IV SA/Wa 147/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska (spr.),, asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Anna Mruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2006r. sprawy ze skarg Przedsiębiorstwa [...] z siedzibą w W. oraz J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargi Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa [...] z siedzibą w W. podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2005 r. ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu pawilonów handlowych na działce nr [...] w obrębie [...] przy Al. [...] w W.. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne. Wnioskiem inwestora Stowarzyszenia Kupców "H." z dnia 20 września 2002 r. zostało wszczęte postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla w/w inwestycji. Prezydent W. decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Odwołanie od decyzji złożyło Przedsiębiorstwo [...]. Pismo w sprawie złożyli też mieszkańcy pobliskich budynków – Grupa Społeczna Mieszkańców [...]. Negatywne stanowisko zaprezentowała również Spółdzielnia Mieszkaniowa "M.". Rozpatrując odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało w uzasadnieniu swojej decyzji, że została ona wydana na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz.139 ze zm.). Art. 40 ust. 1 ustawy stwierdza, że w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art.13 ust.1, na podstawie przepisów szczególnych. Na terenie, którego wniosek dotyczył, brak jest obowiązującego planu zagospodarowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że w trakcie postępowania, zgodnie z art.44 ust.1 w/w ustawy przeprowadzono rozprawę administracyjną. Dalsze postępowanie toczyło się w trybie art.44 ust. 2 i 3 tzn. po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej organ pierwszej instancji przedstawił Wojewodzie [...] warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w celu stwierdzenia ich zgodności z prawem. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2005r. stwierdził zgodność przedstawionego projektu decyzji z przepisami prawa. Organ drugiej instancji stwierdził, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotycząca przedmiotowej inwestycji zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy określa: rodzaj inwestycji, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, okres ważności decyzji. Nadto niezbędnym elementem każdej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest załącznik graficzny, który powinien stanowić jej integralną część. Ten warunek również został spełniony w niniejszej sprawie jak wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w odwołaniu, a dotyczących niezapewnienia odwołującemu się przedsiębiorstwu udziału w postępowaniu, Kolegium wyznaczyło stronom termin na zaznajomienie się z aktami oraz zajęcie ostatecznego stanowiska, z czego odwołujący skorzystał. Inne zarzuty – zdaniem organu drugiej instancji – dotyczą subiektywnej oceny dotyczącej niecelowości przedsięwzięcia oraz utrudnień dla mieszkańców najbliższej okolicy. Są to argumenty, które nie mogą zostać uwzględnione ponieważ celowość przedsięwzięcia inwestycyjnego nie podlega ocenie w tym postępowaniu administracyjnym. Reasumując Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wytycza ogólne podstawowe kierunki projektowanej inwestycji budowlanej podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom przewidzianym w prawie budowlanym, w tym w zakresie dotyczącym warunków technicznych. Skargę na powyższą decyzję organu drugiej instancji wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Przedsiębiorstwo [...] z siedzibą w W.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., w uzasadnieniu swojej skargi skarżące przedsiębiorstwo wskazało, że realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego przez Stowarzyszenie Kupców "H." w sposób zdecydowany pogorszy warunki korzystania z nieruchomości będącej w posiadaniu skarżącego. Zwiększenie natężenia ruchu ulicznego oraz zdecydowane pogorszenie warunków parkingowych utrudni korzystanie z tej nieruchomości. Skarżące przedsiębiorstwo wskazało na naruszenie następujących przepisów: 1/ art. 42 ust. 1 pkt 4 i art. 42 ust. pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 4 w/w ustawy decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinna określać warunki obsługi w zakresie obsługi technicznej i komunikacji, a tymczasem pkt 4 decyzji organu pierwszej instancji zawiera bardzo ogólne stwierdzenia w tym zakresie, w szczególności w zakresie dot. komunikacji, co nie spełnia wymogów wynikających z w/w przepisów prawa oraz uniemożliwia stronie wnoszącej skargę jednoznaczną ocenę jakie to są warunki. Ponadto, realizacja planowanej inwestycji zgodnie z ustalonymi w decyzji warunkami stanowi zagrożenie bezpieczeństwa, zwłaszcza ze względu na zwiększenie natężenia ruchu ulicznego oraz zdecydowane pogorszenie warunków parkingowych. Decyzja narusza także art. 42 ust. 1 pkt 5 w/w ustawy, gdyż w sposób niewystarczający określa wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich wobec faktu istnienia w bliskim sąsiedztwie przewidywanej inwestycji budynków mieszkalnych oraz szkoły. 