IV SA/Wa 1482/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2014 r. sprawy ze skargi G. U. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy - oddala skargę - Decyzją z [...] lutego 2014 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców orzekł o odmowie nadania G. U. - obywatelowi F. narodowości [...] - statusu uchodźcy, odmowie udzielenia mu ochrony uzupełniającej, nieudzieleniu mu zgody na pobyt tolerowany oraz wydaleniu go z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. G. U. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Decyzją z [...] maja 2014 r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji w zakresie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz nieudzielenia zgody na pobyt tolerowany, natomiast uchyliła ją i umorzyła postępowanie organu pierwszej instancji w zakresie wydalenia Wnioskodawcy z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji wskazano następujące uwarunkowania faktyczne i prawne sprawy: 1. we wniosku Skarżący oświadczył: Wyjechałem, ponieważ zabili mojego brata i brata ciotecznego, nie wiem kto go zabił. W R. nie ma możliwości spokojnego życia. Nie chcę tam dalej żyć; 2. w trakcie przesłuchania przed organem pierwszej instancji Skarżący stwierdził, że: a) w czasie II wojny [...] walczyli jego bracia: A. U. i R. U.; sam Wnioskodawca nie brał udziału w działaniach wojennych, natomiast pomagał walczącym zapewniając transport i przewożąc broń; jego brat R. obecnie mieszka w C., jest inwalidą, natomiast A. - oskarżony o przynależność do grupy bandyckiej - w wyniku amnestii został ułaskawiony i w 2004 r. rozpoczął pracę w MWD (Ministerstwie Spraw Wewnętrznych), gdzie pracował wuj wnioskodawcy B. U.; 11 czerwca 2004 r. wuj oraz brat A. zginęli w wyniku wybuchu samochodu; brat (cioteczny) Skarżącego – R. U., który też był z wujem, przeżył, lecz rok później zginął w niewyjaśnionych okolicznościach; podczas przesłuchania przeprowadzonego przez organ odwoławczy 14 maja 2014 r. na pytanie, czy jego bracia stanowili zagrożenie dla władz i czy byli z tego powodu ludźmi niepożądanymi, Wnioskodawca zeznał, że nie; b) był kilkakrotnie zatrzymywany: w C. w 2005 i 2008 r., a potem innych miejscach, m. in. w M.; - podczas pierwszego z zatrzymań przetrzymywany był około czterech godzin, pytano go o jego brata A. i o broń; stosowano wobec niego tortury (rażenie prądem, sadzano go na mokrym krześle i podłączono palce do prądu); natomiast podczas przesłuchania w siedzibie Rady Wnioskodawca na pytanie, czy był torturowany, odpowiedział: Nie bytem torturowany, ale siedziałem 2 godziny na mokrym krześle, które było podłączone do prądu; a na pytanie, czy był podłączony prąd, odpowiedział: Nie, nie włączyli prądu, ale byłem w takim stanie, że myślałem, że włączą; - podczas zatrzymania w 2008 r. Wnioskodawca został posądzony o związek z wybuchem, który nastąpił nieopodal miejsca gdzie przebywał; został zatrzymany przypadkiem, jak wielu innych świadków zdarzenia; był przetrzymywany przez około 2 doby będąc poddawany torturom psychicznym i fizycznym celem przyznania się do organizacji zamachu; nie przyznał się do tego i został wypuszczony; - pozostałe zatrzymania miały miejsce m. in. podczas jego pobytu w M. z powodu nazwiska kojarzącego się z przywódcą K.; zatrzymania te trwały po kilka godzin, a Wnioskodawca był zwalniany po ustaleniu, że zbieżność nazwisk jest przypadkowa. c) po przyjeździe do Rzeczypospolitej Polskiej Wnioskodawca udał się nielegalnie do N.; pytany podczas przesłuchania 14 maja 2014 r. o motywy wyjazdu z Rzeczypospolitej Polskiej do N. oświadczył: ja naruszyłem prawo. Jak przekroczyłem granicę w T., każdy mi radził inaczej. Powiedzieli, że Polska to druga R., że w W. znajduje się kwatera [...]; 3. w trakcie przesłuchania przed organem odwoławczym Skarżący oświadczył, że zawarł związek małżeński w obrządku muzułmańskim już w trakcie pobytu w Polsce; jego żona przyjechała do Polski w 2013 r. i przebywa w ośrodku dla cudzoziemców; ślub ten ma formalnie zawarty; wcześniej, podczas swojego 3-letniego pobytu na K., Skarżący zawarł związek małżeński z inną kobietą w obrządku muzułmańskim, ale nie został on sformalizowany; 4. z oświadczeń Skarżącego wynika, że nigdy nie był aresztowany czy skazany wyrokiem sądu; nie brał udziału w działaniach wojennych ani nie był członkiem żadnej partii politycznej ani organizacji. 