IV SA/Wa 1469/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA - Wanda Zielińska - Baran po rozpoznaniu w dniu 15 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.T. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J.K., W.T., M.N., B.B., i W.K. na decyzję Naczelnika Gminy w R. z dnia [...] stycznia 1985 r. nr [...] w przedmiocie przejęcia nieruchomości na własność Skarbu Państwa postanawia: - odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżąca W.T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Naczelnika Gminy w R. z dnia [...] stycznia 1985 r. nr [...] w przedmiocie przejęcia nieruchomości na własność Skarbu Państwa. W dniu 2 października 2008 r. do Sądu wpłynął wniosek W.T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Z informacji zawartych w formularzu PPF wynika, iż skarżąca jest osobą samotną i chorą. Posiada mieszkanie o pow. 26 m² a jej jedynym dochodem jest świadczenie emerytalne w wysokości 970 zł miesięcznie. Skarżąca nie posiada żadnego majątku, środków finansowych ani oszczędności. Sąd nie negując trudnej sytuacji materialnej skarżącej uznał, że w sprawie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wyklucza możliwość uznania żądania skarżącego ( por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi LexisNexis Warszawa 2004r. str. 321). Z tego rodzaju sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć – zgodnie z § 2 powołanego artykułu – sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Zaskarżona do Sądu decyzja z dnia [...] stycznia 1985 r. wydana została przez Naczelnika Gminy R. w trybie art. 104 kpa, a zatem jest orzeczeniem wydanym w pierwszej instancji. Od tej decyzji skarżącemu przysługiwało odwołanie. Wprawdzie w postępowaniu administracyjnym został wykorzystany środek weryfikacji powołanej decyzji, jak wymaga tego art. 52 ustawy P.p.s.a., jednakże równocześnie ta sama decyzja stała się przedmiotem skargi do sądu. W związku z tym, skargę należy uznać za niedopuszczalną. Oczywista niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego, tak jak w tej sprawie, oznacza także oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004r. Sygn. akt OZ 377/04 nie publikowane). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.