2/ art. 77 kpa, które polega na nie zebraniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności w kontekście wpływu zamierzonej inwestycji na ochronę interesów osób trzecich. Nadto w toku postępowania nie były wydawane postanowienia dot. przeprowadzenia określonych dowodów, co wynika z art. 77 § 2 kpa. 3/ art. 9 kpa poprzez nie uwzględnienie zarzutów stawianych przez stronę skarżącą na etapie postępowania odwoławczego dot. naruszenia przez organ pierwszej instancji, który prowadząc postępowanie nie informował stron należycie i wyczerpująco o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, np. o przesłaniu projektu decyzji w celu uzgodnień do Wojewody [...] poinformowano wyłącznie Stowarzyszenie Kupców "H." pomijając inne strony postępowania 4/ art. 107 § 1 i § 3 kpa, które polega na niepełnym uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których, innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. 5/ organ drugiej instancji nie dopatrzył się naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 106 kpa w kontekście wydanej opinii komunikacyjnej nr [...] z dnia [...].06.2004 r. przez "Urząd Miasta W. - Inżynier Ruchu". Opinia ta wydana została w niewłaściwym trybie, z pominięciem formy postanowienia, co uniemożliwiło jej zbadanie z zachowaniem zasady dwuinstancyjności. 6/ art. 10 kpa bowiem organ prowadzący postępowanie nie zawiadomił stron o tym, że zebrany został materiał dowodowy wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym uniemożliwił stronom wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji w sprawie zebranego materiału dowodowego, a fakt zawiadomienia stron przez organ drugiej instancji o możliwości zapoznania się z aktami nie eliminuje błędów proceduralnych organu pierwszej instancji dot. naruszenia art. 10 kpa. Drugą skargę na powyższą decyzję wniosła Grupa Społeczna Mieszkańców bloków przy ul. [...] reprezentowana przez J. L.. W uzasadnieniu skargi wskazano, że ustalone warunki zabudowy nie uwzględniają interesów użytkowników sąsiednich nieruchomości, w szczególności mieszkańców osiedla S.M. "M." oraz użytkowników pobliskich lokali użytkowych i przedsiębiorstw, co narusza art.5 ustawy prawo budowlane. Zdaniem skarżących rażąca jest perspektywa blokady ruchu drogowego na jednej drodze dojazdowej, co zmusi użytkowników bazaru do korzystania z drogi wewnątrzosiedlowej oraz parkingów osiedlowych. Najwięcej kontrowersji budzi fakt nadania Stowarzyszeniu Kupców "H." statusu dzierżawcy tego terenu. W odpowiedzi na skargę Przedsiębiorstwa [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało swoje argumenty zawarte w decyzji. Natomiast w odpowiedzi na skargę Grupy Społecznej Mieszkańców bloków przy ul. [...] reprezentowanej przez J. L. wniosło o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej wskazując, że Kolegium nie rozpatrywało odwołania Grupy Mieszkańców albowiem nie była ona stroną postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art.13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art.134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Oczywiście Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji art.134 § 2 w/w ustawy. Skargi nie zasługują na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Kwestią o pierwszoplanowym znaczeniu przy ocenie skarg składanych do sądu administracyjnego jest ocena legitymacji do dokonania tej czynności przez dany podmiot w konkretnej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), uprawnienie do wniesienia skargi wiąże się z dysponowaniem interesem prawnym w konkretnej sprawie. Brak interesu prawnego, który musi wynikać z uregulowań prawa materialnego i świadczy o nieistnieniu legitymacji do złożenia skargi do sądu administracyjnego, powodując konieczność oddalenia skargi (por. wyrok NSA z dnia 22 września 2000 r. sygn. akt II SA 2109/00 OSP 2001/6/86 – jego teza zachowała aktualność, także na tle obecnie obowiązującej regulacji). Określenie " grupa społeczna mieszkańców bloków..." nie oznacza, że tak określony podmiot jest stowarzyszeniem, ani