IV SA/Wa 1455/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony przyrody - oddala skargę - IV SA/Wa 1455/11 UZASADNIENIE Zaskarżonym do Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. z dnia [...] stycznia 2009, odmawiające ustalenia warunków zabudowy terenu dla inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. ewid. [...] w miejscowości B., gmina K. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż Burmistrz Gminy K. pismem z dnia 18.12.2008 zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. ew. [...] w B., gm. K. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w G. odmówił ustalenia warunków zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. ewid. [...] w miejscowości B., gmina K. z uwagi na położenie planowanej inwestycji na terenie, leżącym w granicach [...] Parku Krajobrazowego. Działka znajduje się w strefie 100 m od linii brzegu jeziora O. Organ dokonał analizy § 3 ust.1 pkt 7 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...].03.2006 w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (D.Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z jego treścią zabrania się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów, zgodnie z linią, występującą na przyległych działkach. Według studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. przedmiotowa działka zlokalizowana jest na obszarze oznaczonym jako teren zabudowy letniskowej, zatem nie istnieje podstawa do zastosowania odstępstwa od zakazu. Organ II instancji w tym zakresie podzielił ustalenia organu I instancji, a ponadto stwierdził, że z akt sprawy wynika, że działka [...] bezpośrednio przylegająca do działki [...], jest zabudowana, natomiast działka [...], również bezpośrednio przylegająca do działki [...] (z drugiej strony), jest niezabudowana i w związku z tym nie jest możliwe wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy na działkach przylegających. W ocenie organu II instancji, do wyznaczenia takiej linii niezbędne jest występowanie zabudowy na działkach przylegających, tj. zarówno na działce [...], jak i [...]. Ponadto, zdaniem organu II instancji, zabudowa występująca w okolicy planowanej inwestycji nie posiada przymiotu zwartej zabudowy wsi, o której mowa w rozporządzeniu nr [...] Wojewody P. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził -odnosząc się do zarzutów odwołania- iż na rozstrzygnięcie w sprawie nie może mieć wpływu postanowienie, wydane w innym postępowaniu, dotyczącym warunków zabudowy innej nieruchomości, a pozostałe zarzuty odwołania wykraczają poza zakres kompetencji organu ochrony przyrody i z racji tego nie mogą być brane pod uwagę, gdyż skutkowałyby wykroczeniem poza ustawową kompetencję GIOŚ. Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T. K., zarzucając organom administracyjnym naruszenie przepisu postępowania art. 7, 8, 10, 77 i 107 § 3 k.p.a. jak również naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię treści § 3 ust.2 pkt 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...].03.2006 w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (D.Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) w zw. z treścią § 3 i 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (D.U. nr 164 poz.1588). Zarzuciła organom błędne ustalenie, że nie istnieją odstępstwa od zakazu zabudowy, określonego w treści § 1 ust.1 pkt 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...]. Skarżąca zarzuciła nadto naruszenie art.21 i 64 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu stron. Z powyższych przyczyn skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zwrot kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumenty, wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (D.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami. Skarga nie mogła zostać uwzględniona. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że działka skarżącej znajduje się na terenie, oznaczonym w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. jako teren zabudowy letniskowej. Tymczasem wniosek o ustalenie warunków zabudowy wskazuje, że inwestorka planuje na niej budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego. Określenie w studium działki skarżącej jako leżącej na terenie zabudowy letniskowej wniosek powoduje, że wniosek, dotyczący domu mieszkalnego jednorodzinnego, nie mógł zostać uwzględniony. Słusznie zauważyły orzekające w sprawie organy, że nie istnieje podstawa do zastosowania odstępstwa od zakazu, wskazanego w § 3 ust.1 pkt 7 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...].03.2006 w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (D.Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z powołanym przepisem zabrania się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Bez wątpienia obiekt, który planuje zbudować skarżąca (dom mieszkalny jednorodzinny) nie służy turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Nie ma zatem możliwości zastosowania odstępstwa od zakazu, o którym mowa w § 3 ust.1 pkt 7 rozporządzenia nr [...]. W myśl § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...], zakazy wymienione w ust. 1 pkt. 7 - jeżeli w trakcie postępowania strona wykaże brak niekorzystnego wpływu planowanej inwestycji na chronione: krajobrazy, siedliska przyrodnicze oraz gatunki roślin, grzybów i zwierząt - nie dotyczą określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin obszarów zwartej zabudowy wsi - gdzie dopuszcza się uzupełnianie istniejącej zabudowy mieszkaniowej i usługowej, pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów wód zgodnie z linią występującą na przylegających działkach. Tymczasem teren, na którym położona jest działka skarżącej, przeznaczony jest w studium pod zabudowę letniskową (vide: analiza urbanistyczna i formalnoprawna w aktach administracyjnych). Planowany przez skarżącą obiekt nie może zostać zakwalifikowany jako uzupełnianie istniejącej zabudowy mieszkaniowej i usługowej, gdyż obecnie tylko 1 działka sąsiednia jest zabudowana. Słusznie zatem ustaliły orzekające w sprawie organy, że nie ma możliwości zastosowania odstępstwa od zakazu, wynikającego z cytowanego § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia nr [...]. Gdyby hipotetycznie nawet istniała możliwość analizy części 2 cytowanego przepisu, nie można byłoby zastosować również i tego odstępstwa od zakazu zabudowy, o którym mowa w § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, gdyż w trakcie postępowania strona nie wykazała braku niekorzystnego wpływu planowanej inwestycji na chronione: krajobrazy, siedliska przyrodnicze oraz gatunki roślin, grzybów i zwierząt. Nie ma znaczenia dla oceny sytuacji prawnej działki skarżącej fakt, że podaje skarżąca w skardze do tutejszego Sądu) uzgodniono inwestycję, polegającą na budowie budynku jednorodzinnego na działce nr [...] we wsi B. Prawidłowość ani zasadność postanowienia, dotyczącego działki [...] nie może podlegać ocenie prawnej Sądu, orzekającego w sprawie niniejszej. Zasadą orzekania Sądów Administracyjnych jest orzekanie tylko co do prawidłowości tych orzeczeń organów administracji w konkretnej sprawie, które stanowią przedmiot danego postępowania. Sąd nie ma możliwości dokonywania oceny ani wyrażania opinii prawnej na temat działania organów administracji w innych sprawach, niż przedstawiona mu do kontroli niniejszą skargą. Z tej przyczyny pośrednio wynika niezasadność zarzutu naruszenia zasady równego traktowania podmiotów prawa, na którą powołuje się w skardze skarżąca. Wydanie postanowienia uzgadniającego inwestycję na działce sąsiedniej nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi w sprawie niniejszej, jeżeli z akt sprawy wynika, że kontrolowane w sprawie niniejszej postanowienie, odmawiające uzgodnienia inwestycji skarżącej, jest prawidłowe i znajduje uzasadnienie w przepisach prawa, mających zastosowanie w sprawie. Planowana inwestycja nie mieści się w wyjątkach od zakazu zabudowy, wymienionych w § 3 ust.1 pkt 7 Rozporządzenia. Dlatego słusznie organy obu instancji nie znalazły podstaw do zastosowania żadnego z odstępstw od zakazu zabudowy w odległości 100m od linii brzegu jeziora, w konsekwencji słusznie uznał, że aktualnie obowiązujące przepisy nie dopuszczają budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. ewid. [...] w miejscowości B., gmina K. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.