IV SA/Wa 1452/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. i G. P. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] czerwca 1997 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji postanawia : odrzucić skargę. W dniu 4 marca 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) Z. P. i G. P. wnieśli skargę na postanowienie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] czerwca 1997 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż sprawa objęta skargą została już prawomocnie osądzona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 1997 r. sygn. akt II SA 926/97. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy w danej sprawie nie zachodzi podstawa do odrzucenia skargi, wymieniona w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Jedna z przyczyn niedopuszczalności skargi zachodzi wówczas, gdy sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.). Przepis ten normuje instytucję powagi rzeczy osądzonej, tzw. res iudicata. O istnieniu powagi rzeczy osądzonej decyduje tożsamość stron postępowania oraz tożsamość przedmiotu sprawy. W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie było już przedmiotem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i zakończyło się prawomocnym wyrokiem z dnia 8 grudnia 1997 r. sygn. akt II SA 926/97. W związku z tym, że zachodzi tożsamość stron postępowania oraz tożsamość przedmiotu sprawy nie ma możliwości wydania merytorycznego orzeczenia w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.