też organizacją społeczną, którym w konkretnych sprawach administracyjnych może przysługiwać przymiot strony w rozumieniu art.28 i 29 kpa. Z tego też powodu Grupa Społeczna Mieszkańców bloków przy ul. [...] nie może mieć w niniejszej sprawie przymiotu strony. Przymiot strony mogli mieć ewentualnie poszczególni mieszkańcy ul. [...], lecz wymagało to dokonania dokładnych ustaleń w odniesieniu do każdej osoby zgłaszającej swój udział w postępowaniu administracyjnym. Identyczne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 października 2004 r., sygn.akt IV SA/ 4/02, Lex nr 164450. Pełnomocnikiem Grupy Społecznej Mieszkańców bloków przy ul. [...] jest J. L., członek Spółdzielni Mieszkaniowej "M.". Tylko w szczególnych sytuacjach dopuszcza się udział członka spółdzielni jako strony postępowania administracyjnego, jednak po spełnieniu pewnych wymogów, a mianowicie: członek spółdzielni musi się legitymować spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu, współudziałem w użytkowaniu wieczystym działki gruntu, na której budynek mieszkalny obejmujący dany lokal został wzniesiony i realizacja planowanej inwestycji spowoduje konkretne naruszenie warunków korzystania z tego lokalu mieszkalnego ( por. wyrok WSA z dnia 13 kwietnia 2005 r., sygn.akt VII SA/Wa 473/04, Lex nr 169406). Składający skargę podmiot w żaden sposób nie wykazał (mimo podniesienia tej kwestii przez Sąd w toku rozpoznawania sprawy) istnienia swego interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego W., kończącej postępowanie administracyjne. Przesłanek do przyjęcia jego interesu prawnego nie można wywieść z materiałów zawartych w aktach sprawy. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny to jest sytuację, w której dana osoba jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W takim przypadku osobie tej nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym. Orzecznictwo Naczelnego Sadu Administracyjnego od lat jest w tym przedmiocie jednolite (np. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 1998 r., sygn.akt IV SA/ 2164/97, wyrok NSA z dnia 27 września 1999 r., sygn.akt IV SA/ 1285/98) W przypadku braku legitymacji oddalając skargę Sąd nie zajmuje się już badaniem zarzutów skargi. W rozpatrywanej sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), stosownie do treści art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W jego świetle do spraw wszczętych przed wejściem w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stosuje się przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Postępowanie zostało wszczęte wnioskiem z dnia 20 września 2002 r., a ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. W świetle w/w ustawy zagospodarowaniu przestrzennym należało uwzględnić wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, a także zdrowia i bezpieczeństwa ludzi oraz mienia (art. 1 ust. 2 pkt 1 i 3). Generalnie ustalenie przeznaczenia i zagospodarowania terenu miało być dokonywane w planach zagospodarowania przestrzennego, jednak w przypadku ich braku kwestie te miały być przesądzane w decyzji w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu (art. 2 ustawy), na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym, w przeciwieństwie do późniejszej regulacji w tym zakresie (ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003 r.), nie określała szczególnych wymagań materialnych ani procedur służących realizacji obowiązku uwzględniania wymagań ładu przestrzennego. Jednocześnie jednak wskazywała, iż w granicach wynikających z ustaw każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych podmiotów (art. 3 pkt 2). Interes prawny może być w tym przypadku wywodzony w szczególności z art. 140 kc, z którego wynika uprawnienie właściciela nieruchomości do korzystania z niej zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Z kolei do przepisów ustawowych wyznaczających zakres ochrony interesu prawnego właściciela, co do zagospodarowania terenów sąsiednich należy wskazana wcześniej zasada uwzględniania przy zagospodarowaniu terenu wymagań ładu przestrzennego i urbanistyki. Z norma tą koresponduje art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który wskazuje, iż odmowa ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może nastąpić, gdy zamierzenie nie byłoby zgodne z przepisami prawa (a contrario). Do przepisów tych należy zaliczyć z pewnością art. 1 ust. 2 pkt 1 samej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego i treści uzasadnień decyzji organów obu instancji zasada ta była przestrzegana w przedmiotowej sprawie. W rozpoznawanej sprawie koniecznym