IV SA/Wa 1437/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2015 r. sprawy ze skargi O. M. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Rada do Spraw Uchodźców, po rozpatrzeniu odwołania O. M. utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2014 r. o odmowie cudzoziemcowi nadania statusu uchodźcy, jak również o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Stan faktyczny i prawny sprawy ustalony przez organy obu instancji przedstawia się następująco. Obywatel [...], narodowości [...], O. M. wnioskiem z dnia 18 lipca 2014 r. złożonym w Placówce Straży Granicznej [...], zwrócił się do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskiem objęta została żona cudzoziemca [...] oraz dwoje małoletnich dzieci [...] i [...]. Motywując wniosek o nadanie statusu uchodźcy zainteresowany oświadczył, że obawia się o życie rodziny w związku z konfliktem zbrojnym [...]. Podczas szczegółowego przesłuchania w dniu 23 października 2014 r. wnioskodawca jako główną przyczynę ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy podał działania wojenne [...] oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa rodzinie. Wyjaśnił, że mieszkał wraz z rodziną w [...] ([...]) w pobliżu jednostki wojskowej, którą usiłowali przejąć lokalni separatyści. Oświadczył, że nie uczestniczył w konflikcie zbrojnym [...], nie wspierał też [...] sił rządowych ani [...] separatystów. Jednocześnie stwierdził, że w kraju pochodzenia nie był nigdy prześladowany ani poddawany przemocy fizycznej, jednak uważa, że doświadczył przemocy psychicznej w związku z pytaniami ze strony sąsiadów, czemu nie popierał separatystów. Z treści przesłuchania nie wynika, by wnioskodawca ubiegał się o ochronę międzynarodową w związku z zagrożeniem prześladowaniem z powodu religii, rasy, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych. Szef Urzędu na podstawie opracowań Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia DPU UdSC oraz informacji z Ministerstwa Spraw Zagranicznych ustalił mające znaczenie dla sprawy okoliczności faktyczne odnoszące się do kraju pochodzenia wnioskodawcy. Podał, że z materiałów tych wynika, że [...] toczy się konflikt zbrojny pomiędzy [...] separatystami (dążącymi do odłączenia [...] od [...] i włączenia go do [...]), a [...] siłami rządowymi, którego następstwa noszą znamiona katastrofy humanitarnej. Na obszarze działań wojennych osoby cywilne narażone są głównie w związku z prowadzeniem przez obie strony ostrzałów moździerzowych i artyleryjskich, których padają przypadkowymi ofiarami. Wskazał, że niestabilna sytuacja panuje również na [...], [...], gdzie władze starają się podporządkować sobie miejscową społeczność [...], zaś w stosunku do przeciwników aneksji prowadzą kampanię zastraszania, mającą zmusić ich do opuszczenia [...]. Natomiast we wszystkich pozostałych obwodach [...] (tzn. poza obwodami [...] oraz [...]), kontrolowanych przez rząd [...], sytuacja pozostaje stosunkowo spokojna. Nie dochodzi na tych terenach do starć zbrojnych ani innych zdarzeń rodzących bezpośrednie zagrożenie dla życia, zdrowia i innych podstawowych praw większej liczby obywateli. Władze [...] podejmują - jak dotąd skutecznie - działania mające zapobiec rozlaniu się konfliktu zbrojnego na kontrolowane przez nie obszary oraz ich destabilizacji. Ogólny poziom przestrzegania [...] (poza obwodami [...] oraz [...]) praw człowieka jest zadowalający. Szef Urzędu zwrócił uwagę, że satysfakcjonujący poziom ochrony praw człowieka na terenach kontrolowanych przez rząd [...] pozwolił na podpisanie, a następnie ratyfikowanie umowy [...]. Mieszkańcy [...], opuszczający swe dotychczasowe miejsca zamieszkania w związku z panującą w nich sytuacją mają co do zasady, możliwość zamieszkania w innych, bezpiecznych regionach [...], zarówno pod względem prawnym (brak jakichkolwiek ograniczeń przemieszczania się po terenie kraju) jak i faktycznym - władze oraz inne podmioty (m.in. UNHCR, organizacje pozarządowe i osoby prywatne) organizują przesiedleńcom zakwaterowanie, udzielają im pomocy w znalezieniu pracy oraz wspierają ich materialnie, władze wprowadziły też szereg udogodnień w załatwianiu przez nich spraw administracyjnych oraz wypłacania emerytur. Przesiedleńcy mają również dostęp do systemu opieki zdrowotnej. Ponadto Szef Urzędu zaznaczył, że dnia [...] Rada [...] przyjęła ustawę "O zapewnieniu praw i swobód osób wewnętrznie przesiedlonych", która wprowadziła do [...] prawa pojęcie osoby wewnętrznie przesiedlonej, zagwarantowała, że osoby wewnętrznie przesiedlone otrzymają odpowiedni dokument, zdecydowanie ułatwi otrzymywanie międzynarodowej pomocy humanitarnej. Ustawa gwarantuje także m.in. prawo przesiedleńców do bezpłatnego wynajmu mieszkania na okres pół roku, wprowadza uproszczoną procedurę rejestracji w miejscu zamieszkania przesiedleńców, niezbędnej do prowadzenia działalności gospodarczej, korzystania z usług administracyjnych, itp. Organ wyjaśnił, że przesłanki nadania statusu uchodźcy określa art. 