5. ocena zasadności przyznania statusu uchodźcy i pozostałych form ochrony przewidzianych w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680), zwanej dalej "ustawą", następuje poprzez odniesienie indywidualnej sytuacji wnioskodawcy do aktualnej sytuacji w jego kraju pochodzenia. Zła sytuacja w kraju pochodzenia w zakresie bezpieczeństwa sama w sobie nie przesądza o przyznaniu statusu uchodźcy czy innej formy ochrony. W tym kontekście - w zakresie badania przesłanek przyznania statusu uchodźcy - organ wskazał, że: a) sytuacja w zakresie przestrzegania praw człowieka w C. jest co prawda generalnie wysoce zła, to jednak w ostatnich latach uległa pewnej poprawie, co wynika z opinii Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców i Ośrodka Studiów Wschodnich; b) wnioskodawca nie wykazał, że może żywić uzasadnioną obawę przed prześladowaniem ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych, ponieważ: - nie są wiarygodne wskazane przez Wnioskodawcę powody (sprawa jego braci i wuja, będących pracownikami MWD), które miałyby stanowić przyczynę prześladowań; trudno uznać za prawdopodobne, aby były one powodem zatrzymań w 2005 r. i w 2008 r.; brak jest bezpośredniego związku przyczynowo - skutkowego między wydarzeniami z 2004 r. a wspomnianymi zatrzymaniami; wątpliwości budzi chociażby fakt, że podczas zatrzymania w 2005 r. Wnioskodawca był wypytywany o swojego brata A., który zginął rok wcześniej; ponadto Wnioskodawca przedstawił różne wersje pewnych zdarzeń - pierwotnie zeznał, że stosowano wobec niego tortury (rażenie prądem), by podczas przesłuchania w siedzibie Rady oświadczyć, że nie był torturowany (nie włączyli prądu, ale byłem w takim stanie, że myślałem, że włączą); - zawarcie w Polsce religijnego związku małżeńskiego, nie stanowi okoliczności uzasadniającej przyznanie ochrony, ponieważ Wnioskodawca nawiązał życie rodzinne, gdy przebywał na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w ramach toczącej się wobec niego procedury o nadanie statusu uchodźcy i po uprzednio nielegalnym pobycie, stąd musiał zdawać sobie sprawę z płynących z tego możliwych konsekwencji dla nawiązanego życia rodzinnego (patrz: decyzja Europejskiego Trybunału Praw Człowieka o niedopuszczalności nr 44328/98; wyrok ETPC z 31 lipca 2008 r. - skarga nr 256/07); interpretacja art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności podpisanej dnia 4 listopada 1950 r. w Rzymie (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285 ze zm.), zwanej dalej "Konwencją", nie może prowadzić do przyjęcia założenia, że nawiązanie relacji tworzących życie rodzinne przez cudzoziemców nielegalnie przebywających na terytorium państwa-strony bądź cudzoziemców, których prawo pobytu nie jest ostatecznie rozstrzygnięte, a co za tym idzie - że Konwencji nakłada na państwo obowiązek legalizacji pobytu takiego cudzoziemca; ETPC wielokrotnie podkreślał, że zgodnie z utrwalonymi zasadami prawa międzynarodowego państwa-strony Konwencji mają prawo do kontroli wjazdu, pobytu i wydalania cudzoziemców; zgodnie z ustalonym orzecznictwem ETPC (patrz: wyrok z 31 stycznia 2006 r. - skarga nr 50435/99), wykluczenie wydalenia cudzoziemca na podstawie art. 8 Konwencji, gdy do powstania życia rodzinnego nie doszło podczas legalnego i trwale uregulowanego pobytu cudzoziemca, będzie miało charakter wyjątkowy i będzie uzasadnione jedynie w najbardziej wyjątkowych okolicznościach, które przeważają na rzecz