jest ustalenie prawidłowej wykładni przepisu art.42 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Przepis ten wymienia elementy merytorycznego rozstrzygnięcia, jakie powinna zawierać decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaskarżona decyzja zawiera wskazane w przepisie elementy i szczegółowo je omawia, np. warunki obsługi planowanej inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej wyrażone w pkt 3 decyzji organu pierwszej instancji, toteż nie można zgodzić się z poglądem wyrażonym w skardze, że decyzja nie zawiera tego elementu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art.77 kpa wskazać należy, że wniesienie odwołania od decyzji organu administracji publicznej pierwszej instancji powoduje, że organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę uprzednio rozstrzygniętą decyzją pierwszoinstancyjną. Oznacza to, że organ drugiej instancji ma obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania i zarzuty strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. W toku postępowania odwoławczego, organ je prowadzący powinien - jak nakazuje art. 77 § 1 k.p.a. - dokonać oceny całego materiału dowodowego zebranego w sprawie i mając na względzie wskazania wynikające z art. 7 k.p.a. - rozstrzygnąć sprawę w sposób podany w art. 138 § 1 lub § 2 kpa. Odnosząc powyższe rozważania do sprawy niniejszej - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - należy stwierdzić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpoznając odwołanie Przedsiębiorstwa [...] z siedzibą w W. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2005 r. ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu zastosowało się do obowiązku wynikającego z art. 77 § 1 kpa. Rozpatrzyło bowiem cały materiał dowodowy, jaki znajdował się w aktach sprawy w dacie podejmowania przez Kolegium decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art.9 kpa, z którego wynika, że organ administracji ma wyraźny obowiązek w możliwie jasny sposób wyjaśnić całokształt okoliczności sprawy stronie i równie wyraźnie wskazać ryzyko wiążące się z działaniami strony stwierdzić należy, że istnieje jednak pewna granica realizacji obowiązku wyczerpującego informowania stron postępowania. Zdaniem Sądu, organy administracji muszą czuwać nad tym, aby strony postępowania administracyjnego nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, a więc w tym celu powinny udzielać im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Wytknięte organowi uchybienie natury formalnoprawnej nie miało - zdaniem Sądu - wpływu na wynik sprawy, albowiem nie pozbawiło skarżącego przedsiębiorstwa możliwości pełnej realizacji jego praw w toku postępowania. Faktem jest, że postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. stwierdzające zgodność przedstawionych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z przepisami prawa nie zostało doręczone wszystkim stronom, jednakże i tak na postanowienie takie stronom nie przysługiwało zażalenie. Nie jest więc to uchybienie, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie podziela zarzutów skargi, że uzgodnienie w zakresie obsługi komunikacyjnej powinno mieć formę postanowienia wydanego w trybie art. 106 §5 kpa, na które przysługiwałoby skarżącemu zażalenie. W przypadku, gdy właściwym organem do uzgodnienia warunków zabudowy w zakresie obsługi komunikacyjnej jest zarazem organ właściwy do wydania decyzji o warunkach, opinia w tym przedmiocie nie ma formy postanowienia. Niemniej jednak treść tej opinii powinna znaleźć się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie wydana została opinia komunikacyjna Inżyniera Ruchu Urzędu W.. Trudno też wskazać na naruszenie art.10 kpa w zakresie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Organ drugiej instancji – przed wydaniem decyzji - wyznaczył stronom termin na zaznajomienie się z aktami sprawy oraz zajęcie ostatecznego stanowiska. Nadto strony postępowania brały w nim czynny udział, tymbardziej, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca były kolejnymi decyzjami wydanymi odnośnie przedmiotowej inwestycji bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. dwa razy uchylało decyzję Prezydenta W. do ponownego rozpoznania. W niniejszej sprawie odbyła się również rozprawa administracyjna. Reasumując Sąd uznał, że skargi nie zasługują na uwzględnienie, a wobec niestwierdzenia przez Sąd takich uchybień, które musiałyby skutkować koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji – skargi należało oddalić. Mając na uwadze powyższe okoliczności – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.