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680 ze zm.), zgodnie z którym cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Prześladowanie musi ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, lub być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa powyżej. Jednocześnie organ wskazał, że zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy, cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy gdy nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z art. 18 ust 1-2 ustawy, jeżeli na części terytorium kraju pochodzenia nie zachodzą okoliczności uzasadniające obawę cudzoziemca przed prześladowaniem lub doznaniem poważnej krzywdy i istnieje uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec będzie mógł bezpiecznie i legalnie przemieścić się na tę część terytorium i zamieszkać na niej, uznaje się, że nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem lub doznaniem poważnej krzywdy w kraju pochodzenia. Przy ocenie, czy sytuacja na części terytorium kraju pochodzenia jest zgodna z powyższym wymogiem, bierze się pod uwagę okoliczności dominujące na tej części terytorium kraju oraz osobiste uwarunkowania cudzoziemca. Zdaniem Szefa Urzędu ustalony stan faktyczny, nie daje podstaw, aby uznać, że O. M. był [...] prześladowany lub prześladowaniem zagrożony ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub poglądy polityczne. Cudzoziemiec opuścił kraj pochodzenia w związku z niestabilną sytuacją i brakiem bezpieczeństwa w miejscu zamieszkania, spowodowanymi konfliktem zbrojnym [...]. Organ stwierdził, że obawy wnioskodawcy są wiarygodne i zrozumiałe, jednak nie dają podstaw do nadania statusu uchodźcy, gdyż pozostają bez związku z prześladowaniem z ustawowo określonych powodów. Organ podkreślił, iż Wnioskodawca nie doświadczył żadnych represji ze strony separatystów, sił rządowych czy innych podmiotów, a powrót do kraju pochodzenia nie narazi go na prześladowania w rozumieniu ustawy. Wobec powyższego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił nadania wnioskującemu O. M. statusu uchodźcy. Z kolei rozstrzygając stosownie do art. 48 ustawy o udzieleniu ochrony uzupełniającej Szef Urzędu wskazał, że zgodnie z art. 15 ustawy, cudzoziemcowi udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy. Organ pierwszej instancji stwierdził, że O. M. był zagrożony [...] doznaniem poważnej krzywdy w swym miejscu zamieszkania ([...]), w związku ze stosowaniem przemocy wobec ludności cywilnej w warunkach konfliktu zbrojnego [...]. W ocenie organu, zagrożenie to jest nadal realne. Jednakże zagrożenie to ma bardzo ograniczony zasięg - występuje ono wyłącznie na terenach objętych konfliktem zbrojnym, tj. w częściach obwodów [...]. Na pozostałych terenach [...] kontrolowanych przez władze [...] zagrożenie doznaniem krzywdy w wyniku konfliktu zbrojnego nie występuje. Analogicznie, na terenach tych nie istnieje dla cudzoziemca zagrożenie karą śmierci, egzekucją, torturami, nieludzkim lub poniżającym traktowaniem albo karaniem. W ocenie Szefa Urzędu O. M. nie podjął żadnych starań, aby zmienić swoje miejsce zamieszkania w obrębie [...] i w ten sposób zapewnić sobie i rodzinie bezpieczeństwo. Cudzoziemiec, stwierdził co prawda, że nie posiada krewnych w innych częściach [...], ale brak krewnych nie wyklucza poszukiwania bezpiecznego miejsca zamieszkania w kraju pochodzenia, szczególnie w sytuacji, gdy państwo [...] podejmuje szereg działań ułatwiających życie przesiedleńcom. Podniósł, że indywidualna sytuacja wnioskodawcy, ułatwia mu przesiedlenie w bezpieczny region kraju, ze względu na charakter wykonywanej pracy – działalność gospodarcza (samozatrudnienie) w zakresie usług remontowo-budowlanych. Jego zawód pozwala na wykonywanie pracy w dowolnym miejscu [...], bowiem nie istnieją tam jakiekolwiek ograniczenia prawne przemieszczania się obywateli i zmiany przez nich miejsca zamieszkania. Organ stwierdził, że w związku z możliwością zamieszkania O. M. w bezpiecznych obwodach [...], nie istnieje rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia. Wobec powyższego odmówił cudzoziemcowi udzielenia ochrony uzupełniającej. Stanowisko organu I instancji w pełni podzieliła Rada do Spraw Uchodźców w zaskarżonej decyzji. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, Rada stwierdziła, że wnioskodawca nie wykazał w sposób dostateczny faktów lub okoliczności, które można byłoby zakwalifikować jako indywidualne prześladowanie lub mogłoby uzasadniać obawę przed takim prześladowaniem w przyszłości. Dokonując oceny faktycznych okoliczności dotyczących cudzoziemca oraz sytuacji w kraju pochodzenia, Rada stwierdziła, że w pełni odpowiadają one hipotezie normy dekodowanej z art. 18 § 1 ustawy o ochronie cudzoziemców. W tej sytuacji Rada do Spraw Uchodźców uznała, że decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców została wydana zgodnie z prawem po przeprowadzeniu prawidłowego postępowania administracyjnego i została też wyczerpująco uzasadniona. We wniesionej skardze skarżący zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1) art. 13 i art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez nieobjęcie skarżącego i jego rodziny żadną formą ochrony międzynarodowej na terytorium Polski, pomimo obawy, że powrót do kraju pochodzenia narazi ich na ryzyko prześladowań i naruszenia podstawowych praw; 2) art. 18 ust. 1 w związku z art. 43 a ustawy o udzielaniu ochrony, poprzez niedostateczne zbadanie mających znaczenie dla sprawy okoliczności faktycznych odnoszących się do sytuacji w kraju pochodzenia i w rezultacie niesłuszne uznanie, że istnieje możliwość skorzystania z możliwości tkz. ucieczki wewnętrznej. II. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: 1) art. 8 i art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa) – poprzez nie odniesienie się przez organ II instancji do wszelkich okoliczności wskazanych w treści odwołania, a tym samym złamania zasady przekonywania i budowania zaufania stron postepowania do organów władzy publicznej; 2) art. 15 k.p.a. - poprzez ograniczenie się przez organ II instancji jedynie do formalnej weryfikacji decyzji organu niższej instancji, zamiast rozpatrzenia sprawy ponownie w jej merytorycznym całokształcie, zgodnie z zasada dwuinstancyjności; 3) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwe i niewyczerpujące przeprowadzenie materiału dowodowego, w tym nie odniesienie się do złożonego wniosku dowodowego. W uzasadnieniu skargi zarzucono w szczególności błędne założenie możliwości skorzystania z tzw. ucieczki wewnętrznej. Powołano się na doniesienia medialne o ostrzale [...] przez siły separatystyczne, których działania w coraz większym stopniu skierowane są przeciwko ludności cywilnej. W ocenie skarżącego organ II instancji nie przeprowadził ponownie pełnego postępowania dowodowego, a w szczególności nie zarządził przeprowadzenia ponownego wywiadu statusowego. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców w całości podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej legalności, to znaczy zgodności z przepisami postępowania administracyjnego oraz z przepisami prawa materialnego, na podstawie których została wydana, Sąd nie stwierdził, aby wydana została ona z naruszeniem prawa. W myśl art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 680 z późn. zm.), dalej: ustawa u.c.o., cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Prześladowanie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 wymienionej ustawy musi po pierwsze ze względu na swą istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285, z 1995 r. Nr 36, poz. 175,176 i 177, z 1998 r. Nr 147, poz. 962, z 2002 r. Nr 127, poz. 1084 oraz z 2003 r. Nr 42, poz. 364), po drugie być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1 (art. 13 ust. 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony). Sąd w pełni podziela stanowisko organów rozpatrujących wniosek skarżącego, że wymienione przesłanki uznania cudzoziemca za uchodźcę nie zachodzą w sprawie niniejszej. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie prowadzi do wniosku, że skarżący nie wykazał, aby był prześladowany z powodów określonych w ustawie lub aby mógł się obawiać takich prześladowań i aby z powodu żywionych obaw przed takimi właśnie prześladowaniami zmuszony był opuścić kraj pochodzenia. Należy przy tym podkreślić, że w świetle powołanego wyżej przepisu nadanie statusu uchodźcy warunkowane jest wykazaniem przez cudzoziemca, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ustawie powodów. W konsekwencji oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. W tym względzie nie wystarcza jedynie subiektywne przekonanie, lecz obawa musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa. Analizując pod tym kątem całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdza, że ustalenia faktyczne dokonane w sprawie są prawidłowe. Organy działające w sprawie należycie przeanalizowały tenże materiał faktyczny, wyciągnęły logiczne wnioski i orzekły zgodnie z obowiązującym prawem. Na materiał dowodowy w sprawie składają się przede wszystkim oświadczenia skarżącego, zawarte we wniosku o udzielenie statusu uchodźcy z dnia 18 lipca 2014r. i jego uzasadnieniu, protokole przesłuchania strony w dniu 23 października 2014 r. Uzupełnieniem tych wypowiedzi są materiały dotyczące kraju pochodzenia oraz możliwości zamieszkania osób [...] w innej części kraju i sytuacji osób wewnętrznie przesiedlonych [...], szczegółowo wymienione w uzasadnieniu decyzji pierwszej instancji, przyjęte do rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego akceptującego i potwierdzającego ustalenie pierwszego postępowania. Z informacji zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz przekazanych w trakcie przesłuchania statusowego wynika, że głównym powodem ubiegania się przez cudzoziemce o status uchodźcy w Polsce jest obawa o życie rodziny w związku z niestabilną sytuacją związaną z konfliktem zbrojnym [...]. Organ w oparciu o twierdzenia cudzoziemca ustalił, że wnioskodawca był karany i odbył karę pozbawienia wolności w latach 1983 – 88 oraz brał udział w działaniach wojennych, ale nie związanych z obecną sytuacją [...], a w latach [...]. Ponadto nie należał do żadnej organizacji opozycyjnej wobec władz kraju pochodzenia oraz nigdy nie był prześladowany ani poddawany przemocy fizycznej, oprócz przemocy psychicznej w związku z pytaniami ze strony sąsiadów, o brak poparcia separatystów. Nie istnieją zatem żadne przesłanki wskazujące na zindywidualizowane, rzeczywiste ryzyko doznania krzywdy przez wnioskodawcę. Sąd w pełni aprobuje pogląd Rady, że status uchodźcy nie może być wykorzystywany jako alternatywna ścieżka uzyskania praw i świadczeń, które są w jakiś sposób ograniczone w kraju pochodzenia. Zaznaczyć trzeba, że status uchodźcy jest szczególnym rodzajem pomocy i ochrony osób, które ze względu na precyzyjnie określone przesłanki, doznały prześladowali lub są realnie i bezpośrednio zagrożone prześladowaniem w kraju pochodzenia. Mając na uwadze powyższe Sąd podzielił w pełni argumentację organów administracyjnych, że skarżący nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy. Nietrafny jest tym samym zarzut zawarty w skardze, a dotyczący naruszenia art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organy prawidłowo uznały, iż w stosunku do skarżącego nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. Wprawdzie, jak wskazały organy obu instancji, biorąc pod uwagę miejsce zamieszkania cudzoziemca, tj. [...] z można przyjąć, iż żywione przez niego obawy odnoszące się do zagrożenia jakie wiązałoby się z dalszym przebywaniem w [...] mogłyby być uzasadnione. Jednakże, mając na uwadze dyspozycję z art. 18 ust. 1 ustaw u.c.o. prawidłowo organy obu instancji stwierdziły, że w przypadku skarżącego brak uzasadnionej obawy przed prześladowaniem lub doznaniem poważnej krzywdy. Stosownie do art. 18 ust. 1 ustawy, jeżeli na części terytorium kraju pochodzenia nie zachodzą okoliczności uzasadniające obawę cudzoziemca przed prześladowaniem lub doznaniem poważnej krzywdy i istnieje uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec będzie mógł bezpiecznie i legalnie przemieścić się na tę część terytorium i zamieszkać na niej, uznaje się, że nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia. Natomiast art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z 13 grudnia 