IV SA/Wa 1455/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Protokolant spec. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2019 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy całkowitego umorzenia należności z tytułu kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była decyzja Ministra Finansów (zwanego dalej: "Ministrem") z dnia [...] kwietnia 2019 r. o numerze [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] (zwanego dalej: "Wojewodą") z dnia [...] stycznia 2019 r. znak: [...], odmawiająca całkowitego umorzenia należności w kwocie 103 000 zł, z tytułu kary określonej postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] znak: [...] za nieterminowe wydanie decyzji, ustalającej warunki lokalizacji dla inwestycji celu publicznego, polegającej na "Budowie odcinka linii energetycznej SN wraz z kanalizacją optoteletechniczną do wyprowadzenia mocy generowanej przez odnawialne źródła energii (OZE) na terenie Gminy M.". Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] Wojewoda [...] nałożył na Wójta Gminy M. karę pieniężną w kwocie 103 000 zł za wydanie decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. ustalającej warunki lokalizacji dla inwestycji celu publicznego, polegającej na "Budowie odcinka linii energetycznej SN wraz z kanalizacją optoteletechniczną do wyprowadzenia mocy generowanej przez odnawialne źródła energii (OZE) na terenie Gminy M.", z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, ze zm.). Wójt Gminy M. pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. złożył do Wojewody [...] wniosek o umorzenie należności z tytułu wymierzonej kary w wysokości 103 000 zł, wskazując na fakt, że kara ta stanowi znaczne obciążenie dla Gminy. Ponadto zobowiązany wskazał na niesłuszność ukarania przedmiotową karą argumentując, że inwestycja celu publicznego w ogóle nie powstała. W piśmie z dnia [...] czerwca 2018 r. zawarty został wniosek o wstrzymanie działań egzekucyjnych, mających na celu wyegzekwowanie od dłużnika przedmiotowej kwoty. Wojewoda [...] dnia [...] lipca 2018 r. poinformował zobowiązanego o wszczęciu postępowania w przedmiocie wnioskowanej ulgi w spłacie należności. Postanowieniem [...] Wojewoda odmówił wstrzymania wykonania kary pieniężnej oraz przekazał do strony pismo zawierające upomnienie dotyczące zapłaty przedmiotowej kary. Wójt Gminy M., mając na uwadze działania wierzyciela, podejmowane w celu wyegzekwowania należności w dniu [...] lipca 2018 r., dokonał zapłaty całości zobowiązania, w łącznej kwocie 103 440,55zł. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wniosku Wójta Gminy M. o ulgę w spłacie należności z tytułu kary za nieterminowe wydanie decyzji, ustalającej warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego, powołując się na bezprzedmiotowość spowodowaną uregulowaniem należności oraz wygaśnięciem obowiązku zapłaty kary. Następnie Wójt Gminy M. wniósł odwołanie od tej decyzji. W następstwie odwołania Minister Finansów decyzją z dnia [...] września 2018 r. znak [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując że dobrowolne uregulowanie należności w czasie trwania postępowania w sprawie o przyznanie ulgi w spłacie tej należności nie czyni tego postępowania bezprzedmiotowym i nie uzasadnia jego umorzenia. W związku z powyższym Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2019 r. znak [...] odmówił całkowitego umorzenia należności z tytułu kary w kwocie 103 000zł za nieterminowe wydanie decyzji ustalającej warunki lokalizacji dla inwestycji publicznej. Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r., Wójt Gminy M., reprezentowany przez radcę prawnego R. F., złożył odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając rozstrzygnięciu I instancji naruszenie art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 869; zwanej dalej "ufp"), poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie wnioskowanej ulgi. Minister Finansów zaskarżoną do Sadu decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, iż zgodnie z art. 51 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydają w odniesieniu do: 1) inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim - wójt, burmistrz albo prezydent miasta w uzgodnieniu z marszałkiem województwa; 2) inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym - wójt, burmistrz albo prezydent miasta; 3) inwestycji celu publicznego na terenach zamkniętych - wojewoda. Z kolei zgodnie z ust. 2 ww. przepisu, w przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Organ wskazał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], Wójt Gminy M., działając na wniosek złożony przez inwestora w dniu [...] września 2015 r., określił warunki lokalizacji dla inwestycji celu publicznego, polegającej na "Budowie odcinka linii energetycznej (...)". Zdaniem organu nie ulegało wątpliwości, iż termin na wydanie przedmiotowej decyzji ustalającej, został przekroczony (zgodnie z wyjaśnieniami, zawartymi w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], o 206 dni). Organ II instancji podkreślił iż, Wojewoda [...], działając na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r., prawidłowo określił Wójtowi Gminy M. obowiązek zapłaty kary za nieterminowe wydanie odpowiedniego rozstrzygnięcia. Postanowienie Wojewody [...] nie zostało zaskarżone. Brak było zatem podstaw do podważania słuszności, czy prawidłowości określenia przedmiotowej należności. Ponadto Minister Finansów wskazał iż, nie jest uzasadnione twierdzenie, że Gmina M. znajduje się w wyjątkowej, trudnej sytuacji finansowej Zdaniem organu II instancji aktualna sytuacja finansowa jednostki jest stabilna, zaś w ubiegłym roku sytuacja gminy była na tyle dobra, że umożliwiła uregulowanie całości przedmiotowej należności, bez uszczerbku dla jej płynności finansowej, a także bez uszczerbku dla obowiązku wykonywania zadań służących zaspokajaniu zbiorowych potrzeb mieszkańców gminy. Zapłata nałożonej kary nie przyczyniła się również do zaprzestania działalności lub funkcjonowania jednostki w jakiejkolwiek sferze publicznej. Organ II instancji uznał więc, że sytuacja finansowa Gminy M. oraz okoliczności sprawy nie przemawiają za udzieleniem ulgi w postaci całkowitego umorzenia należności. W sprawie nie została spełniona przesłanka ważnego interesu zobowiązanego oraz przesłanka interesu publicznego. Wyżej wymieniona decyzja Ministra Finansów jest przedmiotem skargi Wójta Gminy M., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], strona skarżąca zawarła następujące zarzuty: 1) naruszenie art. 64 ust. 1 pkt 2 ufp poprzez przyjęcie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki opisane w tym przepisie, uzasadniające zastosowanie ulgi i odmówienie umorzenia nałożonej kary, 2) naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a.") poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pominięcie w sprawie interesu społecznego, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że słaba kondycja finansowa Gminy M. jest doskonale znana Wojewodzie. Jest to jedna z najmniejszych wiejskich Gmin na [...], gdyż liczy tylko 3800 mieszkańców. Dochody gminy w 2017 r. były na poziomie 18.500.000 zł, a wydatki wyniosły 19.600.000 zł, a więc zanotowała deficyt w budżecie w wysokości 1 100 000 zł. Przyznanie ulgi w spłacie należności z tytułu kary, która wyniosła ponad 100 000 zł leży w interesie publicznym. Nieplanowany w budżecie wydatek w takiej kwocie jest - zdaniem pełnomocnika skarżącego - dużym obciążeniem finansowym dla Gminy M.. Z uwagi na fakt, że gmina zobowiązana jest do realizacji zadań ustawowo na nią nałożonych, co wiąże się z wydatkami jak najbardziej uzasadnionym i będącym w interesie społecznym jest zastosowanie przywileju w postaci umorzenia wymagalnej należności publicznoprawnej. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Realizując powyższe uprawnienia Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w sprawie nie doszło do naruszenia zastosowanych przepisów prawa materialnego, zaś w działaniach Ministra Finansów nie sposób dopatrzyć się uchybień proceduralnych, które mogłyby skutkować uchyleniem decyzji. Na wstępie wskazać należy, że przedmiotem wniosku, rozpoznawanego przez organ było umorzenie kary pieniężnej w łącznej wysokości 103 000 zł, nałożonej przez Wojewodę [...] na Wójta Gminy M., postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 roku nr [...] znak [...] za wydanie decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., ustalającej warunki lokalizacji dla inwestycji celu publicznego, polegającej na "Budowie