IV SA/Wa 1469/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki,, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2006 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji autostrady - skargę oddala - Decyzją z dnia [...].12.1998 r., nr [...] ówczesny Wojewoda [...] ustalił lokalizację autostrady płatnej [...] na terenie województwa [...], przebiegającej przez gminy A., R., W., L., B. ,W., C., K., L. oraz B. O stwierdzenie jej nieważności wnioskował R. H. mieszkaniec gminy L., położonej na terenie byłego województwa [...]. Minister Infrastruktury w decyzji z dnia [...].02.2005 r., nr [...] uznał, iż wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony niniejszego postępowania i odmówił wszczęcia tzw. postępowania nieważnościowego z jego wniosku. Wywiódł to z faktu, że przez gminę L. nie przebiega odcinek autostrady, dla którego przedmiotową decyzją z dnia [...].12.1998 r., nr [...] ówczesny Wojewoda [...] ustalił lokalizację autostrady płatnej [...]. Nadto Minister zauważył, że we wniosku nie podniesiono żadnych zarzutów odnośnie decyzji lokalizacyjnej z dnia [...].12.1998 r., nr [...] wskazujących, że dotknięta jest ona jedną z wad określonych w art. 156 § 1 Kpa, stąd nie ma podstaw do wszczęcia postępowania w tym przedmiocie z urzędu. Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy skierowali R. H. w imieniu własnym oraz J. C. w imieniu Stowarzyszenia P. z siedzibą w T. R. H. wskazał na szereg uchybień dotyczących decyzji lokalizacyjnej tej autostrady nr [...] z dnia [...].12.1996 r. ówczesnego Wojewody [...], który to odcinek przebiegał przez gminę L. i stwierdził, że wszystko wskazuje na to, iż podobnymi uchybieniami dotknięta została przedmiotowa decyzja lokalizacyjna Wojewody [...]. Uznał, że całość dokumentów lokalizacyjnych autostrady [...] na terenie ówczesnego województwa [...] nie była wystarczająca, zatem decyzja ta nie spełniała wymogów prawa, co czyni ją niewykonalną. Powołując się na Konwencję z Aarhus o dostępie do informacji i udziale w decyzjach oraz o dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących ochrony środowiska stwierdził, że stroną w sprawach ochrony środowiska jest każdy, bowiem każdy ma prawo do nieskażonego środowiska. Powołując się z kolei na ustawę Prawo ochrony środowiska wskazał, że inwestycje liniowe uznaje się za powiązane ze sobą i traktuje jako jedną całość, choćby były podzielone na oddzielne odcinki realizacyjne. W tym kontekście zauważył, że realizacja odcinka tej autostrady na terenie ówczesnego województwa [...] wpłynie automatycznie na uciążliwość jej dalszej części realizowanej na terenie byłego województwa [...], a więc i odcinka przyszłej autostrady przebiegającej przez L. w odległości 70 m od jego domu. Podobnej treści zarzuty zostały podniesione we wniosku J. C. działającego w imieniu Stowarzyszenia P. siedzibą w T. Nadto przytoczona została opinia inżyniera drogownictwa przygotowana dla odcinka [...] tej autostrady, z której wynika, że projekt inwestycji wykonany w 1995 r. nie jest możliwy do zrealizowania po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. nr 43, poz. 430) - ponieważ parametry krzywych nie odpowiadają zakładanej prędkości, zgodnie ze wskazaniami określonymi w tabeli rozporządzenia, co czyni decyzję taką, zdaniem Stowarzyszenia, niewykonalną. Minister Infrastruktury po rozpoznaniu wskazanych wniosków utrzymał w mocy swą kwestionowaną decyzję rozstrzygnięciem z dnia [...].05.2005 r., nr [...]. Podkreślił, że postanowienia wspomnianej konwencji z Aarhus nie wyłączają stosowania przepisów Kpa do postępowań w sprawach o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrad płatnych. Zatem przepis art. 28 Kpa znajduje tu zastosowanie, a wnioskujący nie wykazał jakiego jego interesu prawnego, czy też obowiązku prawnego dotyczy przedmiotowa decyzja lokalizacyjna na terenie byłego wojewody [...], skoro zamieszkiwał on w innym ówczesnym województwie - [...]. Nadto Minister zauważył, że pozostałe zarzuty odnoszą się do decyzji lokalizacyjnej tej autostrady na terenie ówczesnego województwa [...] i rozpoznane zostały w odrębnej decyzji z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].12.1996 r., nr [...] o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej na terenie województwa [...]