IV SA/Wa 1461/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska -Bigiej po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi C. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków postanawia: 1) przyznać skarżącej C. Z. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, 2) przyznać skarżącej C. Z. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. C. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian do ewidencji gruntów i budynków. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu, skarżąca w piśmie z dnia 27 października 2009 r. stwierdziła, iż przedmiotowej opłaty nie jest w stanie uiścić, a następnie, w dniu 16 listopada 2009 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) złożyła do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. We wniosku wskazała, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata lub radcy prawnego. Wnioskodawczyni podała, iż jest osobą starszą, schorowaną [...], jej sytuacja materialna jest trudna. Na leki podtrzymujące egzystencję, skarżąca winna wydawać ok. 800 zł miesięcznie, czego z braku środków nie jest w stanie robić, ponadto musi opłacać konieczną dla niej pomoc innych osób. Poza kawalerką nie posiada innych nieruchomości, nie posiada także żadnych oszczędności, czy przedmiotów wartościowych. Wnioskodawczyni uzyskuje dochód w wysokości 2 571,92 zł brutto (1 978 zł netto) z tytułu emerytury. Wnioskodawczyni wymieniła następujące wydatki miesięczne: czynsz – 400 zł, energia elektryczna – 120 zł, gaz – 80 zł, leki – 800 zł, telefon – 120 zł oraz obciążenia: egzekucja komornicza – 5 046 zł, świadczenie alimentacyjne - 300 zł. Do wniosku skarżąca kłaczyła kserokopie dokumentów potwierdzających wymiar emerytury, opłaty lokalowe, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, wypisy szpitalne, zawiadomienie o wszczęciu egzekucji. Rozpoznając wniosek C. Z. należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Mając na względzie sytuację skarżącej opisaną we wniosku o prawo pomocy uznano, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zatem istnieją przesłanki do przyznania jej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Przede wszystkim, mając na uwadze, że – jak wynika z oświadczenia skarżącej – jedynym źródłem dochodu jest świadczenie emerytalne w wysokości 1 978 zł, poza kawalerką nie posiada jakiegokolwiek majątku i jest osobą schorowaną, należało uznać, że wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji, mając na uwadze aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego należało przyjąć, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika we własnym zakresie. W świetle powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy, należało postanowić jak w sentencji