IV SA/Wa 1440/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska, asesor WSA Marian Wolanin (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi G. M., E. S. i K. M. na uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia (...) czerwca 2004 r. nr (...) w przedmiocie rozpatrzenia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały - W pismach z dnia 9 października 2001 r. i 8 października 2002 r. G. M. wniosła zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi B. – etap IV, wnosząc o wyprostowanie drogi projektowanej na działce skarżącej oznaczonej nr ewid. (...) i jej przesunięcie do istniejącego ogrodzenia, a nawet za ogrodzenie, oraz o zwrot poniesionych przez skarżącą kosztów utwardzenia dotychczasowej drogi wewnętrznej na działce nr ewid. (...). Skarżąca zakwestionowała również szerokość projektowanych dróg publicznych na działkach nr ewid. (...) i (...). Uchwałą z dnia (...) czerwca 2004 r. Nr (...) Rada Miejska w P. odrzuciła zarzut G. M. w części dotyczącej przeznaczenia działki nr ewid. (...) pod drogę o symbolu (...) oraz szerokości drogi o symbolu (...) projektowanej na działce (...). W uzasadnieniu uchwały wskazano na obowiązek gminy, wynikający z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838, ze zm.), rezerwowania w planach zagospodarowania przestrzennego pasu terenu pod przyszłą budowę lub modernizację dróg o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenów przyległych przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem. Linie rozgraniczające projektowanych dróg wyznaczono zatem z uwzględnieniem umieszczeniem w nich ciągów infrastruktury technicznej. Przyjęta w projekcie planu szerokość w liniach rozgraniczających drogi o symbolu (...) oraz (...) 12,5 m wynika z przepisów rozporządzenia ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430), uzyskując wymagane uzgodnienia. W skardze na powołaną uchwałę G. i K. M. podnieśli nieuwzględnienie w pełni ich zarzutów do projektu planu miejscowego w zakresie wyprostowania drogi na działce nr ewid. (...) oraz kolizję drogi z linią energetyczną. W odpowiedzi na skargę stwierdzono, że projektowana droga oznaczona symbolem (...) została przesunięta w miejsce istniejącego " stawu " zgodnie z wnioskiem skarżącej, a jej wschodnia linia rozgraniczająca poprowadzona została po linii istniejącego ogrodzenia. Przebieg tej drogi na działce nr ew. (...) poprowadzono w taki sposób, aby linia jej załamania, która z uwagi na przesunięcie pasa drogowego na jej dalszym odcinku musi mieć miejsce, nie objęła przedmiotowej działki. Zmiana przebiegu tej drogi poza linię ogrodzenia nie jest możliwa z uwagi na wydzielenie przebiegiem tej drogi, po jej wschodniej stronie przy granicy opracowania planu, działek budowlanych o minimalnej powierzchni 1500 m2 zgodnej z ustaleniami planu. Proponowana szerokość dróg w liniach rozgraniczających wynika natomiast z rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty mogą być uwzględnione. Zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, ze zm.), mającej zastosowanie w rozpatrywanej sprawie na podstawie art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Rolą sądu administracyjnego jest ocena uchwały rady gminy o odrzuceniu zarzutu w płaszczyźnie formalnej, tj. czy uchwała ta zawiera ustawowo określone elementy oraz w płaszczyźnie materialnoprawnej, tj. czy zawarte w uchwale uzasadnienie znajduje swoje źródło w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, mające stanowić wyjaśnienie prawnej dopuszczalności naruszenia interesu prawnego osób wnoszących zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, należy do zadań własnych gminy. Powołane uprawnienie planistyczne nie stanowi jednak samo w sobie podstawy prawnej do naruszania interesu prawnego podmiotów praw przysługujących do nieruchomości objętych projektem planu miejscowego, jako instrumentem kształtowania sposobu gospodarowania przestrzenią. Uprawnienie to może być realizowane jedynie w granicach wyznaczonych przepisami prawa dotyczącymi problematyki projektowanej w planie miejscowym, co wynika z art. 2 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zaskarżona