2011r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do uzyskania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (tzw. dyrektywa kwalifikacyjna) stanowi, że oceniając wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, państwa członkowskie mogą stwierdzić, że wnioskodawca nie potrzebuje ochrony międzynarodowej, jeżeli na części terytorium w jego kraju pochodzenia a) nie zachodzi uzasadniona obawa, że będzie on prześladowany, lub nie istnieje realne niebezpieczeństwo, że dozna on poważnej krzywdy lub, b) ma dostęp do zdefiniowanej w art. 7, ochrony przed prześladowaniem lub poważną krzywdą; a także może on bezpiecznie i legalnie pojechać i uzyskać wstęp do tej części kraju oraz można racjonalnie oczekiwać, że może on się tam osiedlić (ust. 1). W świetle okoliczności faktycznych sprawy nie można przyjąć, iż skarżący nie ma realnej alternatywy tzw. ucieczki wewnętrznej do innej części [...]. Organy obydwu instancji dokonały bowiem oceny sytuacji w kraju pochodzenia wyraźnie rozróżniając rejony bezpieczne i te objęte konfliktami. Niemniej jednak trzeba stwierdzić, że jak wynika z opracowań Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia oraz informacji z Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP, [...] nie istnieją jakiekolwiek ograniczenia prawne przemieszczania się obywateli i zmieniania przez nich miejsca zamieszkania. Swoje działania władze [...] koordynują z regionalnym przedstawicielem UNHCR. [...] została przyjęta ustawa o terytoriach okupowanych, która stanowi, iż [...] mają prawo do swobodnego przemieszczania się po całym terytorium [...]. Komitet [...] podczas przygotowania ustawy uwzględnił wszystkie poprawki i uwagi międzynarodowych organizacji, m. in. IOM i UNHCR. Nad prawidłową realizacją zapisów ustawy czuwać ma powołany Międzyresortowy Sztab [...]. Z opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia wynika ponadto, że w reakcji na problemy mieszkaniowe przesiedleńców [...] oraz z [...] regionów [...], władze centralne oraz urzędnicy [...] dokładają wszelkich starań by zapewnić miejsce pobytu lub zamieszkania dla przesiedleńców, którym zapewnia się pomoc socjalną, medyczną, oświatową, itp. Pomoc przymusowym przesiedleńcom jest udzielana z wielu stron. Odpowiednie struktury państwowe (służba migracyjna, ministerstwo, pracy, ministerstwo oświaty, ministerstwo pomocy socjalnej) rejestrują przesiedleńców, wydają nowe dokumenty, pomagają w kontynuacji edukacji, udzielają pomocy socjalnej, udzielają pomocy medycznej i psychologicznej, pomagają w znalezieniu pracy i miejsca zamieszkania (przesiedleńcy osiedlani są w internatach, hotelach, sanatoriach, domach wypoczynkowych, opuszczonych szkołach, itp.). W tym miejscu należy zauważyć, że skarżący wraz rodziną bez żadnych przeszkód wyjechał z [...] do [...], następnie do [...] i do [...] na granicy, gdzie złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy, co świadczy o możliwości nieograniczonego poruszania się po [...]. Zdaniem Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny. Organy swoje ustalenia co do stanu faktycznego oparły m.in. na oświadczeniach skarżącego zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy, zeznaniach złożonych podczas przesłuchania statusowego skarżącego oraz aktualnych materiałach dotyczących kraju pochodzenia Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia dotyczącej sytuacji [...]. Organy wymieniły te opracowania. Podsumowując wskazać należy, że zarzuty naruszenia prawa materialnego podniesione w skardze nie znajdują uzasadnienia. Sąd nie podzielił również zarzutów dotyczących naruszenia powołanych w skardze przepisów k.p.a., uznając, że sprawa została rozpatrzona z dużą wnikliwością, materiał został zebrany i przeanalizowany bardzo starannie i skonfrontowany był z rzetelną i pogłębioną wiedzą o sytuacji w kraju pochodzenia skarżącego. W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie wydane zatem zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów. Ocena ta została następnie prawidłowo przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Czyni to nietrafnymi zarzuty skargi dotyczące naruszenia powinności dokładnego ustalenia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania dowodów i swobodnej ich oceny, a także wadliwości uzasadnienia decyzji. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.