interesu indywidualnego kosztem interesu publicznego; muszą być one oceniane w szczegółowych okolicznościach faktycznych każdej sprawy; organ nie znalazł takich szczególnych okoliczności, a Wnioskodawca powołuje się wyłącznie na sam fakt zawarcia wyznaniowego związku małżeńskiego; został on zawarty już po wydaniu wobec niego decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o odmowie udzielenia ochrony międzynarodowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; wobec tego nie zachodzi przewidziana w art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy przesłanka udzielenia Wnioskodawcy zgody na pobyt tolerowany; W zakresie badania przesłanek przyznania ochrony uzupełniającej (art. 15 ustawy) i udzielenia zgody na pobyt tolerowany (art. 97 ust. 1 ustawy) - nie zachodzą przesłanki do ich udzielenia, ponieważ indywidualna sytuacja wnioskodawcy wskazuje, że nie jest narażony na traktowanie w sposób określony w tych przepisach. Analiza materiału dowodowego nie wskazuje na żadne zindywidualizowane zagrożenie dla wnioskodawcy dające podstawę do udzielenia powyższych form ochrony. W skardze na decyzję organu odwoławczego Wnioskodawca zarzucił naruszenie przepisów: 1. prawa procesowego, a to: a) art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", poprzez pominięcie słusznego interesu strony i interpretowanie wszelkich niejasności na jej niekorzyść; b) art. 68 i art. 69 ustawy w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i uznanie, że zdarzenia powoływane przez stronę nie są dowodem na indywidualny charakter prześladowania; c) art. 138 § 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnej decyzji; 2. prawa materialnego, a to art. 13 ust. 1, art. 15 w zw. z art. 20 i art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz pkt 1a ustawy poprzez przyjęcie, że powołane zdarzenia nie stanowią podstawy do objęcia ochroną, W uzasadnieniu Skarżący podniósł m. in., że: - obawa przed prześladowaniem niekoniecznie musi opierać się na osobistych doświadczeniach wnioskodawcy, lecz może wynikać z doświadczeń jego krewnych lub przyjaciół; wystarczające jest, aby prześladowanie było niepewne lub zaledwie prawdopodobne; - jego bracia zaangażowani byli w walkę zbrojną; jeden z nich (A.) oraz wuj Skarżącego zginęli w wybuchu samochodu spowodowanym przez pracowników MWD (MSW); z kolei władze stosują odpowiedzialność zbiorową, polegającą na nękaniu członków rodzin bojowników; - pomagał bojownikom zapewniając im transport i przewożąc broń; - był poddawany przemocy (np. rażenie prądem) w celu uzyskania informacji o jego rodzinie; - wyjeżdżając w pośpiechu z kraju pochodzenia nie był w stanie zebrać wystarczającej ilości dowodów na poparcie powoływanych przez siebie zdarzeń; Skarżący nie ma możliwości uzyskania dowodów na stosowanie wobec niego przemocy, gdyż podmiot ją stosujący nie wystawia stosownych zaświadczeń na tą okoliczność. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Pełnomocnik Skarżącego w piśmie procesowym (k. 44-46) podniósł, że: - Skarżący nie ma możliwości uzyskania żądanych przez organ dowodów na okoliczność prześladowania go, ponieważ obecnie nie ma kontaktu z krajem pochodzenia, a nie mógł przewidzieć, że okażą się one niezbędne; - organ nie przydał właściwego znaczenia okoliczności, że Skarżący nosi takie samo nazwisko, jak D. U. – [...] bojownik i ostatni prezydent C., który doprowadził w 2007 r. do jej likwidacji, powołania samozwańczego E. i mianowania siebie jego emirem; przypisuje mu się zamachy terrorystyczne na terytorium R.; w toku postępowania wskazywano, że Skarżący był zatrzymywany w związku z tą zbieżnością nazwisk. Na rozprawie pełnomocnik Skarżącego zwrócił ponadto uwagę, że: - wiarygodność Skarżącego powinna być oceniana w kontekście opinii psychologicznej; w aktach administracyjnych jest taka opinia, lecz nie została ona uwzględniona w toku postępowania; - źródłem zagrożeń