IV SA/Wa 146/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka sędzia WSA Łukasz Krzycki ( spr.) asesor WSA Anna Szymańska Protokolant Agata Krysztofiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2004r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2004r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów kontroli oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. (nr [...]) Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].06.2003 r. (nr [...]) w sprawie ustalenia wysokości kosztów kontroli w związku z przekroczeniem dopuszczalnej emisji poprzez wprowadzanie chlorowodoru z emitora pieca do topienia aluminium PIT-2500 (nr 46) oraz z emitora pieca do topienia aluminium PIT-1500 (nr 25) dla przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowego "E."- J. S. w K. W uzasadnieniu decyzji wskazano między innymi, iż podstawą ustalenia kosztów kontroli jest przekroczenie wymagań ochrony środowiska określone ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. (nr [...]), w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w związku z emisją chlorowodoru. W tej sytuacji, w świetle brzmienia art. 18 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2002 r. Nr 112 poz. 982 ze zm.), organy administracji były zobligowane do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia kosztów kontroli. W skardze na powyższą decyzje J. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako niezgodnej z prawem. Skarżący podnosi, iż Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie odniósł się w praktyce do argumentów zawartych uprzednio w odwołaniu. W szczególności nie ustosunkowano się do, znajdującego się w aktach sprawy, pisma z Ministerstwa Środowiska z dnia [...] lipca 2000 r. znak: [...], które w ocenie skarżącego jest interpretacją ustawodawcy. W świetle przedstawionej w piśmie interpretacji, skarżący nie naruszył przepisów z zakresu ochrony środowiska. Stwierdzono w nim, iż naruszenie wymagań ochrony środowiska polegające na wprowadzaniu rodzajów gazów nie wymienionych w decyzji o dopuszczalnej emisji zanieczyszczeń następuje jedynie gdy proces prowadzony w instalacji różni się od opisanego w decyzji. W ocenie skarżącego, inne rozumowanie jest absurdalne, gdyż prowadzi do braku możliwości emisji jakichkolwiek substancji nie ujętych w decyzji, co jest praktycznie niemożliwe. Zwalniałoby to także z wszelkiej odpowiedzialności organy, które wydają decyzję określająca dopuszczalną emisję, co pozostaje w kolizji z zasadą zaufania obywateli względem rozstrzygnięć organów administracji. Skarżący podkreśla, iż pomiary stanowiące podstawę sporządzenia wniosku o wydanie decyzji o dopuszczalnej emisji zanieczyszczeń były wykonywane właśnie przez [...] Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska. Skarżący kwestionuje stanowisko Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, iż art. 224 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, skoro równocześnie właśnie przepisy ustawy - Prawo ochrony środowiska stanowiły podstawę do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Gdyby przyjąć, iż art. 224 ust. 3 ustawy miał zastosowanie w niniejszej sprawie zakład nie przekraczałby warunków emisji wynikających z decyzji. Podniesiono, iż osiągnięcie stanu polegającego na emisji chlorowodoru na poziomie "0" jest niemożliwe, co uwzględniono poprzez odpowiednią redakcję art. 224 ust. 3 ustawy - Prawo ochrony środowiska. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie wskazując, iż kwestia istnienia przekroczenia została przesądzona ostateczną decyzją w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w związku ze stwierdzoną emisja chlorowodoru. W tej sytuacji, w świetle art. 18 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, ustalenie kosztów kontroli było w pełni zasadne. W dodatkowym piśmie procesowym skarżący podtrzymuje twierdzenie, iż w sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 224 ust. 3 ustawa - Prawo ochrony środowiska. Może być on zastosowany także do ostatecznej decyzji o dopuszczalnej emisji zanieczyszczeń do powietrza. Wynika to, zdaniem skarżącego z art. 18 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 100, poz. 1085 ze zm.), gdyż w jego świetle muszą znaleźć zastosowanie wszystkie przepisy ustawy - Prawo ochrony środowiska dotyczące pozwoleń na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza. Skarżący wskazuje, iż treść art. 298 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska wyklucza możliwość wymierzania kary za samo przekroczenie warunków decyzji odnośnie rodzajów wprowadzanych gazów. Podnosi, iż nie odniesienie się do interpretacji z Ministerstwa Środowiska stanowi naruszenie art. 7 i 77 K.p.a., gdyż nie podjęto wszystkich niezbędnych kroków w celu wyjaśnienia sprawy. Zastosowanie interpretacji wykluczyłoby możliwość wymierzania kary. Nie odniesienie się do niej stanowi także naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. Skarżący podnosi, iż problem różnicy w interpretacjach był znany organom inspekcji od momentu wszczęcia postępowania. Informuje iż uzyskane obecnie przez niego pozwolenie zintegrowane dopuszcza emisje chlorowodoru. Pozwolenie to spowodowało wygaśniecie decyzji o dopuszczalnej emisji zanieczyszczeń do powietrza. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd oddalił skargę gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie albowiem zaskarżone rozstrzygniecie nie narusza prawa. W przedmiotowej sprawie następstwem naruszenia wymagań ochrony środowiska było wydanie ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2004 r. (nr [...]), którą Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].06.2003 r. (nr [...]) w sprawie ustalenia wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnej emisji poprzez wprowadzanie chlorowodoru z emitora pieca do topienia aluminium PIT-2500 (nr 46) oraz z emitora pieca do topienia aluminium PIT-1500 (nr 25) dla przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowego "E."- J. S. w K. Powyższa decyzja przesądza o fakcie naruszenia wymagań ochrony środowiska i jest wiążąca dla organów orzekających w sprawie do czasu jej ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego. W tej sytuacji spełnione zostały przesłanki do wydania, na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, decyzji w przedmiocie ustalenia kosztów kontroli i decyzja taka nie narusza prawa. Wobec powyższego nie mogą zostać uwzględnione zarzuty skarżącego dotyczące niewłaściwej interpretacji przepisów, która prowadziła do bezzasadnego wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Jedynie na marginesie można wskazać, iż decyzja w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej z dnia 21. stycznia 2004 r. została także zaskarżona przez stronę a skarga w tym przedmiocie została oddalona wyrokiem z dnia 27 października 2004 r. (sygn. akt IV SA/Wa 145/04). Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.