IV SA/Wa 1438/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi E. D. i M. D. na postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę - Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji Burmistrza Miasta P. o warunkach zabudowy dla inwestycji pn.: "[...]". Po rozparzeniu zażalenia wniesionego przez inwestorów na powołane postanowienie organu pierwszej instancji Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wywiódł, że zgodnie z załącznikiem mapowym stanowiącym element opracowania pn. "[...]", mającego na celu zaktualizowanie zasięgów wód prawdopodobnych, zawartych w "[...]" teren przeznaczony pod planowaną inwestycję - tj. działki nr [...] i [...] - zlokalizowany jest w sąsiedztwie rzeki [...] i całkowicie znajduje się w strefie zalewowej o prawdopodobieństwie przewyższenia Q1% - tj. wody występującej raz na 100 lat. Rzędna zwierciadła wody, w przekroju analizowanych działek, o prawdopodobieństwie występowania raz na 100 lat - Q1% wynosi 185,80 m n.p.m. Zdaniem Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej położenie działek pod planowaną inwestycję w sąsiedztwie rzeki [...] ze względu na przejście wód powodziowych występujących z prawdopodobieństwem przewyższenia raz na 100 lat jest niekorzystne. Organ wywiódł, ze z analizy rzędnych terenu przedmiotowych działek i rzędnych zwierciadła wody Q1% wynika, iż głębokość zalewu wodą może osiągnąć od około 0,30 m do około 0,80 m. W konsekwencji powyższego może nastąpić zniszczenie planowanej do wykonania stacji kontroli pojazdów, jak również istniejącego już warsztatu samochodowego, który zgodnie z projektem decyzji ma zostać rozbudowany. Niesione przez wodę elementy zniszczonych budowli mogą też powodować niszczenie i blokowanie obiektów budowlanych położonych poniżej. Lokalizacja budynków kubaturowych na trasie przepływu wód powodziowych, wpływa na podpiętrzenie wód oraz zwiększenie naporu wody na obiekty napotykane na swojej drodze. Zdaniem Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, mając zatem na uwadze głębokości zalewu i prędkości przepływu wód powodziowych w strefie wysokiego ryzyka, nie należy dopuszczać do lokalizacji nowych budowli oraz do rozbudowy obiektów już istniejących, co może spowodować dodatkowe niebezpieczeństwo dla zdrowia i mienia nie tylko inwestora ale i mieszkańców okolicznych terenów. W interesie społecznym leży bowiem troska o eliminowanie zabudowy z terenów zalewowych, a pierwszorzędne jest bezpieczeństwo obywateli. Organ odwoławczy wywiódł ponadto, że zgodnie z art. 88k ustawy Prawo wodne ochronę ludzi i mienia przed powodzią realizuje się m.in. przez kształtowanie zagospodarowania przestrzennego dolin rzecznych lub terenów zalewowych, a także zachowanie, tworzenie i odtwarzanie systemów retencji wód. Zdaniem Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, analizując usytuowanie nieruchomości względem rzeki, można stwierdzić, że istnieje duże zagrożenie zalaniem omawianego terenu podczas pojawienia się wezbrania powodziowego. Zabudowywanie terenów zagrożonych powodzią zwiększa także ryzyko powodziowe. Ponadto, na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, obowiązują zakazy określone w art. 881 ust. 1 Prawa wodnego, m. in. zakaz budowy obiektów budowlanych. Jeżeli nie utrudni to ochrony przed powodzią, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, na tym obszarze zwolnić od tego zakazu. Dlatego też, stosownie do przywołanych powyżej przepisów, inwestorzy powinni uzyskać decyzję zwalniającą z tego zakazu. Odnosząc się do planowanego przez inwestorów podniesienia terenu nowej zabudowy powyżej rzędnej zalewu Q1% - 185,80 m n.p.m. na poziom 186,0 m n.p.m., organ odwoławczy zaznaczył, że zmiana ukształtowania terenu zmniejsza możliwości retencyjne wód powodziowych. W projekcie decyzji nie widnieje natomiast zapis wskazujący, iż wyniesienie to nie spowoduje zmniejszenia retencji zlewni. Dodatkowo wskazał, iż w celu zachowania systemów retencjonowania wprowadzono zakaz zmiany ukształtowania terenu na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią zgodnie z art. 881 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Dlatego też inwestorzy przed podjęciem takich działań powinni uzyskać od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. decyzję zwalniającą z tego zakazu. Odnosząc się zaś do podnoszonej przez żalących się okoliczności, że w sąsiedztwie terenu objętego wnioskiem cały czas prowadzone są nowe inwestycje, Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej stwierdził, że było to przedmiotem odrębnych postępowań administracyjnych, nlemających związku z przedmiotowym wnioskiem. Organ odwoławczy podsumował, że działki nr [...] i [...] objęte projektem decyzji o warunkach zabudowy, znajdują się w zasięgu zalewu wodą Q1%. Ze względu na ryzyko wystąpienia powodzi na omawianym obszarze oraz mając przede wszystkim na uwadze bezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzi oraz ich mienia, należało utrzymać w pomocy postanowienie organu pierwszej instancji. E. D. i M. D. zaskarżyli postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] czerwca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie: 1. art. 7 k.p.a. i 8 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a. przez zaniechanie rozpatrzenia całego materiału zebranego w sprawie oraz rozpoznanie sprawy w sposób wyłączający zaufanie do organu administracji, zmierzający kierunkowo do oceny zamierzenia inwestycyjnego stron jako niemożliwego do zrealizowania na wnioskowanym terenie, kiedy możliwe jest dokonanie uzgodnienia przy ewentualnym zakreśleniu obowiązków inwestora przy rozpoczęciu procesu budowlanego przy zachowaniu interesu społecznego i uwzględnieniu słusznego interesu stron; 2. art. 107 § 3 k.p.a. przez zaniechanie właściwego uzasadnienia postanowienia opartego na przyjęciu uznania administracyjnego, w którym w sposób mało przekonujący wyartykułowano niemożliwość realizacji inwestycji ze względu na bezpieczeństwo życia i zdrowia oraz ochronę mienia, zwłaszcza kiedy na wnioskowanym terenie i w jego najbliższym otoczeniu znajduje się zabudowa i jest realizowana nowa zabudowa, umiejscowiona bliżej koryta rzeki; 3. art. 54 ust. 3 pkt 11 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez dokonanie uzgodnienia decyzji, kiedy: a) organ nie dysponuje mapą zagrożenia powodziowego sporządzoną w trybie art. 88d ust. 2 ustawy Prawo wodne - zatem nie może dokonać uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w sposób eliminujący inwestycję, b) nie zostały przez organ rozpoznający sprawę przytoczone okoliczności eliminujące wykonanie planowanego przez inwestora przedsięwzięcia, w szczególności przez zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego wynikające z brzmienia Studium określającego granice obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią dla terenów nieobwałowanych w zlewni [...]. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o: 1. uchylenie postanowienia Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] czerwca 2012 r. oraz poprzedzającego postanowienia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia [...] kwietnia 2012 r.; 2. zasądzenie od organu na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że organ odwoławczy nie wyjaśnił lub pominął kwestie kompetencji do uzgodnienia projektu oraz kompleksowego wyartykułowania przyczyn nieuzgodnienia projektu decyzji, wynikających z przepisów prawa. Odnosząc się do pierwszej z ww. kwestii skarżący wskazali, że kompetencja do dokonania uzgodnienia w trybie art. 54 ust. 3 pkt 11 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym została ograniczona do obszarów objętych mapami zagrożenia powodziowego sporządzonymi za zasadzie art. 88d ustawy Prawo wodne. Bezsporne natomiast na gruncie postępowania jest, iż takich map obecnie brak. Organy administracji, statuując właściwość do wydania postanowienia w sprawie powołały się na "[...]", które miałoby mieć w sprawie zastosowanie w powiązaniu z opracowaniem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. pn. "[...]". Zdaniem skarżących, przywołane przez organy administracji opracowania, na gruncie prowadzonego postępowania powinny być interpretowane w sposób wyłączający dowolność i uznaniowość, gdyż przez ich normatywny charakter, strona nie ma możliwości kwestionowania zawartych w nich zapisów, a stanowią one efekt pracy administracji - niemożliwy do zaskarżenia i kwestionowania w odrębnych postępowaniach. Skarżący uznali, że odmowa uzgodnienia projektu decyzji w istocie oparta została na oględnie wskazanym zagrożeniu zdrowia i życia oraz ochrony mienia. Co ważne dla postępowania, powyższe wartości miałyby dotyczyć wnioskodawców, którzy faktycznie przez czynności podejmowane w sprawie rozumieją problem, który nie stanowi dla nich przeszkody w realizacji inwestycji. Inwestorzy planuję rozbudowę istniejących budynków - zatem prowadzą już działalność gospodarczą na wnioskowanym terenie i chcą ją odpowiedzialnie rozwijać. Skarżący