dla Skarżącego są wydarzenia związane z uczestnictwem jego rodziny w konflikcie zbrojnym, co miało miejsce kilka lat temu (później Cudzoziemiec nie przebywał w C.). Z kolei pełnomocnik organu podniósł, że Cudzoziemiec pytany wprost w trakcie przesłuchania przed Radą stwierdził, że nie potrzebuje obecności psychologa oraz że mógł się swobodnie przemieszczać po F. Skarżący na rozprawie wskazał, że: - R. i jej instytucje nie mogą zapewnić mu bezpieczeństwa, a eksterminacja narodu [...] trwa od czterech wieków, - obawia się represji po powrocie i przekazaniu służbom [...], - pomagał bojownikom w latach 1999-2000. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie jest wadliwa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obiegu prawnego. Cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju (art. 13 ust. 1 ustawy). Prześladowanie to musi: 1) ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji Rzymskiej lub 2) być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1 (art. 13 ust. 2 ustawy). Prześladowanie może polegać w szczególności na: 1) użyciu przemocy fizycznej lub psychicznej; 2) zastosowaniu środków prawnych, administracyjnych, policyjnych lub sądowych w sposób dyskryminujący lub o charakterze dyskryminującym; 3) wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu, w sposób, który ma charakter nieproporcjonalny lub dyskryminujący; 4) braku prawa odwołania się do sądu od kary o charakterze nieproporcjonalnym lub dyskryminującym; 5) wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3; 6) czynach skierowanych przeciwko osobom ze względu na ich płeć lub małoletniość (art. 13 ust. 4 ustawy). Badając, czy istnieje u skarżącego uzasadniona obawa przed prześladowaniem z przyczyn określonych w art. 13 ust. 1 ustawy bierze się pod uwagę nie tylko odczucia skarżącego (czynnik subiektywny), ale również sytuację w kraju pochodzenia odniesioną do indywidualnej sytuacji skarżącego (czynnik obiektywny). Należy zaznaczyć, że ogólnie trudna sytuacja w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o status uchodźcy sama w sobie nie uzasadnia przyznania tego statusu, jeżeli nie istnieje lub jest rażąco mało zagrożenie nastąpienia prześladowań (zagrożenia takiego nigdy do końca nie można wyeliminować). Innymi słowy, obawa aby być uzasadniona, musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia cudzoziemca. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa. W tym kontekście zasadnie zdaniem Sądu uznano, że z materiału dowodowego nie wynika, aby u Skarżącego istniała uzasadniona (obiektywnie) obawa przed prześladowaniami, o których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy. Sąd uznaje za prawidłowe ustalenia faktyczne dokonane przez organ, stąd ponowne ich przytaczanie nie byłoby celowe. W zaskarżonej decyzji nie zakwestionowano zdarzeń powoływanych przez Skarżącego, tj. pomagania bojownikom (na rozprawie Skarżący podniósł, że było to w latach 1999-2000), walki jego krewnych z władzami do 2004 r. oraz zatrzymań - w C. w 2005 r. i po zamachu bombowym w 2008 r. oraz późniejszych zatrzymań w innych miejscach (np. w M. z uwagi na zbieżność nazwisk ze znanym bojownikiem [...]). Słusznie uznano, że zatrzymania te nie mogły mieć związku z zaangażowaniem krewnych Skarżącego w walkę z władzami. Zasadnie nie dano wiary, że w czasie zatrzymań Skarżący był rażony prądem, ponieważ on sam nie był konsekwentny w tej mierze (składał podczas przesłuchań w postępowaniu administracyjnym odmienne oświadczenia na ten temat). Rację ma organ, że - nawet w świetle nie do końca stabilnej sytuacji w C. - zbyt daleko idące są twierdzenia o możliwości wystąpienia prześladowań określonych w art. 13 ustawy wobec Skarżącego. Wynika to z poniższych okoliczności: 1. zdarzenia powołane przez Skarżącego mają charakter "historyczny", tj. miały miejsce wiele lat temu i przez to nie mogą mieć obecnie znaczenia w kontekście