IV SA/Wa 1467/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2012 r. sprawy ze skargi N. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz N. C. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2012r., po rozpatrzeniu odwołania N. C., urodzonego [...]., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2012r. orzekającą o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przedmiotowa decyzja zapadła w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. W dniu 2 września 2011 r. N. C. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na czas oznaczony, w trybie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm.), w związku z zamiarem wykonywania pracy w Polsce. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2012r. odmówił udzielenia zezwolenia N. C. na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż przebywa on na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie, a tym samym wypełnił obligatoryjną przesłankę do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, określoną w art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach. Po rozpatrzeniu odwołania N. C., Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] maja 2012r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że N. C. przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wielokrotnej wizy krajowej nr [...], wydanej przez Konsula Rzeczypospolitej Polskiej w P., w celu odwiedzin, z terminem ważności od dnia 20 marca 2011 r. do dnia 15 stycznia 2012 r., na czas pobytu 302 dni. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wyjaśnił, iż w postępowaniu przed organem I instancji N. C. został przesłuchany na okoliczność uzyskania przez niego wizy wydanej przez Konsula w P., stanowiącej podstawę jego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podczas przesłuchania N. C. wyjaśnił, że nigdy nie był na terytorium Republiki C., a wizę otrzymał przez osobę upoważnioną w C., której nie wskazał z imienia i nazwiska. Jako powód ubiegania się o wizę na terytorium Republiki C. N. C. podał, że w C. łatwiej uzyskać wizę niż w W., gdzie jest długa kolejka oczekiwania na nią. Organ podniósł, iż przepisy ustawy o cudzoziemcach jak i Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (Dz. U. UE L/243/1) stanowią, że warunkiem uzyskania wizy w konsulacie właściwego państwa członkowskiego jest przede wszystkim osobiste stawiennictwo i legalne zamieszkiwanie obywatela państwa trzeciego w obszarze ww. konsulatu. Wiza, z terminem ważności od dnia 20 marca 2011 r. do dnia 15 stycznia 2012 r., na podstawie której N. C. wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, decyzją Konsula Rzeczypospolitej Polskiej w P. z dnia [...] listopada 2011 r., została unieważniona. W uzasadnieniu decyzji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców przychylił się do stanowiska Wojewody [...], że wobec nie przedłożenia przez N. C. dokumentów potwierdzających jego legalny pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przebywa on na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie. Tym samym spełniona została przesłanka do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, określona w art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którą cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie. Ponadto organ podniósł, że obowiązkiem N. C. było również dołożenie wszelkich starań, aby zapoznać się z uprawnieniami i obowiązkami wynikającymi z wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ wyjaśnił również, że jako organ odwoławczy nie mógł orzekać w zakresie innym, niż to uczynił organ pierwszoinstancyjny. Dokonanie przez organ oceny spełniania przez N. C. wymogu z art. 53 ust. 1 pkt 1 oraz art. 53b pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, w związku z wystąpieniem wyjątkowej sytuacji osobistej, wymagającej obecności N. C. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, naruszałoby wyrażoną w art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego zasadę dwuinstancyjności. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2012 r. wniósł N. C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasadzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania polegające na: oparciu rozstrzygnięcia na nieprawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, który w ocenie skarżącego wymaga uzupełnienia (art. 7, 77, 80, 138 § 1 pkt 1, 138 § 2 oraz 15 k.p.a.), naruszeniu zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść skarżącego (art. 8 i 11 k.p.a.), naruszenie zasady informowania oraz zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 9 i 10 k.p.a.), jak również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 53a ust.2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Skarżący podniósł, że zbyt surowo została wyegzekwowana nieznajomość przez niego niektórych uregulowań dotyczących postępowania o udzielenie wiz oraz zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony. Skarżący jest w przekonaniu, że postępowanie prowadzone było w sposób naruszający obowiązujące zasady i ukierunkowane na nieudzielenie zezwolenia w przypadku wystąpienia negatywnych przesłanek, które nie są zawinione przez skarżącego. Skarżący wskazał, że w momencie składania wniosku o udzielenie zgody na zamieszkanie na czas oznaczony przebywał na terytorium Polski legalnie, gdyż posiadał wizę wydaną przez konsula RP w P. Do wniosku dołączył też wszystkie wymagane prawem dokumenty. Fakt wydania wizy w polskim konsulacie w P. niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w zakresie terytorialności konsulatu właściwego do wydawania wiz, a także niezgodne z prawem unieważnienie tej wizy, w ocenie skarżącego nie było przez niego zawinione, było zaś skutkiem działania organów państwa. W ocenie skarżącego organ nie rozważył całokształtu materiału dowodowego, odnosząc się do niego w sposób wybiórczy, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego i wydaniem decyzji w oparciu o błędne ustalenia. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 ustawy Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie. W dniu 2 września 2011 r. skarżący złożył do Wojewody [...] wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskie w związku z pracą. Zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt. 1 ustawy o cudzoziemcach ( t.j. Dz. U. z 2011 r., nr 264, poz. 1573, ze zm.) zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane. Składając wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony skarżący legitymował się m.in. zezwoleniem Wojewody [...] typ A nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz posiadał wizę Nr [...] wydaną przez Konsula w P. z terminem ważności od dnia 20 marca 2011 r. do dnia 15 stycznia 2011 r. W toku postępowania administracyjnego organ ustalił, że decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Konsul w P. unieważnił posiadaną przez skarżącego wizę Nr [...], na podstawie której wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie. Wobec zaistnienia negatywnej przesłanki wynikającej z ww. przepisu, w sprawie została wydana decyzja odmawiająca N. C., obywatelowi W., udzielenia zezwolenia na zamieszanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest niewystarczający do uznania, że przesłanka negatywna, o której mowa w art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach zaistniała. Organy orzekające w sprawie ustaliły, że Konsul w P. decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. unieważnił wizę Nr [...], na podstawie której skarżący wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Mimo, że jest to dokument w oparciu o który ustalony został stan faktyczny w sprawie, nie ma kopii tego dokumentu w aktach administracyjnych. W aktach tych znajduje się jedynie fragment wykazu, w którym pod pozycją [...] widnieje zapis V. N., W., [...], [...], [...], [...]. Wykaz ten nie jest opatrzony tytułem, nie jest opisany przedmiot poszczególnych rubryk wykazu, co powoduje, że nie wiadomo czego ten wykaz dotyczy. Sąd zwrócił się do organu o uzupełnienie akt administracyjnych o kopię decyzji Konsula w P. z dnia [...]listopada 2011 r., jednakże akta nie zostały uzupełnione w tym zakresie. W ocenie Sądu sprawa nie została wyjaśniona zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. nakazującej organom administracji publicznej podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Jednocześnie nie jest to fakt znany organowi z urzędu, który nie wymaga dowodu. W ocenie Sądu, całokształt materiału dowodowego, nie potwierdza unieważnienia posiadanej przez skarżącego wizy [...]. Sąd dokonując kontroli aktu administracyjnego pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego musi posiadać dokumentację pozwalającą potwierdzić ustalenia faktyczne poczynione przez organy, które były podstawą merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższe wskazania. Sąd nie podzielił natomiast zarzutu skargi, że wniosek skarżącego mógł być rozpoznany przez organ odwoławczy w oparciu o przepis art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że nie może on orzekać w zakresie innym, niż to uczynił przed nim organ I instancji. Wniosek w trybie art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach może być przedmiotem nowego postępowania administracyjnego. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.