IV SA/Wa 1472/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miejskiej w M. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Wojewoda [...] złożył skargę na uchwałę Rady Miejskiej w M. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta M. obejmującej działki nr ew. [...] i część działki nr [...], zarzucając jej naruszenie: - art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 17 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezgodne z zapisami studium sporządzenie planu miejscowego, - art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze poprzez nieuwzględnienie w planie granic obszaru i terenu górniczego określonych w decyzji Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] grudnia 1997 r. Nr [...]. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentacje mającą przemawiać za stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały. Rada Miejska w M. wniosła o oddalenie skargi kwestionując zasadność podniesionych w niej zarzutów. Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 2093/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Wojewody [...], lecz wyrok ten został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 831/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona uchwała podjęta została z istotnym naruszeniem zasad jej sporządzania w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, ze zm.). Z mocy art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjnymi, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, jest bowiem związany oceną prawną wyrażoną w powołanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2011 r., który w stwierdził m.in., że: "Trafny jest podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro w Studium (część B II 3.2) określono, iż w strefie przedsięwzięć uciążliwych P obejmującej tereny istniejącego zakładu "[...]." przewiduje się: usługi produkcyjne, przemysł, usługi magazynowe i składowe, transportowe oraz usługi związane z utylizacją odpadów, których możliwość lokalizacji powinna nastąpić po uprzednim wyeksploatowaniu i rozliczeniu złoża", postanowienie planu pomijające okoliczność, iż wskazane przeznaczenie może nastąpić dopiero po wyeksploatowaniu złoża i jego rozliczeniu jest w sposób oczywisty sprzeczne ze Studium. (...) Bez zmiany w tym zakresie Studium, powyższy zapis planu narusza art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. (...) Trafny jest także zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 i 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. (...) W dacie uchwalania planu obowiązywała koncesja wyznaczająca obszar górniczy z terminem ważności do maja 2010. (...) Decydujące w sprawie znaczenie musi mieć okoliczność czy obszar i teren górniczy zostały na rysunku planu wyznaczone w sposób zgodny z rysunkiem stanowiącym załącznik do decyzji Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] grudnia 1997 r. zmieniającej koncesję nr [...] z dnia [...] maja 1993 r. czy też z planowanym przez P. ograniczeniem obszaru górniczego." Ustawowy warunek wiążącej mocy ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy przy sporządzaniu planu miejscowego wyrażony w art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi materialnoprawny warunek dopuszczalności określenia przeznaczenia terenu w planie miejscowym, dlatego stanowi on zasadę sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednoznaczność oceny prawnej Naczelnego Sądu Administracyjnego odnośnie oczywistego naruszenia zaskarżoną uchwałą art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również oceny tego Sądu o naruszeniu art. 15 ust. 1 i 2 pkt 7 tej ustawy (co znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym, ponieważ granice terenu górniczego wyznaczone w zaskarżonej uchwale nie pokrywają się z granicami takiego obszaru wyznaczonego w załączniku graficznym do decyzji Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] grudnia 1997 r.) powoduje, iż zaskarżona uchwała jest dotknięta nieważnością określoną w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 147 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.