zwrócili po raz kolejny uwagę na fakt, że na obszarze sąsiednim znajdują się istniejące i powstają nowe obiekty, które usytuowane są bliżej koryta rzeki niż planowane przez nich przedsięwzięcie. Organ administracji bez odpowiedzi pozostawiły natomiast pytanie, czy inne obiekty nie wytwarzają ewentualnego zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego i mienia, a planowany obiekt stron, takie zagrożenie wytwarza. Dalej skarżący wskazali, że istotnym zagadnieniem na gruncie oceny stanowiska organów administracji jest zakres ich żądania, wskazujący na podniesienie rzędnych terenu, które uchroniłyby grunt od ewentualnego działania wód powodziowych. Planując przedsięwzięcie na etapie pozwolenia na budowę, zrealizowaliby oni obiekt powyżej możliwego zagrożenia powodziowego. W ocenie skarżących, takie rozwiązanie wbrew twierdzeniom organów nie przyczyni się do pogorszenia sytuacji powodziowej, gdyż faktycznie ochronie powodziowej zostanie poddany obiekt aktualnie zajmowany przez strony, a zalaniem ograniczona cześć powierzchni miasta, którego ochrona winna być wiodąca. Zdaniem skarżących, możliwe jest zatem wydanie pozytywnego uzgodnienia przez organy administracji przy wskazaniu warunków posadowienia obiektów budowlanych. Skarżący stwierdzili, że zajęte przez nich stanowisko zostało poparte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt IV SA/Wa 252/12, gdzie wskazano, iż rolą organów jest ochrona ludzi i mienia przed powodzią. Przywołali następnie fragment uzasadnienia wskazanego wyroku, wywodząc, że z postanowienia odmawiającego uzgodnienia projektu decyzji powinno wynikać, na jakiej podstawie organ przyjął, iż planowana inwestycja wpłynie na pogorszenie możliwości realizacji przedmiotowego celu na tym terenie, który - co podkreślają strony - jest już terenem zurbanizowanym. Zdaniem skarżących, powyższy wymóg nie został spełniony w postępowaniu zakończonym wdaniem zaskarżonego postanowienia. Tymczasem powinnością organu wydającego rozstrzygnięcie w ramach tzw. uznania administracyjnego jest uzasadnienie rozstrzygnięcia w sposób świadczący o wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych oraz zbadaniu i rozważeniu w sposób wyczerpujący wszystkich przesłanek przemawiających za zajętym stanowiskiem zgodnie z przepisami k.p.a., w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., a także załatwienie sprawy w sposób pozytywny dla strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i leży to w możliwości organu administracji. W ocenie skarżących, wadliwość przeprowadzonego postępowania i w konsekwencji przyjętych wniosków oraz rozstrzygnięcia jest istotna. Analiza organów administracyjnych jest zachowawcza i zmierza faktycznie do wykluczenia inwestycji, zamiast poddać zagadnienie obiektywnej i konkretnej ocenie, przy rozważaniu słusznego interesu skarżących. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowiły art. 53 ust. 4 pkt 11 oraz art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), dalej powoływanej również jako upzp. Zgodnie z tymi przepisami decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej - w odniesieniu do: a) przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest marszałek województwa lub dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, b) obszarów, o których mowa w art. 88d ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145), w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Stosownie do treści art. 88d ust. 1 ustawy Prawo wodne dla obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi wskazanych we wstępnej ocenie ryzyka powodziowego, sporządza się mapy zagrożenia powodziowego. Zgodnie zaś z art. 88d ust. 2 tej ustawy na mapach zagrożenia powodziowego przedstawia się w szczególności: 1) obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest niskie i wynosi raz na 500 lat lub na których istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia ekstremalnego; 2) obszary szczególnego zagrożenia powodzią; 3) obszary obejmujące tereny narażone na zalanie w przypadku: a) przelania się wód przez koronę wału przeciwpowodziowego, b) zniszczenia lub uszkodzenia wału przeciwpowodziowego, c) zniszczenia lub uszkodzenia budowli piętrzących, d) zniszczenia lub uszkodzenia budowli ochronnych pasa technicznego. Art. 88d ustawy Prawo wodne został do niej wprowadzony mocą art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 32, poz. 159 ze zm.), dalej powoływanej również jako ustawa nowelizująca. Zgodnie z art. 17 pkt 