uchwała z dnia (...) czerwca 2004 r. Nr (...) nie spełnia ustawowego warunku jej prawnego uzasadnienia wobec zarzutu, który został odrzucony tą uchwałą. Skarżąca kwestionowała w zarzucie m.in. szerokość projektowanych na jej nieruchomościach dróg publicznych 12,5 m. Zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086, ze zm.), drogi publiczne ze względów funkcjonalno-technicznych dzielą się na klasy określone w warunkach technicznych, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, z późn. zm.), jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W §4 ust. 1 pkt 7 w zw. z §7 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430), wskazano natomiast, że w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych wprowadza się m.in. klasę drogi dojazdowej, oznaczonej symbolem "D", której szerokość w liniach rozgraniczających nie powinna być mniejsza, niż 10 m. Zwiększenie szerokości projektowanych dróg publicznych o klasyfikacji dróg dojazdowych ponad 10 m, może nastąpić ze względu na okoliczności określone w §7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., tj. jeżeli przewiduje się umieszczenie w ulicy większej liczby pasów ruchu, torowiska tramwajowego, ścieżek rowerowych, pasów lub zatok postojowych, pasów zieleni wysokiej lub urządzeń odwodnienia powierzchniowego. Uzasadniając w zaskarżonej uchwale przyjętą szerokość dróg o symbolu (...) i (...) na 12,5 m, klasyfikowanych jako drogi dojazdowe, wskazano na dostosowanie tej szerokości do przepisów powołanego rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. Takie uzasadnienie nie jest jednak wystarczające, skoro nie wskazuje na okoliczności wynikające z §7 ust. 3 tego rozporządzenia dla zwiększenia szerokości projektowanych dróg ponad szerokość określoną w §7 ust. 1 dla dróg dojazdowych, zwłaszcza gdy zwiększenie tej szerokości następuje kosztem nieruchomości nie stanowiących własności publicznej. Wprawdzie według art. 35 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, na który powołano się w zaskarżonej uchwale, w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego przeznacza się pod przyszłą budowę dróg pas terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem, to jednak w uchwale tej nie wskazano, w jaki sposób zwiększenie szerokości projektowanych dróg miałoby służyć ograniczeniu niekorzystnego wzajemnego oddziaływania drogi i terenów przyległych. W szczególności, nie wskazano w uchwale, aby w pasie drogowym miano umieścić pas zieleni wysokiej lub urządzenia odwodnienia powierzchniowego. W uchwale wskazano natomiast, iż projektowana szerokość dróg uwzględnia ciągi infrastruktury technicznej, wynikające z art. 10 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jednak bez ich bliższego określenia, tj. czy mają one służyć utrzymaniu tych dróg, jako ich elementy składowe, czy też mają to być urządzenia infrastruktury technicznej nie związane z potrzebami zarządzania tymi drogami lub potrzebami ruchu drogowego, określone w szczególności w art. 39 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 i 6, i w art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy drogach publicznych. Samo zaś przeznaczenie nieruchomości pod projektowane drogi publiczne nie narusza prawa, skoro takie uprawnienie gminy wynika zarówno z przepisów ustawy o drogach publicznych, jak i art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Również żądania skarżącej o odszkodowanie za utwardzenie dotychczasowej drogi wewnętrznej na działce nr ewid. (...), jako przeznaczonej pod drogę publiczną o symbolu (...), nie może być przedmiotem rozstrzygnięć w planie miejscowym lub przed jego uchwaleniem, lecz dopiero po jego uchwaleniu, jako oddziaływanie jego ustaleń na dotychczasowy sposób zagospodarowania tej działki lub jej wartość, względnie, w przypadku podjęcia działań zmierzających do budowy tej drogi, jako drogi publicznej. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 147 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji. Przy ponownym rozpatrywaniu zarzutu, organ uwzględni okoliczności wskazane w uzasadnieniu orzeczenia.