. Rozstrzygnięcie to skutecznie zaskarżyło do Sądu Administracyjnego Stowarzyszenie P., reprezentowane przez J. C. Pozostałe skargi zostały odrzucone ze względów formalnych. W skardze Stowarzyszenia znalazły się zarzuty tożsame ze sformułowanymi we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, powtarzane następnie w kolejnych pismach procesowych. Strona skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji bez dopełnienia określonego w art. 77 Kpa obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co spowodowało naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, sformułowanych w art. 6,7,8,9,10,11,12 Kpa. Stowarzyszenie nie sprecyzowało jednakże na czym to naruszenie wskazanych zasad ogólnych miałoby polegać. Podobnie zarzucono naruszenie art. 45,63,74,77 ust. 2,78,91 Konstytucji RP, nie wskazując sposobu w jaki doszło do naruszenia wskazanych przepisów konstytucyjnych. W konkluzji swej skargi Stowarzyszenie stwierdziło, że zakwestionowana przez nie decyzja lokalizacyjna została dotknięta wadami z pkt. 5 i 6 art. 156 1 Kpa. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie może zostać uwzględniona. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zarówno zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...].05.2005 r., nr [...], jak i poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...].02.2005 r., nr [...] nie naruszają obowiązującego prawa. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...].12.1998 r., nr [...] ówczesnego Wojewody [...] ustalającej lokalizację autostrady płatnej [...] na terenie województwa [...] wystąpił R. H., mieszkaniec gminy L. położonej na terenie byłego województwa [...] i uczynił to we własnym imieniu. Odnosząc się do sprecyzowanych przez niego zarzutów i argumentów należy stwierdzić, że wbrew jego twierdzeniu Konwencja w Aarhus, co do ustalenia statusu stron postępowania (poza przypadkami organizacji ekologicznych), daje prymat prawu krajowemu. Zatem w niniejszej sprawie niewątpliwie zastosowanie znajduje art. 28 Kpa. Przepis ten stanowi, że stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W ocenie Sądu R. H. nie wykazał, że ma interes prawny w kwestionowaniu decyzji z dnia [...].12.1998 r., nr [...] ówczesnego Wojewody [...], ustalającej lokalizację autostrady płatnej [...] na terenie województwa [...], a więc wydanej dla części inwestycji drogowej, realizowanej na terenie innego ówczesnego województwa niż zamieszkiwał. Jak wynika z oświadczeń składanych na rozprawie miejsce zamieszkania skarżącego jest oddalone około 20-30 km od odcinka autostrady [...] objętego przedmiotową decyzją i przebiegającego przez województwo [...]. Niewątpliwie każda autostrada generuje duży ruch, co jednak nie oznacza, że niemal nieograniczony krąg osób posiada przymiot strony takiego postępowania lokalizacyjnego. Przedmiotem niniejszego postępowania, w którym zapadła kwestionowana decyzja była ocena, czy R. H. służył przymiot strony postępowania nieważnosciowego dotyczącego decyzji lokalizacyjnej autostrady płatnej na terenie byłego województwa [...] nr [...], skoro dotyczył go odcinek tej autostrady ustalony decyzją lokalizacyjną byłego Wojewody [...] nr [...], biegnący przez gminę L., w której zamieszkuje, którą to decyzję również zakwestionował w odrębnym postępowaniu. W ocenie Sądu ustalenia w tym zakresie dokonane przez Ministra Infrastruktury były prawidłowe. Bezsporne jest także, że Stowarzyszenie P. z siedzibą w T. reprezentowane przez J. C. nie skierowało własnego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...].12.1998 r., nr [...] ówczesnego Wojewody [...] ustalającej lokalizację autostrady płatnej [...] na terenie województwa [...]. Przystąpiło natomiast do toczącego się z wniosku R. H. postępowania w tym przedmiocie, a wobec odmowy wszczęcia postępowania nieważnosciowego z jego wniosku, skierowało wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w tym przedmiocie, a więc ponowne ustalenie statutu R. H. w tym postępowaniu. W zaistniałej sytuacji Minister ponownie rozpoznając sprawę był zobowiązany odnieść się jedynie do kwestii, czy R. H. mógł skutecznie złożyć wniosek o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej Wojewody [...] nr [...]. Wobec powyższego bezprzedmiotowy jest zatem zarzut Stowarzyszenia, jakoby organ naczelny zobowiązany był do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i dokonania oceny merytorycznej decyzji lokalizacyjnej nr [...]. Rozważane zagadnienie miało bowiem charakter czysto procesowy, a badanie merytoryczne sprawy mogło mieć miejsce dopiero wówczas, gdyby organ przyznał R. H. przymiot strony owego postępowania nieważnosciowego. Brak sprecyzowania przez stronę skarżącą na czym miało polegać naruszenie art. 6-12 Kpa uniemożliwia odniesienie się do tego zarzutu. Podobnie wobec braku uzasadnienia zarzutu sprzeczności kwestionowanego rozstrzygnięcia z art. 45, 63, 74, 77 ust. 2, 78, 91 Konstytucji RP zarzut ten nie mógł być rozważany. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.