IV SA/Wa 1478/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2012 r. sprawy ze skargi J. K. i G. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymało w mocy decyzję Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. wydaną przez Prezydenta Miasta S., którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części pomieszczeń mieszkalnych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym na lokal biurowy (ok. 6,5 m2), na działce nr geod. [...] obręb [...] położonej przy ul. [...] w S. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w ocenie organu I instancji ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji nastąpiło w zgodzie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Warunki wskazane w jej art. 61 ust 1 pkt 1-5 zostały w sprawie spełnione, na co wskazuje analiza sporządzona zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Załącznikami tej decyzji są: 1. mapa w skali 1:1000; 2. analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu; Projekt decyzji opracowany został przez mgr inż. arch. W. D. ([...]). Odwołania o tożsamej treści od powyższej decyzji złożyli J. K., G. L., C. Z. i J. Z. Odwołujący wskazali, że inwestorzy od lat prowadzą na tym terenie uciążliwą dla nich działalność w zakresie parkowania, naprawy i eksploatacji, tankowania, mycia autobusów i busów. Dlatego sprzeciwiają się realizacji projektowanej inwestycji, która już negatywnie wpływa na sposób wykonywania przez nich ich prawa własności. Po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że odwołanie skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Jak wynika z treści art. 61 ust. 1 tej ustawy, dla wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy wydania decyzji niezbędne jest łączne spełnienie następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej (teren objęty decyzją posiada zjazd z drogi publicznej); 3. istniejące lub projektowane i umownie zabezpieczone uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. SKO wskazało, iż z prawidłowych ustaleń poczynionych przez organ administracji wynika, że w niniejszej sprawie zostały spełnione ww. przesłanki. Z analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzonej w niniejszej sprawie, na podstawie przepisów rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), wynika, że pod kątem kontynuacji funkcji analizowana jest cała zabudowa w wyznaczonym zgodnie z przepisami obszarze analizy. Występują tu usługi zarówno samodzielne, jak i towarzyszące zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej (te: dostępne z tej samej drogi publicznej - ul. [...]), co uznaje się za wystarczające do określenia wymagań dotyczących przedmiotowej inwestycji - zasada dobrego sąsiedztwa oceniana w obszarze tworzącym urbanistyczną całość - jest spełniona. "Nie wolno kwestii funkcji interpretować zawężająco, np. jako możliwość powstawania budynków tego samego rodzaju, co już istniejące. (...) Nie można uznać, że podstawą do decyzji odmownej byłby sam brak zgodności pomiędzy inwestycją a zastanym zagospodarowaniem terenu, rozumiany jako brak tożsamości obiektu projektowanego z obiektem istniejącym" (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz. Redaktor prof. Z. Niewiadomski. Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2008). Nowy sposób użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego jako lokalu biurowego mieści się w granicach zastanego sposobu użytkowania obiektów i nie godzi w zastany stan rzeczy. Ponadto ustalono, że planowana inwestycja, jaką jest zmiana sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego na lokal biurowy, nie zalicza się do przedsięwzięć, o których mowa w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), wobec czego brak jest podstaw do uznania, iż będzie ona oddziaływać na należące do Państwa K. i Państwa Z. nieruchomości, a co za tym idzie, wpływać na ograniczenie ich interesów oraz sposobu wykonywania przez nich przysługującego prawa własności w sposób przekraczający granice. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pani G. L., Pan J. K. oraz Pani J. Z. i Pan C. Z. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i wydanie stosownych rozstrzygnięć wobec naruszenia przez organ II instancji: - przepisów postępowania m. in. art. 7 Kpa, art. 77 Kpa, art. 80 Kpa i 107 Kpa - przepisów prawa materialnego art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazali, że Kolegium wydając przedmiotową decyzję naruszyło wskazane w skardze przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy prawa materialnego, dokonując ich wadliwej wykładni. W pierwszej kolejności, Skarżący nie zgodzili się z ustaleniami organu II instancji, iż w sprawie niniejszej spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powołując się na treść wymienionego artykułu za całkowicie nietrafne w decyzji organu odwoławczego w ocenie skarżących są powołane przykłady usług z obszaru analizy w postaci sklepu - "S." ul. [...] oraz usług stolarskich "B.", ul. [...]