanie" ma skrajnie subiektywny charakter i nie może być uznane za dowód doznawanych prześladowań - także zagrożenia prześladowaniami w przyszłości. Rada podkreśliła, że Cudzoziemiec w żaden sposób nie uprawdopodobnił swoich oświadczeń. Przede wszystkim wątpliwości budzi kwestia prześladowań - zgodnie z oświadczeniem Strony miały one miejsce na długo przed destabilizacją sytuacji na [...]. Ponadto nie istnieje żaden dowód na zainteresowanie wojskowej komendy uzupełnień osobą Pana A. P. Wreszcie - stan zdrowia Strony nie ogranicza w żaden sposób jej mobilności. Cudzoziemiec na terytorium RP znajduje się pod opieką poradni kardiologicznej - natomiast nie był hospitalizowany lub zmuszony do pozostawania w domu. Także okoliczność związana z przynależnością do Kościoła [...] nie stanowi przesłanki do pozostania w Polsce. Godne podkreślenia jest to, że cytowana Konwencja Genewska dotycząca statusu uchodźców w art. 1 A zawiera wyczerpujący katalog przesłanek, jakie winny być spełnione przez osobę ubiegającą się o nadanie jej statusu uchodźcy. Zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (Dz.U. z 2012r., poz. 680) status uchodźcy w RP może być nadany cudzoziemcowi, który spełnia przesłanki zawarte w Konwencji Genewskiej. W wyroku z 7 marca 2000 r. VSA 1765/99 Naczelny Sąd Administracyjny sformułował tezę: "Konwencja Genewska umożliwia ochronę uchodźców ujmowanych w przepisach tej konwencji rygorystycznie i wąsko. Nie mieszczą się tu ani wypadki poszukiwania możliwości osiedlenia z przyczyn ekonomicznych, ani legalizacja pobytu z przyczyn osobistych (np. założenie rodziny, integracja w społeczności polskiej). Osiągnięciu tych celów służą inne procedury legalizacyjne, nie zaś postępowanie o nadanie statusu uchodźcy. Przesłanką nadania statusu mogą być wyłącznie konkretne dowody prześladowania lub uprawdopodobnienie istnienia okoliczności mogących stworzyć uzasadnioną obawę przed prześladowaniem". Rada prowadzając powyższa analizę oparła się na Dyrektywie Rady 2004/83/WE z dnia 29.04.2004 r. w sprawie minimalnych norm kwalifikacji i status obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców; która stanowi: - w przypadku braku dowodów w sprawie kluczową kwestią jest ocena wiarygodności wnioskodawcy, - zgodnie z uregulowaniami, w sytuacji, gdy zeznania cudzoziemca nie są poparte żadną dokumentacją można uznać za wiarygodne i wystarczające gdy: - wnioskodawca poczynił rzeczywisty wysiłek, by uzasadnić swój wniosek, - wszystkie właściwe elementy będące w posiadaniu wnioskodawcy zostały przedstawione oraz zostało przedstawione wystarczające wyjaśnienie, co do braku innych odpowiednich elementów, - stwierdzenia wnioskodawcy zostały uznane za spójne i wiarygodne i nie są sprzeczne z dostępnymi szczegółowymi i ogólnymi informacjami dotyczącymi wnioskodawcy, - wnioskodawca ubiegał się o udzielenie międzynarodowej ochrony w najwcześniejszym możliwym terminie chyba, że może wykazać wystarczający powód, dlaczego tego nie zrobił. Wszystkie wymienione wyżej przesłanki są stosowane dla ustalenia ogólnej wiarygodność wnioskodawcy. Rada do Spraw Uchodźców analizując deklaracje Pana A. P. doszła do wniosku, że Cudzoziemiec nie uprawdopodobnił, że przyczyną wyjazdu z [...] i wszczęcia procedury uchodźczej była obawa przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, wyznawanych poglądów politycznych czy przynależności do określonej grupy społecznej, co jest ipso iure przesłanką dla nadania statusu uchodźcy. W związku z tym Rada podkreśliła, że nie uznaje, aby był on prześladowany przez struktury państwa na obszarze [...] z powodów konwencyjnych i wyczerpał przesłanki art. 1 A Konwencji Genewskiej i Protokołu Nowojorskiego oraz art. 13 ust. 1 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Zdaniem Rady analiza deklaracji Strony jednoznacznie wskazuje, że nie można uznać, że była ona przedmiotem stałego i zindywidualizowanego, usilnego zainteresowania przedstawicieli struktur państwowych lub organizacji społecznych. W ocenie Rady do Spraw