IV SA/Wa 1454/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2013 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej -oddala skargę- Decyzją z dnia [...] września 2012. Wojewoda [...] orzekł o wydaleniu A. K. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pod konwojem oraz o zakazie ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen przez okres 5 lat i nadał powyższemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 88 ust. 1 pkt 5 i 9 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach. W uzasadnieniu wskazano, że cudzoziemiec zakończył odbywanie kary pozbawienia wolności za przestępstwa umyślne. Decyzja została wykonana w dniu [...] września 2012r. W odwołaniu od wyżej wymienionej decyzji, zarzucono jej naruszenie wskazanych wyżej przepisów ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że postanowieniem Sądu Okręgowego w E. z dnia [...] września 2012r. (sygn akt [...]) pan A. K. został warunkowo przedterminowo zwolniony z odbywania reszty kary pozbawienia wolności, wyznaczając 2-letni okres próby. Wobec powyższego cudzoziemiec nie zakończył jeszcze odbywania orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności, albowiem zgodnie z art. 82 § 1 kodeksu karnego, jeżeli w okresie próby i w ciągu 6 miesięcy od jej zakończenia nie odwołano warunkowego zwolnienia, karę uważa się za odbytą z chwilą warunkowego zwolnienia. Ponadto zarzucono błędne przyjęcie, iż dalszy pobyt A. K. w Polsce stanowiłby zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego wobec faktu, iż wskazany wyżej Sąd dostrzegł w stosunku do cudzoziemca pozytywną prognozę kryminalną, a więc okoliczność uzasadniającą przekonanie, że po opuszczeniu zakładu karnego skarżący będzie przestrzegał porządku prawnego. Decyzją z dnia [...] marca 2013 Szef Urzędu do spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu podkreślono trafność rozstrzygnięcia organu I instancji oraz szczegółowo odniesiono się do zarzutów odwołania podtrzymując stanowisko, wyrażone w decyzji organu I instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję z dnia [...] marca 2013 r. wniósł skarżący. Zarzucił decyzji naruszenie prawa: - tj. art. 88 ust.1 pkt 9 oraz 88 ust 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach - art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 10 k.p.a. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko, przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (D.U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 5 i 9 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli: - jego dalszy pobyt stanowiłby zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego albo naruszałby interes Rzeczypospolitej Polskiej; - zakończył odbywanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w Rzeczypospolitej Polskiej za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. W dniu [...] sierpnia 2011r. Sąd Rejonowy dla W. orzekł wobec A. K. łączną karę 5 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności za popełnienie 2 umyślnych przestępstw w roku 2005 i 2009 (pobicie z ciężkim uszkodzeniem ciała i rozbój). Następnie postanowieniem z dnia [...] września 2012r. Sąd Okręgowy w E. zwolnił warunkowo cudzoziemca z odbywania reszty kary pozbawienia wolności, wyznaczając okres próby na 2 lata. Skarżący dwukrotnie dopuścił się poważnych przestępstw, stanowiących zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, za co został skazany w Polsce na karę 5 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Następnie został warunkowo zwolniony z odbywania reszty tej kary i opuścił zakład karny. W tej sytuacji, jak trafnie zauważyły organy, skarżący zakończył odbywanie kary pozbawienia wolności. Charakter wskazanych wyżej przestępstw uzasadnia stwierdzenie, że dalszy pobyt cudzoziemca w Polsce będzie stwarzał zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie budzi żadnych wątpliwości Sądu, że została wyczerpana dyspozycja art 88 ust. 1 pkt 5 i 9 ustawy o cudzoziemcach. Zasadne było również nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zgodnie bowiem z art. 90 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, decyzji o wydaleniu można nadać rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli wymagają tego względy, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 5. Przepis art. 88 ust. 1 pkt 5 i 9 ma charakter obligatoryjny i zobowiązuje organy administracji publicznej do wydania decyzji o wydaleniu cudzoziemca w przypadku określonym w tym przepisie. Jak zatem trafnie zważyły organy, w tej sytuacji doznaje ograniczenia wynikająca z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony. Zastosowanie w.w. zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Sąd podziela stanowisko organów, że zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. Organy przeanalizowały również art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012r. poz. 680). Przepis ten stanowi, że cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285, z 1995 r. Nr 36, poz. 175, 176 i 177, z 1998 r. Nr 147, poz. 962 oraz z 2002 r. Nr 127, poz. 1084); 1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu; 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca. Sąd całkowicie podziela stanowisko organu, że w przedmiotowej sprawie nie znajdują zastosowania postanowienia art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że skarżący w kraju swego pochodzenia będzie narażony na prześladowania lub zagrożenia, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Brak jest również podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja jest niewykonalna. Sąd podziela ocenę organu odwoławczego, że wydalenie skarżącego nie narusza jego prawa do poszanowania życia rodzinnego, gdyż nie jest on małżonkiem obywatelki polskiej ani cudzoziemki posiadającej zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Zdaniem Sądu organy prawidłowo zastosowały również art. 90 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, w myśl którego w decyzji o wydaleniu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen, i określa okres tego zakazu. Zgodnie natomiast z art. 99b pkt 4 tej samej ustawy, zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen, o którym mowa w art. 90 ust. 1 pkt 4 i art. 97 ust. 2a, określa się na okres 5 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 5. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.