IV SA/Wa 1448/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie sędzia WSA Teresa Zyglewska, sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Protokolant ref. Katarzyna Daniluk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2016 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] na rzecz J. S. kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., Nr [...], Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 (mylnie wskazano w decyzji art. 138 ust. 3) ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst Dz.U. z 2016r., poz. 23 ze zm., dalej "k.p.a.") oraz art. 4 ust. 4, art. 127 ust. 7 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U. z 2015r. poz. 469 ze zm.), orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego dotyczącego odwołania J. S. od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2015r., znak: [...]. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Starosta [...] w następstwie przeprowadzonego postępowania decyzją z dnia [...] grudnia 2015r., znak: v, udzielił spółce G. sp. z o.o. w W., pozwoleń wodnoprawnych na wykonanie urządzenia wodnego – wylotu ścieków deszczowych w km 9+524 rzeki [...] na działce nr ew. [...], obręb [...], gm. [...] oraz na szczególne korzystanie z wód – odprowadzanie ścieków deszczowych z terenu inwestycji, z projektowanym wylotem do rzeki [...]. Odwołanie od ww. decyzji złożyła J. S., podnosząc że wydana decyzja narusza przepisy postępowania, w szczególności w zakresie rzetelnego zbadania stanu faktycznego sprawy, a także nieprawidłowej oceny materiału dowodowego w zakresie przedłożonego przez inwestora ogólnikowego operatu wodnoprawnego.. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. opisaną na wstępie decyzją umorzył postępowanie odwoławcze wskazując, iż przesłanką skutecznego uruchomienia postępowania odwoławczego jest złożenie odwołania przez legitymowany do tego podmiot, czyli stronę postępowania w sprawie, co wynika wprost z art. 127 § 1 k.p.a., który stanowi, że odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy tylko stronie. Dlatego przed rozpoznaniem odwołania niezbędne jest zbadanie przez organ II instancji legitymacji procesowej podmiotów wnoszących ten środek zaskarżenia. Organ podkreślił, że posiadanie przez konkretny podmiot przymiotu strony jest niezależne od tego, czy podmiot ten brał udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, a także od tego, kogo wskazano jako adresata zaskarżonej decyzji. Podmiot, który nie może mieć statusu strony postępowania administracyjnego zakończonego decyzją wydaną w pierwszej instancji, nie może również wnieść skutecznie odwołania. W niniejszej spawie, organ odwoławczy stwierdził, iż odwołanie wniósł podmiot, który nie powinien posiadać przymiotu strony postępowania w sprawie udzielenia pozwoleń wodnoprawnych. Krąg bowiem stron postępowania prowadzonego z wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego został określony w art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne, w myśl którego stroną postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest m. in. właściciel powierzchni ziemi położonej w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Organ odwoławczy uznał, że z przepisu tego oraz z analizy dokumentacji zgromadzonej w sprawie nie wynika, aby przymiot strony tego postępowania miał przysługiwał J. S., gdyż w przedmiotowej sprawie nie można uznać ją za żaden z podmiotów określonych przez ww. przepis. W szczególności w ocenie organu odwoławczego, nieruchomość J. S. położona jest poza zasięgiem oddziaływania szczególnego korzystania z wód i prac objętych zaskarżonym pozwoleniem wodnoprawnym. Organ uznał, że posiadanie nieruchomości bezpośrednio przylegającej do rzeki, położonej poniżej miejsca zrzutu oczyszczonych ścieków deszczowych z planowanej inwestycji nie daje możliwości uznania właścicieli tych nieruchomości za strony, gdyż zasięg oddziaływania odprowadzanych ścieków do rzeki ogranicza się tylko do rzeki i nie może być rozszerzony na działki do niej przyległe. Organ zaznaczył, iż operat wodnoprawny wskazuje co prawda w punkcie 4, że w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód znajdują się między innymi działki nr [...], [...] obręb [...], lecz ustalenie to nie ma odzwierciedlenia w przepisach ustawy Prawo wodne. Organ podkreślił, że wykaz stron postępowania o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego jest zbiorem zamkniętym i nie może on być dowolnie przez organ rozszerzany, propozycje operatu w tym zakresie powinny być natomiast skonfrontowane z w/w artykułem ustawy. Skargę na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu gospodarki Wodnej w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła J. S., zarzucając błędne ustalenie stron w postępowaniu