odcinka linii energetycznej SN, wraz z kanalizacją optoteletechniczną do wyprowadzenia mocy generowanej przez odnawialne źródła energii (OZE) na terenie Gminy M." z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 64 ust. 1 ufp właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg (m.in. umorzyć w całości) w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60. Przesłanki umorzenia należności w całości są określone w art. 56, który stanowi, że należności osób prawnych mogą być umarzane w całości, jeżeli: 1) osoba fizyczna - zmarła, nie pozostawiając żadnego majątku albo pozostawiła majątek niepodlegający egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawiła przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty 6.000 zł; 2) osoba prawna - została wykreślona z właściwego rejestru osób prawnych przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność z tytułu należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie; 3) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności lub postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne; 4) jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej uległa likwidacji; 5) zachodzi ważny interes dłużnika lub interes publiczny. W przedmiotowej sprawie tylko okoliczności określone w art. 56 ust.1 pkt. 3 oraz 5 mogły być podstawą ustaleń i rozważań organu. Organ uwzględniając specyfikę postępowania w sprawie ulg, która oparta jest na uznaniowym charakterze, ocenił sytuację wnioskodawcy w świetle ustawowych przesłanek "ważnego interesu dłużnika/zobowiązanego" i "interesu publicznego". Kolizja tych dwóch "interesów" jest trudna do pogodzenia, przy subiektywnym z natury postrzeganiu przez wnioskodawcę jego indywidualnego interesu. Obowiązkiem organu, z którego wywiązał się w pełni jest jednak "ważenie" tych sprzecznych interesów, mając na względzie z jednej strony równe traktowanie wnioskodawców w realizacji swoich obowiązków, a z drugiej indywidualną sytuację wnioskodawcy, jaka spowodowała trudności w regulowaniu jego zobowiązań. Z tych względów, przesłanki uzasadniające zastosowanie ulgi, która niesie za sobą rezygnację z należności budżetowych - czyli umorzenie nałożonych kar - muszą (te przesłanki) mieć charakter szczególny. Skarżąca Gmina, uzasadniając wniosek o umorzenie kar finansowych – upatrywała zaistnienie w przedmiotowej sprawie przesłanki "ważnego interesu zobowiązanego", w trudnej sytuacji finansowej Gminy oraz oporem społecznym dla planowanej inwestycji w fermy wiatrowe, z uwagi na fakt, że miała być ona zlokalizowana zbyt blisko zabudowań. Wnioskodawca w pismach przekazanych zarówno na etapie postępowania przed organem I, jak i II instancji, wskazał, iż ogólna sytuacja majątkowa Gminy M. jest trudna. Gmina jest małą jednostką samorządową (ok. 3.800 mieszkańców), posiadającą niewielką ilość środków finansowych na realizację ustawowych zadań oraz różnego rodzaju inwestycji. Zapłata kary w kwocie 103 000 zł (w dniu [...] lipca 2018 r.), określonej postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., wynikała jedynie z obawy przed ewentualną egzekucją oraz dodatkowymi kosztami. Fakt zapłaty nie świadczył o tym, że jednostka faktycznie posiadała środki na uregulowanie należności. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że wykonane w 2017 r. dochody Gminy M. wyniosły 18.194.705 zł, zaś wykonane wydatki - 18.518.378 zł. Rok budżetowy 2017 r. zakończył się więc deficytem w wysokości ponad 300 tys. zł. Na 2018 r. Gmina M. zaplanowała dochody w wysokości 22.709.205 zł. Faktyczne wykonanie dochodów wyniosło 22.047.271 zł. Odnośnie wydatków w 2018 r., plan zakładał kwotę 26.405.912 zł, a wykonanie wyniosło 25.039.356 zł. Rok budżetowy 2018 r. zakończył się więc deficytem w wysokości ponad 2,9 min zł. Przedłożone w sprawie zestawienie zaplanowanych dochodów i wydatków na 2019 r. oraz Uchwała budżetowa Rady Gminy M. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., zakłada dochody na poziomie 18.436.444 zł, zaś wydatki na kwotę 18.788.387 zł. Ustalony budżet bieżącego roku zakłada więc deficyt w kwocie ponad 300 tys. zł. W uchwale budżetowej wskazano, że deficyt zostanie sfinansowany przychodami pochodzącymi z kredytu bankowego (planowane zaciągnięcie kredytu w kwocie 320 tys. zł) oraz planowanych wolnych środków. Jednak zgodnie z Wieloletnią Prognozą Finansową Gminy M. na lata 2019 – 2028 (załącznik nr 1 do uchwały z dnia [...] grudnia 2018 r.): • w 2020 r. planowane dochody ogółem wyniosą ponad 19.192 tys. zł, a planowane wydatki ponad 18.664 tys. zł, • w 2021 r. dochody wyniosą ponad 20.070 tys. zł, a planowane wydatki ponad 19.465 tys. zł, • w 2022 r. dochody wyniosą ponad 21.113 tys. zł, a planowane wydatki ponad 20.507 tys. zł. Prognozowany wynik budżetu w następnym i kolejnych latach zakłada więc nadwyżkę w średniorocznej wysokości ok. 560 tys. zł. Analiza zebranych w sprawie dowodów, wskazuje, że aktualna sytuacja Gminy M. nie jest łatwa. Poprzedni rok budżetowy jednostki zakończył się deficytem w znacznej wysokości niemal 3 min zł. Budżet na 2019 r. również zakłada deficyt w kwocie ok. 300 tys. zł. Należy jednak mieć na uwadze, że zgodnie z informacjami oraz faktami znanymi Ministrowi Finansów z urzędu (na podstawie art. 77 § 4 k.p.a.), Regionalna Izba Obrachunkowa w [...] pozytywnie zaopiniowała zarówno projekt uchwały budżetowej Gminy M. na 2019 r., jak i możliwość sfinansowania deficytu planowanego przez jednostkę w uchwale budżetowej na 2019 r. (Uchwała RIO w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. oraz Uchwała RIO w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r.). Regionalna Izba Obrachunkowa w [...] wskazała na prawidłowo określony limit zobowiązań z tytułu zaciągniętych kredytów, pożyczek oraz sfinansowania przejściowego deficytu budżetu. W uchwale wskazane zostało, iż budżet gminy spełnia wymogi wynikające z art. 212 ufp, z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 243 ufp. Spełnienie relacji, określonej w art. 243 ufp oznacza, że zaplanowane w poszczególnych latach objętych prognozą, kwoty przypadających spłat rat kredytów i pożyczek, do zaplanowanych w każdym roku dochodów ogółem, nie przekraczają maksymalnego dopuszczalnego wskaźnika spłaty. Spełnienie indywidualnego wskaźnika spłaty zadłużenia, zabezpiecza przed nadmierną kumulacją płatności z tytułu obsługi zadłużenia w stosunku do zdolności ekonomicznych jednostki samorządowej. Regionalna Izba Obrachunkowa w [...] pozytywnie zaopiniowała również projekt uchwały w sprawie Wieloletniej Prognozy Finansowej na lata 2019 – 2028 (uchwała RIO w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r.) oraz zaplanowaną kwotę długu przyjętą przez Gminę M. w Wieloletniej Prognozy Finansowej na lata 2019 – 2028 (uchwała RIO w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r.). Regionalna Izba Obrachunkowa w [...] wskazała, że planowana na koniec 2019 r. kwota długu gminy wynosi 5.610.740 zł - kwota ta jest prawidłowa, wynika z dotychczasowych i planowanych zobowiązań. Prognozowane obciążenie budżetów spłatą powyższego zadłużenia kształtuje się poniżej dopuszczalnego wskaźnika ustalonego zgodnie z art. 243 ufp, z tym że w roku 2020 wskaźnik ten oscyluje w górnych granicach - przy dalszym planowaniu budżetu zaleca się więc dążyć do poprawy tej relacji i ostrożność w zaciąganiu przyszłych zobowiązań. Relacja łącznej kwoty spłat rat kredytów i pożyczek, wykupów wyemitowanych papierów wartościowych oraz potencjalnych spłat kwot wynikających z udzielonych poręczeń oraz gwarancji do kwoty zaplanowanych dochodów jednostki ogółem, w okresie objętym wieloletnią prognozą finansową, w opinii Regionalnej Izby Obrachunkowej w [...], została zachowana. Pomiędzy istniejącymi zobowiązaniami, wydatkami a planowanymi dochodami gminy, stwierdzone zatem zostało zachowanie równowagi. Uzasadnionym zatem jest stwierdzenie, że w ocenie Regionalnej Izby Obrachunkowej w [...], aktualna sytuacja finansowa Gminy M. jest stabilna. Jednostka powinna jednak stale monitorować wykonanie budżetu oraz z zachowaniem ostrożności planować zaciąganie zobowiązań w przyszłości. W ocenie Sądu – po analizie sytuacji finansowej Gminy – organ prawidłowo przyjął, że Gmina posiada środki finansowe na spłatę zadłużenia, bez znacznego uszczerbku dla jej płynności finansowej oraz obowiązków wykonywania zadań służących zaspokajaniu zbiorowych potrzeb jej mieszkańców. Negowanie kryteriów udzielenia ulg (w postaci umorzenia) przez stronę skarżącą nie może być zatem utożsamiane z wyjątkową sytuacją, jaką jest przesłanka ważnego interesu