2 ustawy nowelizującej obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią określone przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej na podstawie przepisów dotychczasowych uwzględnia się m.in. przy sporządzaniu decyzji o warunkach zabudowy, do dnia przekazania map zagrożenia powodziowego organom sporządzającym te dokumenty i uznaje się za obszary szczególnego zagrożenia powodzią, w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 6c ustawy Prawo wodne, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. Za obszary takie, w myśl wskazanego przepisu, uważa się: a) obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat, b) obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi raz na 10 lat, c) obszary, między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano trasę wału przeciwpowodziowego, a także wyspy i przymuliska, o których mowa w art. 18, stanowiące działki ewidencyjne, d) pas techniczny w rozumieniu art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej. Stosownie do treści art. 79 ust. 1 i 2 ustawy Prawo wodne sprzed zmiany dokonanej ustawą nowelizująca ochronę przed powodzią oraz suszą prowadziło się zgodnie z planami ochrony przeciwpowodziowej oraz przeciwdziałania skutkom suszy na obszarze kraju, a także planami ochrony przeciwpowodziowej regionu wodnego. Dla potrzeb planowania ochrony przed powodzią dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej sporządzał studium ochrony przeciwpowodziowej, ustalające granice zasięgu wód powodziowych o określonym prawdopodobieństwie występowania oraz kierunki ochrony przed powodzią, w którym, w zależności od sposobu zagospodarowania terenu oraz ukształtowania tarasów zalewowych, terenów depresyjnych i bezodpływowych, dokonywał podziału obszarów na: 1) obszary wymagające ochrony przed zalaniem z uwagi na ich zagospodarowanie, wartość gospodarczą lub kulturową; 2) obszary służące przepuszczeniu wód powodziowych; 3) obszary potencjalnego zagrożenia powodzią. W myśl natomiast art. 14 ustawy nowelizującej studium ochrony przeciwpowodziowej, sporządzone przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej, zachowuje ważność do dnia sporządzenia mapy zagrożenia powodziowego. Teren objęty planowaną przez skarżących inwestycją (działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...] przy ul. [...] w P.) znajdują się w zlewni rzeki [...], ujętej w opracowaniu pn. "[...]", mającym na celu zaktualizowanie zasięgów wód prawdopodobnych, zawartych w "[...]". Jak podaje organ, opracowanie to sporządzone zostało przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. na podstawie art. 79 ustawy Prawo wodne w brzemieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. Zachowuje zatem ważność na podstawie powołanego art. 14 ustawy nowelizującej. W świetle art. 17 pkt 2 ustawy nowelizującej wyznaczone w nim obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią uwzględnia się więc przy sporządzeniu decyzji o warunkach zabudowy i uznaje za obszary szczególnego zagrożenia powodzią, a w konsekwencji wydanie dla nich decyzji o warunkach zabudowy wymaga uzgodnienia z właściwym dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Wbrew twierdzeniu skarżących, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przedstawiono wyczerpujące, a zarazem prawidłowe wyjaśnienie podstawy prawnej uzgodnienia. Zarzut skarżących dotyczący niewyjaśnienia przez organ odwoławczy kompetencji dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej do wydania postanowienia z dnia [...] kwietnia 2012 r. jest więc chybiony. Działaniu organów administracji nie można też przypisać dowolnej, czy też uznaniowej interpretacji wskazanych wyżej dokumentów, sporządzonych w przepisanym trybie przez powołany do tego organ administracji, czego starają się dowieść skarżący. Wbrew ich twierdzeniu organy administracji nie oparły odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy na "oględnie wskazanym zagrożeniu zdrowia i życia oraz ochrony mienia", a na prawidłowo powołanych w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] czerwca 2012 r. przepisach prawa. Stosownie do treści art. 88a ust. 1 i 3 ustawy Prawo wodne ochrona przed powodzią jest zadaniem organów administracji rządowej i samorządowej, a ochronę tę prowadzi się z uwzględnieniem map zagrożenia powodziowego, map ryzyka powodziowego oraz planów zarządzania ryzykiem powodziowym. Zgodnie z art. 88k tej ustawy ochronę ludzi i mienia przed powodzią realizuje się w szczególności przez kształtowanie zagospodarowania przestrzennego dolin rzecznych lub terenów zalewowych (pkt 1). Jak wynika z przywołanego wyżej opracowania Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. pn. "[...]" działki ewidencyjne, na których planowana jest inwestycja skarżących znajdują się całkowicie w zasięgu zalewu wodą o prawdopodobieństwie wystąpienia raz na 100 lat - Q1% rzeki [...]