ewentualnego zagrożenia prześladowaniem; jak wynika z oświadczenia Skarżącego złożonego na rozprawie, pomagał on bojownikom w latach 1999-2000, zaś jego krewni walczyli do roku 2004 r.; z kolei najpóźniejsze zatrzymanie, co do którego Skarżący podniósł, że było związane z walką członków jego rodziny z władzami, miało miejsce w 2005 r., czyli aż osiem lat przed wyjazdem Cudzoziemca z kraju pochodzenia; niewiarygodne jest, aby Skarżący zwlekał aż osiem lat (do 2013 r.) z decyzją o wyjeździe do kraju mogącego mu udzielić ochrony; nie ma w tym kontekście decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia okoliczność, że - co wynika z zeznań Wnioskodawcy i co na rozprawie zaakcentował pełnomocnik Skarżącego - Cudzoziemiec w ostatnich kilku latach nie przebywał w C.; skoro nie przebywał w niej nie doznając żadnych prześladowań, oznacza to, że możliwa jest tzw. migracja wewnętrzna w ramach F., z którą Skarżący nie miał żadnych problemów (Skarżący pracował w okolicach M. i w innych częściach R.), nie licząc kilku zatrzymań w M. spowodowanych zbieżnością nazwiska Skarżącego z nazwiskiem znanego [...] bojownika podejrzanego o przeprowadzenie zamachów terrorystycznych na terenie F.; zatrzymania te po wyjaśnieniu przypadkowości zbieżności nazwisk zakończyły się dla Skarżącego pomyślnie - był wkrótce zwalniany bez poniesienia żadnych konsekwencji; w tym kontekście nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia powyższa zbieżność nazwisk; z kolei trudno uznać za wiarygodne oświadczenie Skarżącego, że zatrzymanie w 2005 r. było spowodowane walką jego brata A., skoro ten już od roku nie żył; zatrzymanie w 2008 r., jak stwierdził sam Skarżący, było zupełnie przypadkowe i wynikało z jego obecności w pobliżu miejsca, gdzie dokonano zamachu bombowego, a po wyjaśnieniu sprawy został on natychmiast zwolniony; 2. po przyjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Skarżący nie złożył wniosku o status uchodźcy, lecz nielegalnie udał się do N.; wniosek taki złożył dopiero po powrocie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; w ocenie Sądu osoba będąca przedmiotem prześladowania w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy po wjeździe na teren innego państwa, w którym czuje się bezpiecznie, w pierwszej kolejności chce zapewnić sobie możliwość legalnego przebywania w tym państwie, aby nie zaistniała możliwość wydalenia jej do kraju pochodzenia, w którym doznawała prześladowania; argumenty Skarżącego, że Rzeczpospolita Polska nie jest bezpiecznym miejscem dla cudzoziemców nie mają żadnych podstaw i w tej mierze sprzeczne są z doświadczeniem życiowym powstałym z obserwacji zachowania innych cudzoziemców z C., którzy składają wniosek już podczas wjeżdżania na teren Rzeczypospolitej Polskiej, jak i racjonalnym zachowaniem przeciętnego, prześladowanego w swym kraju człowieka, szukającego schronienia w innym państwie; Sąd w całości podziela stanowisko organu dotyczące braku wpływu na rozstrzygnięcie okoliczności, że w trakcie nielegalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Skarżący zawarł ślub w obrządku muzułmańskim. Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu, że wyjeżdżając w pośpiechu z kraju pochodzenia Skarżący nie był w stanie zebrać wystarczającej ilości dowodów na poparcie powoływanych przez siebie zdarzeń, jak i stanowiska w tej kwestii zawartego w dodatkowym piśmie procesowym (k. 45) należy podnieść, że prawdą jest, że osoby poszukujące ochrony często nie dysponują dokumentami potwierdzającymi ich trudną sytuację w kraju pochodzenia, wobec czego zasadniczym dowodem jest ich przesłuchanie. Niemniej jednak brak jest w sprawie okoliczności mogących wskazywać na trudności Skarżącego w zgromadzeniu dokumentów, które mogłyby uprawdopodobnić istotne w sprawie okoliczności, jako że z materiału sprawy nie wynika, aby opuszczenie przez Skarżącego kraju pochodzenia było nagłe. Skarżący sam