odwoławczym, a tym samym nieprawidłową interpretację art. 127 ust.7 ustawy Prawo wodne oraz naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., wydanej przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. W uzasadnieniu skarżąca podała, że organ odwoławczy nie uzasadnił wniosków prowadzących do uznania, że skarżąca nie posiada przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, co uzasadnia twierdzenie, że organ odwoławczy nie dokonał rzetelnej analizy zgromadzonej dokumentacji w sprawie i nie podjął niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie uwzględnił interesu jednej ze stron, tym samym naruszył zasadę art. 7 k.p.a. Skarżąca wskazała, że jest właścicielką działki ew. [...] położonej w miejscowości N., bezpośrednio przyległej do działki nr [...], po której będzie prowadzony rurociąg ściekowy i wykonane urządzenie wodne "wylot rozprężny ścieków" oraz do rzeki [...]. Z uwagi na fakt, że bieg rzeki skierowany jest w stronę położenia nieruchomości skarżącej bezpośrednio przyległej, zaś od wylotu ścieków do działki skarżącej jest ok. 78 m, nieruchomość jej znajduje się w obszarze oddziaływania zamierzonej inwestycji. Z przepisów Prawa wodnego wynika bowiem, że jeżeli dana inwestycja może szkodliwie oddziaływać poza terenem, którym dysponuje inwestor to podmioty, których uciążliwość może dotknąć, mają interes prawny w toczącym się postępowaniu. Skarżąca podniosła, iż określenie zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych jest niezbędne do zdefiniowania pojęcia strony w rozumieniu art. 127 ust 7 pkt 5 ustawy Prawo wodne. Operat wodnoprawny zawiera część graficzną i opisową i zgodnie z art. 132 ust 3 pkt 1 Prawa wodnego, część graficzna operatu zawiera zasięg oddziaływania zamierzonego korzystania z wód. W sporządzonym operacie do pozwolenia wodnoprawnego zaznaczono strefę oddziaływania i obejmuje ona wyraźnie nieruchomość skarżącej. Z tych przyczyn stanowisko organu odwoławczego jest dla skarżącej niezrozumiałe i nie znajduje odzwierciedlenia w literze prawa. Treść uzasadnienia decyzji organu odwoławczego pozostaje zaś w sprzeczności z rzetelną oceną dokumentów w/w sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Przy tym Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i prawa materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że narusza ona prawo w stopniu nakazującym jej uchylenie. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r., orzekająca o umorzeniu postępowania odwoławczego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., uprawniający organ administracji do umorzenia postępowania odwoławczego w razie gdy odwołanie zostało wniesione przez jednostkę nie mającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia. Jeżeli w wyniku rozpoznania odwołania organ stwierdzi, że jednostka ta nie ma w danej sprawie indywidualnego interesu prawnego lub obowiązku, to wydaje on wówczas decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3. Takie stanowisko przyjął NSA w uchwale z 5 lipca 1999 r., OPS 16/98 (ONSA 1999, Nr 4, poz. 119). Nie ulega bowiem wątpliwości, że zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. prawo wniesienia odwołania od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie. Odwołanie wniesione przez podmiot nie mający przymiotu strony nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu, a wszczęte jego wniesieniem postępowanie odwoławcze podlega umorzeniu na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. – jako bezprzedmiotowe. Wskazać w tym miejscu należy, że co do zasady przymiot strony postępowania w postępowaniu administracyjnym ocenia się w oparciu o treść art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jednakże wolą prawodawcy w postępowaniach dotyczących poszczególnych, konkretnych spraw, przymiot strony może być ukształtowany odmiennie niż to wynika z treści art. 28 k.p.a., a to w oparciu o przepisy stanowiące normy lex specialis do tej normy prawnej. Z taką też sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, tj. dotyczącej postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, regulowanego ustawą Prawo wodne. Na użytek tego rodzaju spraw definicja strony postępowania zawarta jest w art. 127 ust. 7 tego aktu prawnego. W odniesieniu do stanu mającego znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji istotna jest treść pkt 5 tego przepisu, zgodnie z którym stroną postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest "władający powierzchnią ziemi położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych". W konsekwencji dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcia skargi przesądzające znaczenie ma odpowiedź na pytanie czy nieruchomość skarżącej, stanowiąca działkę ew nr [...] z obrębu [...], położona jest w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania i objętych wydanym przez Starostę [...] pozwoleniem wodnoprawnym urządzeń wodnych w postaci wylotu ścieków do rzeki [...] wraz z wykonaniem umocnień koryta rzeki w miejscu wylotu oraz szczególnego korzystania z wód, polegającego na odprowadzaniu ścieków wód deszczowych i roztopowych z terenu inwestycji, do rzeki [...]