. Rzędna zwierciadła wody wynosi w tym miejscu 185,80 m n.p.m., a głębokość zalewu wodą może wynieść 0,30 - 0,80 m (zob. pismo Kierownika Ośrodka Koordynacyjno-lnformacyjnego Ochrony Przeciwpowodziowej z dnia [...] kwietnia 2012 r. oraz załącznik mapowy dołączony do postanowienia z dnia [...] kwietnia 2012 r.). Słusznie więc wywodzi organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że może dojść do zniszczenia planowanej stacji kontroli pojazdów, jak i przewidzianego do rozbudowy warsztatu samochodowego. W konsekwencji prawidłowy jest wywód Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, że lokalizacja nowego obiektu budowlanego na przedmiotowej nieruchomości i rozbudowa obiektu istniejącego, spowodować może dodatkowe niebezpieczeństwo dla zdrowia i mienia zarówno skarżących, jak i mieszkańców nieruchomości położonych poniżej planowanej inwestycji; zagraża zatem wartościom, do ochrony których zobowiązane są organy administracji przy kształtowaniu zagospodarowania przestrzennego (art. 88k ustawy Prawo wodne). Należy zgodzić się także ze stanowiskiem organu odwoławczego dotyczącym planowanego przez skarżących podniesienia terenu nowej zabudowy. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej słusznie bowiem dostrzega, że zmiana ukształtowania terenu zmniejsza możliwość retencji wód powodziowych. Ponadto podniesienie terenu i wzniesienie nowo projektowanego budynku ponad rzędną zalewu sprzyjać będzie piętrzeniu wody i zwiększeniu jej naporu na sąsiednie tereny. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że wedle art. 88I ust. 1 ustawy Prawo wodne co do zasady na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym wykonywania urządzeń wodnych oraz budowy innych obiektów budowlanych (pkt 1), jak również zmiany ukształtowania terenu (pkt 2). Zgodnie z art. 88I ust. 3 ustawy Prawo wodne, jeżeli nie utrudni to ochrony przed powodzią, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, zwolnić od zakazów określonych w ust. 1. Jak wynika z wniosku skarżących z dnia 28 lutego 2012 r. planowane przez nich przedsięwzięcie polegać ma na przebudowie i rozbudowie istniejącego warsztatu samochodowego oraz budowie stacji kontroli pojazdów. Jest ono zatem objęte zakazem wynikającym z powołanego wyżej art. 881 ust. 1 ustawy Prawo wodne, także w razie podniesienia terenu nowej zabudowy powyżej rzędnej zalewu (do 186 m n.p.m.). Dlatego słusznie organ administracji wskazuje na konieczność uprzedniego uzyskania przez skarżących zgody dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej na odstępstwo od wskazanego zakazu. Odnosząc się wreszcie do podnoszonej przez skarżących kwestii sytuowania obiektów budowlanych na obszarze sąsiednim, bliżej koryta rzeki niż inwestycja planowana przez nich, należy stwierdzić, że organ odwoławczy prawidłowo wywiódł, iż zobowiązany był do rozpatrzenia sprawy na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego w sposób indywidualny i niezależny od innych postępowań. Skarżący nie wykazali w żaden sposób, że organ administracji uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy w takim samym stanie faktycznym. Nawet jednakże, gdyby taka sytuacja miała miejsce, to postanowienie takie nie mogłoby determinować rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, bowiem należycie przeprowadzone postępowanie administracyjne doprowadziło w niej do prawidłowego i odpowiednio uzasadnionego ustalenia, że brak jest możliwości uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Konkludując stwierdzić należy, że ocena legalności zaskarżonego postanowienia w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Postanowienie zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jego uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest przekonujące. Wobec tego zarówno zarzuty naruszenia prawa procesowego, jak i zarzut naruszenia prawa materialnego (Sąd przyjął, że skarżący zarzucili naruszenie art. 53 ust. 3 pkt 11 lit. b, a nie omyłkowo wskazanego art. 54 ust. 3 pkt 11 lit. b upzp), należało uznać za niezasadne. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.