Uchodźców Pan A. P. nie jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej i Protokołu Nowojorskiego, zatem decyzja organu I instancji o odmowie nadania Wnioskodawcy statusu uchodźcy była trafna. Cudzoziemiec nie wykazał bowiem, że posiada uzasadnione, a nie tylko domniemane obawy przed prześladowaniami z przyczyn wskazanych w Konwencji Genewskiej, to jest z powodu rasy, narodowości, religii, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych. Przedstawione w odwołaniu od decyzji Szefa Urzędu argumenty, zdaniem Rady, nie mogą zostać uznane za przesłankę do zmiany rozstrzygnięcia. W sprawie została zbadana indywidualna i zobiektywizowana sytuacja Cudzoziemca. Oba organy badające zasadność udzielenia Stronie ochrony międzynarodowej rozpoznały wszystkie istotne w sprawie okoliczności. W ocenie Rady nie istnieją żadne wiarygodne przesłanki, aby twierdzić, że Cudzoziemcowi odmówiono pomocy i ochrony w kraju pochodzenia. Rada oceniła, że kluczową przesłankę migracyjną stanowiły uwarunkowania materialne, na co wskazują wypowiedzi cudzoziemca w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej po rozmowach z synem przebywającym w Polsce. Można wnioskować, że opuszczenie terytorium [...] Pan A. P. traktował jako możliwość uzyskania lepszych warunków do życia, nie zaś uzyskanie skutecznej ochrony międzynarodowej. Rada przytoczyła wskazówkę dotyczącą odróżnienia uchodźcy od migranta ekonomicznego zawartą w opracowaniu "Zasady i tryb ustalania status uchodźcy UNHCR", która stwierdza: "Migrantem jest osoba, która z przyczyn innych niż zawarte w definicji dobrowolnie opuszcza swój kraj w celu osiedlenia się w innym miejscu. Może to wynikać z chęci zmiany lub przeżycia przygody, względów rodzinnych lub innych o charakterze osobistym. Jeśli powodem są wyłącznie przyczyny ekonomiczne, to osoba taka jest migrantem ekonomicznym, a nie uchodźcą". Zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP w ramach prowadzonego postępowania o nadanie statusu uchodźcy organy administracji państwowej zobowiązane są do ustalenia, czy w przypadku odmowy uznania za uchodźcę zachodzą przesłanki do udzielenia cudzoziemcowi ochrony uzupełniającej. Podstawą do objęcia cudzoziemca jedną z form ochrony międzynarodowej nie jest sytuacja panująca w kraju jego pochodzenia, stan poszanowania praw człowieka i obywatela, poziom oświaty czy opieki zdrowotnej, lecz czy konkretny aplikant wyczerpuje przesłanki ujęte w zamkniętym katalogu przyczyn wymienionych w Konwencji Genewskiej i Protokole Nowojorskim. Konwencja Genewska dotyczącą statusu uchodźców określa przesłanki, jakie winny być spełnione, aby państwo mogło cudzoziemcowi przyznać status uchodźcy. Procedurę i tryb przyznawania ochrony międzynarodowej Konwencja pozostawiła do uregulowania prawu wewnętrznemu państwa przyjmującego aplikanta. Właściwe władze, powołane do określenia statusu uchodźcy lub innej formy udzielenia ochrony międzynarodowej nie mają za zadanie dokonywać osądu warunków, jakie panują w kraju pochodzenia aplikanta. Wiedza o warunkach w kraju pochodzenia jest dla nich - zgodnie z wytycznymi zwartymi w podręczniku UNHCR - jedynie elementem branym pod uwagę przy określaniu wiarygodności wnioskodawcy. Zasada ta została w pełni i w sposób konsekwentny zastosowana przez organy administracji orzekające w sprawie. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na to, że w przypadku reemigracji do kraju pochodzenia Strona nie byłaby narażona na prześladowanie ani innego rodzaju represje. Nie można uznać za wiarygodne, że w przypadku powrotu Pana A. P. na [...] mogłoby grozić mu orzeczenie kary śmierci, tortury lub nieludzkie traktowanie czy karanie, poważne i zindywidualizowane zagrożenia dla życia i zdrowia. Jeżeli cudzoziemiec czuje się niekomfortowo w regionie zamieszkania może podjąć próbę osiedlenia się w innej części [...], która jest krajem jego pochodzenia. Rada ustaliła, że nie jest on poszukiwany przez władze swego kraju. Ponadto w żaden sposób nie uzasadnił niemożności życia