IV SA/Wa 1439/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Monika Stępkowska-Bigiej po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego E. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: przyznać radcy prawnemu E. S. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 82,80 zł (osiemdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy). Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. referendarz sądowy przyznał T. M. (skarżącej) prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] wyznaczyła dla skarżącej radcę prawnego E. S. z pełnomocnikiem z urzędu w niniejszej sprawie. Pismem z dnia 9 września 2016 r. wyznaczony pełnomocnik wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2016 r. o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji. W piśmie tym zawarł również wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone ani w części ani w całości. Postanowieniem z dnia 18 października 2016 r. sygn. akt II OZ 1173/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ww. zażalenie. Na rozprawie w dniu 23 marca 2017 r. działający z upoważnienia wyznaczonego pełnomocnika z urzędu aplikant radcowski reprezentował skarżącą na rozprawie oraz wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczył, że nie zostały one uiszczone ani w całości ani w części. Rozpoznając wniosek zważono co następuje. Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postanowienia jest wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej w postępowaniu zażaleniowym oraz wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez adwokata ustanowionego z urzędu, reguluje – w związku z tym, że sprawa została wszczęta w dniu 6 maja 2016 r. - rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805), w związku § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715) Zgodnie z § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie do ust. 2 tego przepisu ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. W myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. c opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji 480 zł a w postpowaniu zażaleniowym – 240 zł. Uwzględniając, stosownie do § 4 ust. 2 powoływanego rozporządzenia, zarówno niezbędny nakład pracy wyznaczonego adwokata, jak i charakter sprawy, nie znaleziono podstaw do ustalenia opłaty wyższej niż ½ opłaty maksymalnej określonej w wyżej powołanych przepisach. Jak wynika z akt sprawy, pełnomocnik z urzędu wniósł zażalenie na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, stawił się 2 razy w sądzie w celu zapoznania się z aktami sprawy, złożył pisma w toku postępowania (z dnia 26 października 2016 r., 15 grudnia 2016 r., 13 marca 2017 r.) a w dniu 23 marca 2017 r. upoważniony przez niego aplikant radcowski reprezentował skarżącą na rozprawie. Są to czynności typowe, związane z prawidłową realizacją obowiązków pełnomocnika z urzędu w postępowaniu przed sądem administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie, należało zatem ustalić opłatę w wysokości 360 zł. Stosownie do § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług, w rozpoznawanej sprawie jest to kwota 82,80 zł. Z tych względów, na podstawie wyżej powołanych przepisów oraz art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.