. Przypomnieć należy, że po myśli art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne, stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest: (1) wnioskodawca ubiegający się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego; (2) właściciel wody; (3) właściciel urządzeń kanalizacyjnych, do których wprowadzane będą ścieki przemysłowe zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego; (4) właściciel istniejącego urządzenia wodnego znajdującego się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych; (5) władający powierzchnią ziemi położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych; (6) uprawniony do rybactwa w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Sama już obszerność tego wyliczenia wskazuje, że intencją ustawodawcy było stosunkowo szerokie ujęcie katalogu osób, które mogą wystąpić w charakterze strony w toku postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego. W rozpoznanej sprawie organ odwoławczy uznał, że J. S. nie posiada przymiotu strony, albowiem jej nieruchomość nie jest położona w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Zdaniem Sądu jednak konstatacja ta nie poddaje się kontroli Sądu, albowiem – jak słusznie podnosi skarżąca – nie znajduje ona potwierdzenia w czynionych przez organ ustaleniach. Organ odwoławczy nie wykazał przyczyn, dla których uznał, że działka skarżącej nie znajduje się w zasięgu oddziaływania objętych pozwoleniem wodnoprawnym urządzeń. Nie wynika to ani z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ani ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ lakonicznie i w sposób arbitralny, gdyż pozbawiony jakiegokolwiek głębszego uzasadnienia, stwierdził iż zasięg oddziaływania odprowadzonych ścieków ogranicza się wyłącznie do rzeki. Przy tym organ nie przedstawił na poparcie swojego stanowiska ani jakichkolwiek rozważań, ani żadnych dokumentów, z których wynikałaby trafność tej konkluzji. Powyższe, czyni stanowisko organu w zakresie uznania, że J. S. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia wodnoprawnego w warunkach sprawy rozpatrzonej przez Starostę [...], przedwczesnym. Zwrócić bowiem należy uwagę, że sam ustawodawca zakłada, iż stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest władający powierzchnią ziemi położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych (art. 127 ust. 7 pkt 5). Powyższe oznacza, że co do zasady korzystanie z wód lub wykonane urządzenia wodne mogą powodować oddziaływanie na inne grunty. Aby zatem uznać, że w konkretnej sprawie takiego oddziaływania nie ma, należy przedstawić dowody potwierdzające takie stanowisko. Samo zaś stwierdzenie, że działka skarżącej nie znajduje się w zasięgu oddziaływania korzystania z wód i wykonania urządzeń wodnych, bowiem zrzut ścieków do rzeczki oddziałuje wyłącznie na rzekę, nie jest wystarczające i jako takie narusza przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 127 ust. 7 pkt 5 Prawa wodnego. Jak wynika bowiem z ww. przepisu, dla uznania, że dany pomiot posiada przymiot strony w postępowaniu w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na gruncie art. 127 ust. 7 pkt 5 ustawy Prawo wodne konieczne jest ustalenie zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Przy tym wyznaczenie zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając m.in. treść nakazów i zakazów zawartych w obowiązujących przepisach. Tak przeprowadzonego postępowania w zakresie ustalenia zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych wymagają również przepisy k.p.a. Rozstrzygnięcie organu, szczególnie takie, które uszczupla prawa danego podmiotu, musi być bowiem wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z art. 7 k.p.a., wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz jego oceny (art. 80 k.p.a.), co powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a oraz uwzględniającego wynikające z przepisów k.p.a. reguły dowodzenia, kompletność materiału dowodowego i jego ocenę. Sąd podkreśla, że w szczególności decyzje negatywne dla strony powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi zatem wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów lub nie dokonał ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że przy wydawaniu tego rodzaju decyzji organ jest zobowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione określone w przepisach przesłanki. Dopiero przeprowadzona w ten sposób analiza stanu faktycznego sprawy stanowi materiał będący podstawą do wydania decyzji o charakterze uznaniowym. Jedną z kluczowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej, z której wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób zrekonstruować stan faktyczny będący podstawą do trafnego zastosowania przepisów prawa. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., organ obowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z kolei w myśl art. 107 § 1 zdanie pierwsze k.p.a., decyzja powinna zawierać m.in. powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Stosownie do § 3 tego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Konieczność właściwego uzasadnienia decyzji wiąże się z zawartą w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, zgodnie z którą organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Takim elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności rozstrzygnięcia, a zarazem przedstawiającym tok rozumowania organu jest uzasadnienie decyzji, stanowiące jej integralną część. Zasada przekonywania nie zostanie natomiast zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, muszą być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ rozpatrujący sprawę. Odnosząc te rozważania do realiów rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że w zaskarżonej decyzji organ nie uwzględnił i nie ocenił wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności, co przejawia się w szczególności w lakonicznych stwierdzeniach, nie popartym jakimkolwiek materiałem dowodowym. Konstatacja ta odnosi się w szczególności do znajdującego się w aktach sprawy operatu wodnoprawnego. W dokumencie tym stwierdza się, że nieruchomość stanowiąca własność J. S. (dz. ew. nr [...], obręb [...]) znajduje się w zasięgu oddziaływania urządzeń wodnych oraz korzystania z wód, regulowanych decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., Nr [...] (znak [...]). Tym samym dokument ten stwierdza, że J. S. jest stroną postępowania. Jakkolwiek dokument ten jako dokument prywatny nie może mieć decydującego znaczenia, dla uznania skarżącej za stronę postępowania, to jednak zanegowanie twierdzeń tam zawartych, wymaga wykazania przez organ odwoławczy, że jest ono nieprawdziwe. W szczególności w takim wypadku rolą organu jest dokonanie własnych ustaleń, popartych materiałem dowodowy, odnoszącym się do tej konkretnej sprawy, a więc uwzględniającym uwarunkowania występujące w tej sprawie (rodzaj urządzeń wodnych i korzystania z wód objętych pozwoleniem wodnoprawnym, zasięg oddziaływania tego rodzaju urządzeń). Tego zaś organ nie dokonał, nie wyjaśnił (choćby zwracając się do autora operatu wodnoprawnego) jakie przesłanki zadecydowały o uznaniu właściciela działki nr 68/7 za stronę postępowania, ale arbitralnie uznał, że konkluzje wypływające z operatu są nieprawidłowe. W szczególności niezrozumiałe jest uznanie, że ustalenia zawarte w operacie nie mają podstaw w ustawie Prawo wodne. Nie wiadomo co organ miał na myśli używając takiego stwierdzenia. Wszak, ustawa Prawo wodne, określając komu przysługuje przymiot strony, wskazuje zasadę w oparciu o którą ten przymiot się ustala. Nie wskazuje zaś żadnych konkretów, pozostawiając ich doprecyzowanie w konkretnym przypadku organowi. Mając powyższe rozważania na względzie, Sąd uznał, że kontrolowana decyzja została wydana przedwcześnie, bowiem ustalenia organu odwoławczego jako niepełne i niekompletne, nie pozwalały w sposób przekonujący i nie pozostawiający wątpliwości, uznać twierdzeń w niej zawartych za prawdziwe. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. z uwagi na naruszenie przepisów prawa procesowego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.. Ponownie rozpatrując sprawę, organ odwoławczy powinien uzupełnić materiał dowodowy o dokumenty wykazujące – również w sposób wskazany przez Sąd – czy nieruchomość skarżącej znajduje się w zasięgu oddziaływania korzystania z wód lub urządzeń wodnych oraz odnieść się do okoliczności wynikających z dowodu już znajdującego się w aktach sprawy, tj. operatu wodnoprawnego, w sposób szczególnie wnikliwy w razie poczynienia ustaleń odmiennych niż wynikające z operatu (jego część pisemnej i graficznej). Należy przy tym podkreślić, że zasięg oddziaływania urządzenia wodnego musi być ustalony w sposób wyczerpujący, a zatem nie wystarcza w tej mierze jedynie ogólnikowe stwierdzenie, że oddziaływanie inwestycji zamknie się na obszarze należącym do inwestora, bądź w obszarze rzeki, jak to już organ uczynił w zaskarżonej decyzji. Organ, zgodnie z zawartymi powyżej wskazaniami, w sposób wyczerpujący winien przedstawić i przeanalizować przesłanki decydującej o podjętym rozstrzygnięciu. Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.