w innym miejscu/regionie kraju pochodzenia. Uznanie za zbyt skromne warunków do relokacji wewnętrznej nie stanowi przesłanki do udzielenia ochrony międzynarodowej. W ocenie Rady - potwierdzony został brak związku przyczynowego między deklarowanymi prześladowaniami, a wyjazdem z kraju pochodzenia. W konkluzji przeprowadzonego postępowania Rada stwierdziła, że nie istnieje rzeczywiste ryzyko doznania przez wnioskodawcę poważnej i realnej krzywdy w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. Z tych też względów Rada do Spraw Uchodźców uznała, że Pan A. P. nie spełnia przesłanek do objęcia go ochroną uzupełniającą na terytorium RP i zgodnie z art. 20 ust. 1 cytowanej ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP i należy odmówić jej udzielenia. Rada do Spraw Uchodźców po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego stwierdziła, że w przypadku powrotu Pana A. P. do kraju pochodzenia nie można uznać za wiarygodne, aby znalazł się on w sytuacji rzeczywistego ryzyka zagrożenia jego prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub też aby został poddany torturom albo nieludzkiemu traktowaniu, karaniu, zmuszany do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego czy ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i obywatela sporządzonej Rzymie dnia 4.11.1950r. W ocenie Rady nie ma żadnych rzeczywistych powodów, oprócz zamiaru uzyskania osiedlenia się na obszarze Unii Europejskiej powstrzymujących Pana A. P. przed reemigracją do kraju pochodzenia. Wnioskodawcza posiada prawo pobytu na terytorium [...] i jak zostało wykazane w wyniku postępowania - nie był - i w przypadku powrotu do kraju pochodzenia - nie będzie z powodów konwencyjnych, przedmiotem żadnych działań represyjnych, czy też dyskryminacyjnych ze strony władz czy innych legalnie działających podmiotów. Rada do Spraw Uchodźców stanęła na stanowisku, że organ pierwszej instancji prowadząc postępowanie w sprawie o nadanie statusu uchodźcy Panu A. P. wnikliwie zbadał okoliczności sprawy, wyczerpująco zebrał i trafnie ocenił materiał dowodowy. Przesłuchanie statusowe Wnioskodawcy zostało za jego zgodą przeprowadzone w zrozumiałym dla niego języku. Strona podpisała protokół z przesłuchania jako zgodny z treścią złożonych zeznań. Na zakończenie przesłuchania statusowego Cudzoziemiec został pouczony o dyspozycji art. 10 Kpa. Biorąc powyższe pod uwagę Rada uznała, że organ pierwszej instancji właściwie zastosował art. 7 i 77 Kpa, gdyż w ocenie organu odwoławczego właściwie i trafnie przeprowadził postępowanie dowodowe. Również zdaniem Rady organ I instancji zgodnie z dyspozycją art. 8 Kpa przeprowadził postępowanie z pełnym poszanowaniem reguł administrowania, wnikliwością i uzasadnieniem przyjętego rozwiązania pogłębiając zaufanie obywateli do organów Państwa poprzez działanie zgodnie z prawem i ratio legis odpowiednich przepisów dotyczących udzielenia cudzoziemcom ochrony międzynarodowej na terytorium RP. Rada podkreśliła, że organ I instancji w myśl przepisu art. 80 Kpa - oparł swoją ocenę na przekonujących podstawach i dał temu wyraz w uzasadnieniu przyjętego rozstrzygnięcia. W myśl obowiązującej zasady w polskim prawie organ rozpatrzył nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale też wszystkie pod kątem wzajemnej łączności i ustosunkował się do występujących między nimi różnic. Natomiast odmawiając określonym deklaracjom Strony wiary, uczynił to po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przy tym wyczerpująco przyczyny takiej oceny. W konkluzji przeprowadzonego postępowania odwoławczego w sprawie Pana A. P., Rada do Spraw Uchodźców uznała, że decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z prawem oraz zgodnie z przepisem art. 107 par. 3 Kpa jest wyczerpująco uzasadniona, przedstawiając motywy i powody przyjętego rozwiązania. Przesłanki o charakterze humanitarnym, w tym zamiar zapewnienia sobie lepszych warunków bytowych niż posiadane w kraju pochodzenia nie stanowią podstawy do objęcia Strony ochroną uzupełniającą na terytorium RP. Rada do Spraw Uchodźców nie znalazła podstaw do podważenia konkluzji organu I instancji, że w stosunku do Strony nie zachodzą przesłanki uzasadniające nadanie jej statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej. A. P. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucono: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1) art. 13 ust. 1 i art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: ustawa o udzielaniu ochrony), poprzez uznanie, że obawa skarżącego związana z perspektywą powrotu do kraju pochodzenia nie jest uzasadniona oraz, że powrót Cudzoziemca do kraju pochodzenia nie wiąże się z ryzykiem doznania krzywdy i nie nastąpi do kraju, gdzie zagrożone będą jego prawa przewidziane w Konwencji sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950; 2) art. 14 ust. 3 ustawy o udzielaniu ochrony - poprzez jego niezastosowanie; 3) art. 15 pkt 3 ustawy o udzielaniu ochrony - poprzez uznanie, że wobec Cudzoziemki (tak podano w oryginale skargi) brak jest poważnego i zindywidualizowanego zagrożenia dla życia lub zdrowia wynikającego z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego 4) art. 16 ustawy o udzielaniu ochrony - poprzez jego niezastosowanie; 5) art. 44 ustawy o udzielaniu ochrony - poprzez jego niezastosowanie. 6) art. 68 § 1 ustawy o udzielaniu ochrony- poprzez jego niezastosowanie. II. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: 1) art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa) - w ten sposób, że organy administracji publicznej niewłaściwie zastosowały lub nie zastosowały przepisy prawa o udzielaniu ochrony cudzoziemcom oraz przepisy o postępowaniu administracyjnym; 2) art. 7 i 77 kpa - poprzez niedopełnienie nałożonego na organy administracji obowiązku podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 3) art. 80 kpa w ten sposób, że nie dokonano oceny okoliczności faktycznych w postępowaniu dowodowym w oparciu o całokształt materiału dowodowego sprawy; 4) art. 107 § 3 kpa - poprzez niewskazanie lub niedostateczne wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których oparto orzeczenia oraz powodów, dla których odmówiono uwzględnienia innych dowodów; t 5) art. 15 kpa - w ten sposób, że postępowanie przed organem II instancji nie doprowadziło do rzeczywistej kontroli poprzednio wydanego orzeczenia. Zdaniem strony skarżącej organy nie przeprowadziły postępowania dowodowego w całości przez co nie zebrały całego materiału w sprawie, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze podano, że sytuacja na wschodniej [...] powoduje, że skarżący zasadnie czuje się zagrożony i obawia się powrotu do kraju pochodzenia, zaś organy administracji nie wykazazały, że bezpieczeństwo skarżącego w istniejącej sytuacji nie będzie zagrożone. Zdaniem skarżącego są to tylko bezpodstawne przypuszczenia organu, które nie mają pokrycia w realiach panujących na [...]. Podkreśono, że organ nie wziął pod uwagę, że skarżący obawia się powrotu na [...], gdzie ma trudności w prowadzeniu działalności gospodarvzej. Miał też kłopoty z uzyskaniem [...] obywatelstwa. Ponadto jest członkiem Kościoła [...], co też rodzi po jego stronie obawy, że może być prześladowany, lub nawet powołany do wojska. W skardze podniesiono, że organ powinien dokonać przesłuchania wnioskodawcy w obecności psychologa, co mgłoby wykazać, że obawy skarżącego przed powrotem na [...] są zasadne. Generalnie w skardze podniesiono, że decyzja odmowna nie została w sposób prawidłowy uzasadniona i nie wskazano na faktyczne okoliczności, którę tę odmowę pozwalają uznać za zgodną z prawem. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), -zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd stwierdza, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012r. poz 680) - cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. A contrario artykuł 19 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy stanowi, iż cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy jeżeli nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 1 lit. A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 ze zm.) - uchodźcą jest osoba, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa. Konwencja zawiera więc zamknięty katalog przyczyn, które uzasadniają nadanie statusu uchodźcy i nie obejmuje on ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy. Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi "uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba - jak wskazane zostało w Podręczniku "Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy" Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) - muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. W związku z powyższym Sąd podzielił argumentację organów administracyjnych, że wnioskodawcy A. P. nie przysługuje status uchodźcy. Zdaniem Sądu wnioskodawca jest migrantem ekonomicznym, poszukującym lepszego życia, a nie uchodźcą potrzebującym ochrony drugiego bezpiecznego kraju, czy też osobą, która powinna być chronione przed wydaleniem. Z akt sprawy wynika, że skarżący już w 2012 roku przyjechał do Polski wraz z synem i próbował założyć działalność gospodarczą. Następnie wyjechał na [...] by następnie powrócić do Polski, gdzie w 2014r. złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Wnioskodawca składając wniosek oświadczył, że mieszkając w Polsce wraz żoną, synem i jego rodziną żyje mu się lepiej niż na [...], gdzie czuje się prześladowany. Zdaniem Sądu nie można uznać, aby skarżący miał podstawy by czuć się zagrożony w kraju pochodzenia ze względu na wskazywane przez siebie okoliczności. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu administracji, że oświadczenia skarżącego dotyczące jego sytuacji w kraju pochodzenia nie stanowią przesłanki ujętej w Konwencji Genewskiej. Opisywane przez skarżącego zdarzenia nie dowodzą prześladowania ze względu na przynależność do grupy etnicznej, społecznej lub wyznaniowej na [...]. Sąd stwierdza, że nie można uznać za wiarygodne oświadczeń skarżącego w kwestii zaistniałych zdarzeń odnośnie trudności w nabyciu obywatelstwa [...] (przed laty). Faktem jest, że skarżący ma [...] obywatelstwo i podlega ochronie tego państwa. Sąd stwierdza również, że skarżący nie wykazał, że istotnie może zostać powołany do wojska [...]. Okoliczności takiej nie można traktować zresztą jako szykany lecz ewentualnie jako wypełnienie obywatelskiego obowiązku względem swojego kraju. Obawa przed powołaniem do wojska w przypadku skarżącego nie jest zresztą poparta jakimkolwiek dowodem. Oświadczenie skarżącego w tej materii Sąd uznaje za mało wiarygodne. Zdaniem Sądu, podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z obawami i poczuciem braku bezpieczeństwa nie mogły stanowić kluczowej przesłanki do emigracji z kraju pochodzenia. Przyjazd skarżącego do Polski, nie wiązał się z zamiarem poszukiwania skutecznej formy ochrony międzynarodowej, chociaż skarżący owe okoliczności wskazał w swoich oświadczeniach. Skarżąc przybyła do Polski gdzie przebywa jego syn z rodziną. Fakt zatrzymania prze milicję [...] w 2011r. i legitymowanie przez organy porządku również nie świadczą zdaniem Sądu o prześladowaniu skarżącego w kraju pochodzenia. Sąd podziela stanowisko organu, że główną przesłanką przyjazdu skarżącego do Polski jest sytuacja ekonomiczna w kraju pochodzenia i nadzieja na zapewnienie sobie lepszych warunków życia na terytorium RP. Zarówno w złożonym wniosku o nadanie statusu uchodźcy, jak i w złożonych w czasie wywiadu oświadczeniach, skarżący nie przedstawił przekonujących dowodów, które mogłyby świadczyć o prześladowaniu lub uzasadniałyby obawę przed takim prześladowaniem z powodu rasy, religii, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych. Wskazywanie na jakiekolwiek naruszenie obowiązujących przepisów w zakresie ochrony międzynarodowej – w przypadku skarżącego nie znajduje uzasadnienia. Należy również stwierdzić, iż w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że po powrocie na [...] skarżący zostanie