IV SA/Wa 144/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Otylia Wierzbicka (spr), Sędziowie asesor WSA Jakub Linkowski,, asesor WSA Wanda Zielińska - Baran, Protokolant Grażyna Dalba, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2004 sprawy ze skargi J. B. na uchwałę Rady Gminy w K. z dnia [...] stycznia 2004 Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" Gminy K. – wsie O. i L. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. orzeka, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku B. i A. B. pełnomocnicy J. B. wnieśli zarzut do wyłożonego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi O. i L. w Gminie K. kwestionując zapisy tego projektu w zakresie przeznaczenia w planie terenu pod drogę dojazdową na działkach [...] i [...]. Rozpoznając ten zarzut Rada Gminy w K. uchwałą z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zarzut ten odrzuciła. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że dla zapewnienia dojazdu do działek [...] i [...] zaprojektowano w planie ciąg pieszo-jezdny o szerokości 4 m między innymi na działkach [...] i [...]. Ustalenie to aczkolwiek narusza interes prawny skarżącej J. B. jako właścicielki tych działek to jednak w ocenie organu naruszenie to nie jest związane z jednoczesnym naruszeniem porządku prawnego. Gmina nie nadużyła władztwa planistycznego dokonując takich ustaleń gdyż są one odpowiedzią na zapotrzebowanie mieszkańców tego rejonu i mogą pozytywnie wpływać na rozwój gminny. Rada zobowiązana jest do uwzględnienia szerszych interesów, niż interes poszczególnych podmiotów. W skardze na uchwałę zarzucają, że ustalenia projektu planu przewidujące ciąg pieszo-jezdny obejmujący pas o szerokości 2,5 m na działkach [...] i [...] będących własnością J. B. rażąco naruszają jej interes prawny. Zaprojektowany ciąg pieszo-jezdny ma służyć jedynie interesom właścicieli działek położonych w tym rejonie tj. działek [...] i [...], którzy nie posiadają dogodnego dojazdu do drogi gminnej (ul. [...]). Ustalenie to nie jest uzasadnione szerszym interesem społecznym bowiem tworzy udogodnienie dla dwóch osób. Nadto zarzucają, że Rada nie wskazała żadnych innych możliwych do zrealizowania wariantów zapewnienia dojazdu do tychże działek bez konieczności nadmiernego ingerowania w uprawnienia właścicielskie innych osób. Jako możliwe warianty wskazano realizację dojazdu wzdłuż niezabudowanej działki [...] i ewentualnie wzdłuż działki [...] poprzez zajęcie pasa gruntu o szerokości 0,5 m i poszerzenie w ten sposób działki [...], która obecnie stanowi dojazd do tej działki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe argumenty. Dodatkowo podniósł, że projektowany dojazd polepszy również możliwości dojazdu do działki skarżącej [...] zaś wyłączenie z tej działki o powierzchni 2.922 m² pasa gruntu o powierzchni 247 m² nie jest znacznym naruszeniem uprawnień właścicielskich. Projektowany dojazd w ocenie organu nie wpłynie na wzrost uciążliwości w korzystaniu z nieruchomości, a wartość rynkowa nieruchomości może ulec wzrostowi a nie zmniejszeniu jak twierdzi skarżąca. Działanie Rady nie było podyktowane "interesem partykularnym" właścicieli działek [...] i [...] chociaż interesy tych osób były uwzględniane w projektowanych rozwiązaniach planistycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1264) przedmiotem kontroli w postępowaniu sądowo-administracyjnym jest zgodność zaskarżonego aktu z prawem. Działając na podstawie tego przepisu sąd w rozpoznawanej sprawie ocenia wyłącznie legalność uchwały kontrolując czy prawidłowo rozstrzygnięto o odrzuceniu zarzutu. W sprawie niniejszej nie ma wątpliwości, że pismo skarżącej kwestionujące ustalenia projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu miało charakter zarzutu. Projekt planu zakłada bowiem ingerencję w prawo własności skarżącej poprzez ustalenie ciągu pieszo-jezdnego na działkach stanowiących jej własność. O uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga Rada Gminy w drodze uchwały zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 24 ust. 3 cyt. ustawy). Nieprawidłowe uzasadnienie uchwały odrzucającej zarzut jest istotną wadą prowadzącą do stwierdzenia jej nieważności. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie odpowiada wymogom art. 24 ust. 3. Przede wszystkim podnieść należy, że uchwała pozbawiona jest uzasadnienia faktycznego. Organ nie wykazał, że kwestionowane przez skarżącą rozwiązanie planistyczne jest optymalne, ingerencja w jej prawo własności konieczna i że brak było racjonalnych podstaw do uwzględnienia propozycji skarżącej. Rozwiązanie możliwych wariantów realizacyjnych połączone z analizą uwarunkowań technicznych i oceną proporcji naruszeń różnych interesów poszczególnych podmiotów, w których ustalenia planu miałyby ingerować wskazywałoby, że organ poważnie potraktował zarzuty a zawarte w nich propozycje wszechstronnie rozważył. Zaskarżona uchwała w żadnym stopniu nie odnosi się do stawianych zarzutów i propozycji innych rozwiązań planistycznych. Już choćby z tego powodu nie może się ostać w obrocie prawnym. Oczywista wadliwość uzasadnienia zaskarżonej uchwały skutkuje stwierdzeniem jej nieważności. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, co następuje: Analiza przedłożonej dokumentacji planistycznej wskazuje, że projekt planu ustala obszary dojazdów do działek budowlanych w rozumieniu przepisów szczególnych dotyczących warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oznaczone symbolem [...] określa szerokość dojazdu w liniach rozgraniczających, linie zabudowy i zakazy na obszarze w obrębie linii rozgraniczających. Według rysunku projektu planu kwestionowany ciąg pieszo jezdny nie odpowiada wymogom przyjętym w planie. Linia pasa jezdnego graniczy ze ścianą budynku gospodarczego oznaczonego nr [...] a budynek ten wbrew zakazowi planu znajduje się w liniach rozgraniczających. Znajdująca się w aktach sprawy część opisowa projektu planu co prawda niekompletna nie określa terenów (działek) na których projektowane są dojazdy o symbolu [...]. Zostały one jedynie wykreślone na rysunku planu, na którym oznaczenie działek jest nieczytelne. Rysunek jest integralną częścią projektu planu ale wiąże w takim zakresie w jakim zostało to wyszczególnione w treści projektu planu. Lokalizację kwestionowanego ciągu pieszo-jezdnego można ustalić i ocenić jedynie na podstawie "wstępnego projektu podziału" sporządzonego przez uprawnionego geodetę, który to projekt ma charakter materiału pomocniczego. Według tego projektu ciąg pieszo-jezdny ma być zrealizowany na działkach skarżącej nr [...] i [...] oraz działkach sąsiednich [...] i [...]. W uzasadnieniu uchwały odrzucającej zarzut organ wskazał, że ciąg pieszo-jezdny ma zapewnić dogodny dostęp do drogi publicznej dwom działkom budowlanym [...] i [...]. Nasuwa to wątpliwości czy projektowany obszar dojazdowy ma charakter drogi publicznej dostępnej dla każdego, czy też ma rozwiązać jedynie problemy wynikające z braku dogodnego dostępu do drogi publicznej dwom konkretnym działkom. Gdyby tak istotnie było jak stwierdził organ to należy rozważyć czy jest to rolą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zważywszy na treść art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. Ponadto rysunek planu wskazuje, że dziaka [...] ma zapewniony dostęp do drogi gminnej dojazdowej oznaczonej symbolem [...], zatem ciąg pieszo-jezdny projektowany na działkach skarżącej zapewniłby w istocie polepszenie dojazdu tylko do jednej działki [...]. Oznaczałoby to, że projektowane rozwiązanie planistyczne wbrew twierdzeniom organu uwzględnia interes jednego podmiotu a nie szerszy interes społeczny. Dodać też należy, że przedmiotem oceny sądu może być tylko kontrolowany akt (w konkretnym przypadku zaskarżona uchwała) a nie późniejsze wypowiedzi organu. Nie można też odmówić racji skarżącej, że organ nie rozważył, że w przypadku realizacji tego dojazdu działki do niej należące będą "opasane drogami z obu stron, co nie pozostanie bez wpływu na korzystanie z nieruchomości choćby z uwagi na uciążliwości powodowane zwiększonym hałasem. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 147 § 1 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02. 153. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz. 1271).