dłużnika. Dlatego tak ważne jest wykazanie nadzwyczajnego charakteru sytuacji Gminy (a nie samego faktu zadłużenia) oraz udowodnienie, że znalazła się ona w niej niezależnie od swojego postępowania i obiektywnych okoliczności faktycznych. W kontekście takich okoliczności, mających wzmocnić żądanie udzielenia wsparcia w postaci umorzenia kar – wskazać należy, że Gminie, jako jednostce samorządu terytorialnego przypisane zostały określone zadania, które powinny być skutecznie realizowane. To, jakie konkretnie rozwiązania, procedury wewnętrzne regulacje zostaną przyjęte dla prawidłowej realizacji nałożonych obowiązków zależy od gminy, jako organu kierującego działaniem urzędu gminy, będącego aparatem pomocniczym organu administracji samorządowej. Jednym z nałożonych na gminę obowiązków jest terminowe wydawanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (zgodnie z ustawą z o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Jeśli obowiązki nie są realizowane prawidłowo, a przepisy przewidują w takich sytuacjach sankcje, konsekwencją jest nałożenie kary pieniężnej. Nie leży, co należy podkreślić, w gestii organów ocena przyjętych przez Gminę wewnętrznych rozwiązań prawnych, technicznych lub personalnych, nawet jeśli przyjęte rozwiązania były jedną z przyczyn uchybień. Ewentualne zarzuty w tym zakresie należało podnosić w toku postępowania w sprawie nałożenia kar. Brak jest podstaw by okoliczności nałożenia kar będące wynikiem nieefektywnych działań jednostki w realizacji jej obowiązków spełniły przesłanki umorzenia należności. W przedmiotowej sprawie należy zaznaczyć, iż powstanie należności nie jest związane z sytuacją nadzwyczajną, lecz jest konsekwencją działań urzędników, którzy wydali decyzję nr [...] z [...] grudnia 2016 r. znak: [...], ustalającą warunki lokalizacji dla inwestycji celu publicznego, polegającej na "Budowie odcinka linii energetycznej SN wraz z kanalizacją optoteletechniczną do wyprowadzenia mocy generowanej przez odnawialne źródła energii (OZE) na terenie gminy M., na dz. nr [...] oraz [...] w obrębie ewid. R.", z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z powyższym Wojewoda [...] nałożył na karę w wysokości 103 000 zł. Kara nie powstała zatem na skutek szczególnych okoliczności, lecz jej geneza łączy się z działaniami strony skarżącej, które w konsekwencji spowodowały naruszenie przepisów Prawa budowlanego. Tak więc, w ocenie Sądu organy poprawnie oceniły, że wskazane we wniosku okoliczności, nie stanowią automatycznie podstawy do umorzenia kar pieniężnych jakich oczekuje skarżąca Gmina, która drogę do poprawy swojej sytuacji upatruje w przychylności organu, oczekując pomocy w spłacie kar i niejako "uwolnienia" tych środków na kolejne inwestycje gminne. Organy - rozpoznając przedmiotową sprawę - obiektywnie oceniły argumenty podnoszone przez Gminę oraz rozważyły je na tle ustawowych przesłanek "ważnego interesu zobowiązanego" oraz "interesu publicznego" (art. 56 ust. 1 pkt 5 ufp). Uznając zatem prawidłowo, że w spornej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku o umorzenie należności z tytułu kar pieniężnych, a przejrzyste i wnikliwe uzasadnienia rozstrzygnięć organów obu instancji wskazują rzeczowe i bezstronne dowody, którymi kierowały się organy przy podejmowaniu decyzji. Na obiektywne kryteria tej oceny wskazują wyliczenia, bardzo szczegółowe wskaźników ekonomicznych dotyczących sytuacji finansowej Gminy oraz dane świadczące o tym, że Gmina posiada środki finansowe na spłatę zadłużenia (kar finansowych wraz z należnymi odsetkami za zwłokę), ewentualnie w ratach, bez uszczerbku dla jej płynności finansowej oraz wykonywania zadań służących potrzebom mieszkańców Gminy M.. Sąd za niezasadne uznał również pozostałe zarzuty, dotyczące nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania administracyjnego poprzez uchybienie przepisom i zasadom k.p.a. Wbrew twierdzeniom Skarżącej Gminy organ dostatecznie wyjaśnił stan faktyczny sprawy i zebrał wystarczający materiał dowodowy umożliwiający rozpoznanie sprawy. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – po rozważeniu wszelkich okoliczności sprawy uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, stąd na podstawie art. 151 p.p.s.a - skargę jako nieuzasadnioną oddalił w całości.