. Niezgodnie z przepisami został także na mapie zaznaczony obszar podlegający analizie. Wymieniony sklep jest usytuowany przy głównej ulicy, jaką jest ul. [...], natomiast powołane usługi stolarskie, są niczym innym jak cyklinowaniem parkietów i podłóg, co oznacza, że wykonywane są one nie w zakładzie w S. przy ul. [...], lecz u klientów na rzecz których świadczone są powyższe usługi. Z tego też względu, żadna z wyżej wskazanych działalności nie może stanowić reprezentatywnej działalności w zakresie sprawy niniejszej. Ponadto, żadna z tamtych działalności nie jest działalnością tak uciążliwą i niebezpieczną dla środowiska naturalnego, jak działalność prowadzona przez Państwa L.. Wskazane rodzaje działalności są jedynymi - nie licząc działalności wnioskodawców - rodzajami działalności w obszarze analizowanym w decyzji. Skarżący nie zgodzili się również ze stwierdzeniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, przywołanym za organem I instancji, iż planowana inwestycja, nie wpływa na ograniczenie interesów właścicieli działek sąsiednich oraz sposobu wykonywania przez nich prawa własności w sposób przekraczający granice, ponieważ decyzja dotyczy małego lokalu biurowego. Takie postawienie sprawy i jej uproszczenie, w żadnej mierze nie może zostać uznane, jako należyte i zgodne z prawem rozważenie wpływu nowej inwestycji na zastany stan rzeczy Zauważono w skardze, że organ odwoławczy, podobnie jak Prezydent Miasta S., nawet nie zadał sobie trudu zbadania tego, do jakiego rodzaju działalności wnioskodawcy zamierzają wykorzystywać część przedmiotowego lokalu mieszkalnego przekształconego na lokal użytkowy. Sami wnioskodawcy nie określili tego czy zamierzają w tym lokalu kontynuować (prowadzoną już de facto nielegalnie od kilku lat) dotychczasową działalność polegającą na wynajmowaniu, parkowaniu, myciu, naprawianiu i tankowaniu autobusów i busów, czy też lokal ten ma być przeznaczony do prowadzenia jeszcze innej działalności gospodarczej. Zgodnie z decyzją, koniecznymi warunkami obsługi w zakresie infrastruktury projektowanej inwestycji, jest urządzenie stosownych miejsc postojowych, co wymaga zgłoszenia, a jak się wydaje wnioskodawcy, z takim wnioskiem nie wystąpili. W tej sytuacji brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, czy na nieruchomości objętej wnioskiem tego rodzaju miejsca postojowe da się urządzić, a jeśli tak to w jakim miejscu mają one być zlokalizowane i czy nie będzie to wpływać na nieruchomości sąsiednie. Organy administracji pominęły całkowicie kwestię zlokalizowania na przedmiotowej działce miejsc postojowych dla parkowanych przez wnioskodawców autobusów, a jak się wydaje przy tego typu inwestycji koniecznym jest zyskanie stosownego pozwolenia. Ponadto organ nie odniósł się do kwestii, w jaki sposób i kiedy doszło do utwardzenia przez wnioskodawców działek położonych przy ul. [...] wykorzystywanych przez nich na parking dla autobusów i busów. Jest to jak się wydaje kwestia istotna w niniejszej sprawie, bowiem z licznych postępowań administracyjnych toczących się przed różnymi wydziałami Urzędu Miasta S. wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że wnioskodawcy od wielu lat niezgodnie z przepisami i nielegalnie prowadzą wysoce uciążliwą i niebezpieczną także dla środowiska naturalnego działalność, w strefie gdzie dopuszczalne jest prowadzenie jedynie nieuciążliwej działalności gospodarczej. Dodatkowo zauważyć należy, iż wobec wnioskodawców P. i I. L. toczy się szereg postępowań administracyjnych w tym także zawisłych przed Sądem. Zdaniem Skarżących ten sam organ administracji publicznej - Prezydent Miasta S., wydaje dwie sprzeczne ze sobą decyzje. Bowiem w decyzji podnosi, że planowana inwestycja nie może naruszać praw osób trzecich, natomiast w decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r., organ odmawia wydania nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu na działce położonej w S. przy ul [...], pozwalając na kontynuowanie sprzecznego z prawem postępowania Państwa L. Wadliwość decyzji wyraża się także w niespełnieniu wymagań dotyczących interesów osób trzecich określonych w pkt II ppkt 5 decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze identycznie jak Prezydent Miasta S., w sposób jaskrawo ogólnikowy i zdawkowy