IV SA/Wa 146/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Wanda Zielińska-Baran po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. i E. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] w sprawie ze skargi H. i E. K. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wydobywania kruszywa postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] H. i E. K. w skardze na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wydobywania kruszywa, zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] marca 2009 r., nr [...]. W uzasadnieniu wniosku, skarżący wskazali, iż zastosowanie się przez skarżących do treści decyzji w terminie w niej wskazanym, grozi im poniesieniem strat w wielkich rozmiarach. Dotychczasowe nakłady poniesione przez skarżących w związku z uruchomieniem działalności gospodarczej na terenie działki sięgają rzędu [...] zł, a za każdy kolejny miesiąc przestoju kopalni piasku oznacza dla skarżących dalsze straty. Ponadto koszt rekultywacji zdaniem skarżących w zakresie w jakim byłaby możliwa wynosiłby [...] zł. W ocenie skarżących zastosowanie się do wszystkich zaleceń organu I instancji zawartych w decyzji byłoby niemożliwe. Uzupełnienie wyrobisk (dołów) takim samym piaskiem, jak wybrany w trakcie eksploatacji mając na uwadze, że w przyrodzie każdy materiał skalny jest inny, zastosowanie się do tego żądania wymagałoby wybrania materiału do uzupełnień w innym miejscu wydmy, co powoduje że żądanie to jest sprzeczne z celem postępowania przewidzianego w art. 37 ustawy o ochronie przyrody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Przesłanki umożliwiające Sądowi wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zostały określone w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej P.p.s.a.). Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego postanowienia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż skarżący nie uprawdopodobnili w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Powołane przez nich argumenty dotyczące poniesienia przez skarżących strat w wielkich rozmiarach w wyniku wykonania przez nich w terminie wskazań zawartych w decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] marca 2009 r. nie zostały poparte żadnymi dowodami. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Skarżący takich konkretnych okoliczności nie wykazali. W świetle powyższego Sąd uznał, iż w sprawie brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.