zatrzymany, poddany torturom, nieludzkiemu czy poniżającemu traktowaniu albo karaniu, bądź też jego powrót stworzy poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla jego życia lub zdrowia. Skoro bowiem władze [...] pozwalały skarżącemu podróżować poza granice kraju na podstawie wydanego przez te władze paszportu, to, trudno uznać, że władze te podejmą nieprzychylne działania w odniesieniu do skarżącego. Odnośnie zaś obaw o bezpieczeństwo w związku z konfliktem na wschodzie [...] należy stwierdzić, że [...] jest dużym krajem (terytorium ok. [...] tysięcy km2, dwa razy większe od Polski) i jeżeli skarżący nie czuje się bezpiecznie w miejscu dotychczasowego zamieszkania może dokonać zmiany miejsca zamieszkania w ramach swojego kraju pochodzenia. Tak więc wobec braku rzeczywistego zagrożenia bezpieczeństwa skarżącego po powrocie na [...], w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP uzasadniające udzielenie ochrony uzupełniającej. W ocenie Sądu brak jest również w sprawie przesłanek do zastosowania w sprawie art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, do analizy których organ administracji publicznej zobowiązany jest na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 2, zgodnie z którymi cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczpospolitej polskiej gdy jego wydalenie: - mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.; - naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Dla uznania istnienia przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, zgodnie z kryteriami zawartymi w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, niezbędne są poważne podstawy do stwierdzenia, że osoba, o którą chodzi, znajdzie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wymienionych w cytowanym artykule zagrożeń w kraju, do którego ma być wydana lub ma wrócić. Sama możliwość wystąpienia zagrożenia nie jest wystarczająca. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby prawo do życia skarżącego, czy jego bliskich, było zagrożone ze strony władz kraju pochodzenia. Podkreślić, również trzeba, że wskazana w zaświadczeniu lekarskim choroba skarżącego (nadciśnienie tętnicze) nie wymaga wyjątkowo skomplikowanych zabiegów medycznych. Jest to jedna z wielu chorób cywilizacyjnych, której leczenie polega głównie na prowadzeniu higienicznego trybu życia oraz zażywaniu środków obniżających ciśnienie. Leczenie tej choroby może być zatem skutecznie prowadzone w kraju pochodzenia skarżącego. Odnośnie przynależności skarżącego do Kościoła [...] Sąd stwierdza, że z akt sprawy nie wynika aby przedstawiciele tego Kościoła byli na [...] prześladowani, tym bardziej, że skarżący przedstawił zaświadczenie z tego Kościoła mówiące, że skarżący działa w strukturach tego Kościoła na terytorium RP. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia zasad postępowania administracyjnego Sąd stwierdza, iż materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a., został zebrany i rozpatrzony wnikliwie, co znalazło wyraz w uzasadnieniach decyzji obu instancji spełniających wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Organ zasadnie przyjął także, jak wymaga art. 80 k.p.a., na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, iż skarżący nie wykazał faktów czy okoliczności mogących uzasadniać jego obawę przed indywidualnym prześladowaniem z przyczyn wymienionych w art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Prawidłowo również zadaniem Sądu organ uznał, że w sprawie niezasadne byłoby udzielenie innych form ochrony określonych w ustawie o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (poza statusem uchodźcy). Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny sprawy, Sąd stwierdza, iż organ dokonał dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, uzasadnił podstawę prawną wskazaną w decyzji i dokonując właściwej interpretacji przepisów wydał decyzję zgodną z prawem. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), należało oddalić skargę jako niezasadną.