zeznał, że wyjazd nastąpił po długich namowach jego ciotki i siostry, które wcześniej już udały się do Europy (k. 70-71 akt. adm.). W istocie problem nie sprowadza się do braku udokumentowania okoliczności przytaczanych przez Cudzoziemca (praktycznie nie były one kwestionowane), lecz do ich oceny jako nie mogących stanowić przesłanki do objęcia go ochroną międzynarodową. Należy podkreślić, że w toku postępowania Cudzoziemiec nie potrafił wskazać, z jakich przyczyn miałby być przedmiotem szczególnego zainteresowania dla władz kraju pochodzenia czy innej grupy, co mogłoby skutkować poddawaniu go jakimś represjom. Ustosunkowując się do podniesionego na rozprawie zarzutu pełnomocnika Skarżącego, że nie uwzględniono w toku postępowania znajdującej się w aktach opinii psychologa należy wskazać, że nieodniesienie się przez organ do tej opinii jest co prawda uchybieniem stanowiącym naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a., ale nie mającym wpływu na wynik sprawy. Ostatnie zdarzenia związane zdaniem Skarżącego ze stosowaniem wobec niego przemocy miały bowiem miejsce w 2005 r., czyli osiem lat przed złożeniem wniosku o status uchodźcy, co daje asumpt do zasadnego przypuszczenia, że - nawet gdyby rzeczywiście stosowano wobec niego przemoc (przy czym w świetle oświadczenia z 14 maja 2014 r. nie była to przemoc fizyczna) - stan psychiczny Skarżącego pozwalał mu w 2013 r. na uczestniczenie w przesłuchaniu bez obecności psychologa tym bardziej, że Skarżący podczas przesłuchania, na pytanie, czy życzy sobie obecności psychologa, stwierdził (k. 75 akt adm.), że chciałby, aby ewentualnie był obecny psycholog, u którego się konsultuje i że innego psychologa nie chce, że jest świadomy, że organ może mu zapewnić obecność psychologa podczas przesłuchania, ale on by go nie znał, więc może odpowiadać dalej, gdyż nie potrzebuje pomocy psychologicznej i chce, aby przesłuchanie kontynuowano bez obecności psychologa. W ocenie Sądu nie jest zasadna obawa Skarżącego, że po powrocie do kraju pochodzenia będzie represjonowany, np. w związku z ubieganiem się o status uchodźcy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Nie ma bowiem podstaw do przyjęcia, że władzom kraju pochodzenia będzie znana okoliczność ubiegania się przez Skarżącego o ochronę międzynarodową. Brak jest również podstaw do udzielenia Skarżącemu ochrony uzupełniającej, gdyż nie są spełnione przesłanki z art. 15 ustawy. Skarżący nie uczestniczył w działaniach wojennych, nie został skazany przez sąd na karę śmierci ani nie przedstawił dowodów, że grozi mu jej orzeczenie. Nie grożą mu również tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Zgodnie z informacjami o kraju pochodzenia jest on stabilny i choć dochodzi czasami do aktów przemocy, to nie mają one charakteru systemowego, lecz ściśle indywidualny. Skarżący nie spełnia również przesłanek z art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy, uzasadniających udzielenie mu zgody na pobyt tolerowany. Brak bowiem poważnych podstaw, aby zakładać, że przesłanki te mogą wystąpić (zagrożenie prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, poddanie torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub zmuszenie do pracy lub pozbawienie prawa do rzetelnego procesu sądowego albo ukaranie bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji). Skarżący mógł swobodnie przemieszczać się po terytorium F. Sama możliwość zagrożenia po powrocie do kraju pochodzenia nie uzasadnia udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na możliwość ziszczenia się przesłanek wskazanych w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wobec powyższego nie są zasadne zarzuty naruszenia wymienionych w skardze przepisów, za wyjątkiem naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a., co jednak nie miało wpływu na wynik sprawy. W związku z tym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).