odniosło się do wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że inwestycja nie może naruszać praw i interesów osób trzecich, przez których należy rozumieć w szczególności bezpośrednich sąsiadów wnioskodawców. Natomiast w zaskarżonej decyzji nie znajduje się analiza wpływu projektowanego zamierzenia na utrwalenie czy zwiększenie uciążliwości spowodowanych przez hałas, wibracje i inne zakłócenia. Ponadto Skarżący stwierdzili, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego stanowi powielenie decyzji organu I instancji argumentując to m.in. tym, że zarówno w sentencji jak i w uzasadnieniu decyzji 2 razy całkowicie błędnie Kolegium wskazuje, iż rozstrzygana przez nie sprawa dotyczy działki położonej w S. przy ul. [...] a nie [...]. Dodatkowo wskazać należy, iż w skażonej decyzji w zasadzie brak jest własnych wniosków organu II instancji i analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z odniesieniem się do zarzutów stawianych w odwołaniu z dnia 5 maja 2011 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zapoznaniu się z treścią skargi uznało, że zarzuty skarżących nie zasługują na uwzględnienie i wniosło ojej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej: p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związanym - stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2011 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie naruszają prawa w stopniu mogącym prowadzić do ich uchylenia. Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. - działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję w mocy decyzję wydaną przez działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta S. - Kierownika Referatu Urbanistyki, którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części pomieszczeń mieszkalnych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym na lokal biurowy (ok. 6,5 m2), na działce nr geod. [...] obręb [...] położonej przy ul. [...] w S. Generalną zasadą, którą muszą się kierować organy orzekające w przedmiocie warunków zabudowy, jest konieczność uwzględnienia wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury a także walorów architektonicznych i krajobrazowych (art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), przy czym pojęcie ładu przestrzennego obejmuje ukształtowanie przestrzeni, które uwzględnia m.in. uwarunkowania kompozycyjno - estetyczne (art. 2 pkt 1 ustawy). Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 500). W celu spełnienia tych wymagań, w procesie decyzyjnym związanym z ustalaniem warunków zabudowy, ustawodawca ustanowił obowiązek przeprowadzenia wstępnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikającej z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy). Zgodnie z art. 56 w zw. z art. 64 ustawy, organ nie może jednak odmówić ustalenia warunków zabudowy jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Wydanie decyzji jest zaś możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 ustawy, tj.: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. 2. teren ma dostęp do drogi publicznej, 3. istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4. teren pod zainwestowanie jest objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Szczegółowe warunki określania cech nowej zabudowy reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 zwanego w dalszej części "rozporządzeniem"). Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art 61 ust. 1 ustawy o p.z.p., jak i granice obszaru analizowanego (czyli tego na który inwestycja będzie oddziaływać) na kopii mapy w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Następnie warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 1 rozporządzenia). Warunki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do wymienianej decyzji ( § 9 ust. 2 rozporządzenia). Część graficzną decyzji oraz część graficzną analizy sporządza się na kopiach map, wyżej wymienionych (§ 9 ust. 3 rozporządzenia). Przekładając powyższe na stan przedmiotowej sprawy - w ocenie Sądu - organ drugiej instancji wbrew zarzutom skargi nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem jedynie w takich przypadkach zgodnie z art. 145 § 1lit a i c P.p.s.a Sąd administracyjny może uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie. Jak wynika z akt sprawy, wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczył inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części pomieszczeń mieszkalnych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym na lokal biurowy (ok. 6,5 m2), na działce nr geod. [...] obręb [...] położonej przy ul. [...] w S. Z przeprowadzonej w ocenie Sądu właściwie analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu (w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów) wynika, że na obszarze objętym analizą występują usługi, co uznano za wystarczające do określenia wymagań dotyczących przedmiotowej inwestycji i stwierdzono, że zasada dobrego sąsiedztwa oceniana w obszarze tworzącym urbanistyczną całość jest spełniona. Wymienionymi usługami są: sklep spożywczo - przemysłowy oraz zakład usług stolarskich. Skarżący w tym zakresie uważają, że żadna z powyższych działalności nie jest reprezentatywna dla planowanej inwestycji, ponieważ sklep jest usytuowany przy ul. [...], a usługi stolarskie związane są z cyklinowaniem parkietów i podłóg, a zatem nie są wykonywane w zakładzie przy ul. [...]. Ponadto organy administracji nie wzięły pod uwagę, że żadna z tych działalności nie jest tak uciążliwa i niebezpieczna dla środowiska naturalnego jak działalność prowadzona przez Inwestorów. Wskazać zatem należy, iż w sytuacji gdy na obszarze analizowanym znajdują się obiekty/obiekt usługowy, jest to okoliczność wystarczająca do uznania, iż dokonanie zmiany przeznaczenia 1 lokalu znajdującego się w budynku mieszkalnym na biurowy jest dopuszczalne. Odnosząc się z kolei do zarzutu uciążliwości planowanej inwestycji należy przede wszystkim podkreślić, że przedmiotem postępowania w sprawie było ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania pomieszczenia składu opału w budynku mieszkalnym jednorodzinnym na lokal biurowy stąd też organ odwoławczy nie mógł uznać, że powyższa zmiana jest bardziej uciążliwa i niebezpieczna w stosunku do prowadzonych w analizowanym obszarze innych działalności, w których świadczone są usługi. Na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie może mieć zatem wpływu podnoszona przez skarżących okoliczność, iż w odniesieniu do nieruchomości należących do inwestorów, jak również prowadzonych przez nich działalności prowadzone są inne postępowania administracyjnymi m.in dotyczące stwierdzenia nielegalności posadowienia i wykorzystania garażu, uciążliwości prowadzonej działalności polegającej na parkowaniu, garażowaniu, myciu, wykonywaniu napraw i tankowaniu autobusów i busów oraz nielegalności utwardzenia terenu. Przedmiotowa decyzja dotyczy bowiem jedynie zmiany sposobu użytkowania lokalu i w żaden sposób nie odnosi się do ww. postępowań. Stąd też podnoszony przez Skarżących zarzut, iż zawarte w decyzji "Wymagania dotyczące interesów osób trzecich" są niewystarczające szczególnie w zakresie jej uciążliwości, podczas gdy decyzja organu pierwszej instancji wyraźnie wskazuje, że inwestycja nie może naruszać interesów osób trzecich a w szczególności wprowadzać uciążliwości spowodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, nie zasługuje na uwzględnienie. Planowana inwestycja, jaką jest zmiana sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego na lokal biurowy, nie zalicza się do przedsięwzięć, o których mowa w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), wobec czego brak jest podstaw do uznania, iż będzie ona oddziaływać na należące do skarżących nieruchomości, a co za tym idzie, wpływać na ograniczenie ich interesów oraz sposobu wykonywania przez nich przysługującego prawa własności w sposób przekraczający granice. Sąd nie uwzględnił także zarzutu nieodniesienia się organów do kwestii zlokalizowania na przedmiotowej działce miejsc postojowych. Wskazać należy, iż w decyzji organu l instancji w pkt. II. 4. f zobowiązano inwestorów do zapewnienia obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji poprzez wykonanie nowych miejsc parkingowych min. 25 m.p/1000m2 p. uż biura. Kwestią odrębną, które nie podlega kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest zaś wykonanie planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W tym celu inwestor zobligowany będzie bowiem do uzyskania stosownych pozwoleń, zezwoleń. Jak wynika z akt sprawy organ odwoławczy odniósł się do zarzutów skargi dotyczących podniesionych przez Skarżących oczywistych omyłek zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w zakresie nazwy ulicy, budownictwa zagrodowego i postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. w zakresie nazewnictwa ulic i sprostowało oczywiste omyłki w nim dostrzeżone. Reasumując należy wskazać, iż dokonując kontroli zgodności zaskarżonej decyzji zarówno w zakresie podniesionych zarzutów, jak również z urzędu, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji i w tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na mocy art. 151 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), orzekł jak w sentencji.