IV SA/Wa 1457/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności dla udzielenia zgody na pobyt tolerowany postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowić w niniejszej sprawie dla K. S. radcę prawnego w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W.. K. S. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 13 sierpnia 2012 r. wynika, że skarżący korzystał z pomocy socjalnej dla cudzoziemców ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy, a aktualnie utrzymuje się z prac dorywczych, które przynoszą zarobek na poziomie około 700 zł miesięcznie. Wnioskodawca pozostawił cały majątek w kraju pochodzenia i nie dysponuje aktualnie jakimikolwiek nieruchomościami, zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami. Stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Środki uzyskiwane przez skarżącego z prac dorywczych mogą wystarczyć co najwyżej na zaspokojenie koniecznych kosztów utrzymania. Nie dysponując przy tym ani zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami wnioskodawca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.