IV SA/Wa 1483/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Dopierała (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Marian Wolanin, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Handlowego "M." Sp. z o.o. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji - oddala skargę - Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez P. Sp. z o. o. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w W. (powoływana dalej jako: "Spółka") jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w L. nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym: [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w L. decyzją z [...] sierpnia 2005 r., nr [...] wstrzymał użytkowanie instalacji do produkcji żelatyny (instalacji do odzysku odpadowej tkanki zwierzęcej o zdolności przetwarzania ponad 10 ton na dobę) eksploatowanej w Zakładzie Produkcyjnym w Z. przy ul. [...] bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego przez Spółkę oraz określił termin wstrzymania użytkowania instalacji w ciągu miesiąca od daty uprawomocnienia się decyzji. Po rozpatrzeniu wniosku Spółki o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w L. - Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] stycznia 2007 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności wnioskowanej decyzji. Następnie decyzją z [...] kwietnia 2007 r., nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w następstwie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżącej Spółki, utrzymał w mocy własną decyzję z [...] stycznia 2007 r. Decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] kwietnia 2007 r. zaskarżona została przez Spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1414/07 odrzucił skargę jako wniesioną po upływie wymaganego terminu. Następnie pismem z [...] stycznia 2009 r. Spółka wystąpiła do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w L. o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji tego organu z [...] sierpnia 2005 r., nr [...] wstrzymującej użytkowanie instalacji do produkcji żelatyny. W uzasadnieniu wniosku Spółka powołała się na art. 162 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 Sygn. akt IV SA/Wa 1483/09 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej jako: "k.p.a.". Stwierdziła, że podstawą wydania kwestionowanej decyzji było stwierdzenie eksploatacji instalacji bez posiadania pozwolenia zintegrowanego wymaganego dla instalacji prowadzących gospodarowanie odpadami. Tymczasem interpretacja obowiązujących przepisów, potwierdzona pismem Ministerstwa Środowiska wskazuje, że "instalacja nie prowadzi działalności mającej charakter gospodarowania odpadami, jest natomiast instalacją produkcyjną w związku z czym nie obowiązuje jej wymóg posiadania pozwolenia zintegrowanego, wymaganego dla instalacji wskazanych w pkt 6.7 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości". Zdaniem Wnioskodawcy brak obowiązku posiadania pozwolenia zintegrowanego powoduje bezprzedmiotowość decyzji. Do wniosku załączone zostały kopie pism Ministerstwa Środowiska jak i decyzji Starosty Z. z dnia [...] lutego 2007 r. o stwierdzeniu wygaśnięcia własnej decyzji z dnia [...] września 2002 r. zmienionej decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r., wydanej na rzecz Spółki, zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne w postaci skórek wieprzowych i kości świńskich z wykrawania w ilości do 50 000 Mg rocznie, polegającego na ich wykorzystaniu do produkcji żelatyny spożywczej i farmaceutycznej. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Spółki [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w L. decyzją z [...] marca 2009 r., nr [...] -odmówił stwierdzenia wygaśnięcia wnioskowanej decyzji własnej. W uzasadnieniu decyzji organ zaznaczył, że zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. bezprzedmiotowość decyzji nie jest jedyną przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 1998 r., sygn. akt I SA 660/98 stwierdził, że należy również wykazać, że wygaśnięcie decyzji nakazuje przepis prawa albo leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. W tym konkretnym przypadku żaden przepis prawa materialnego nie nakazuje stwierdzenia wygaśnięcia decyzji wstrzymującej użytkowanie instalacji eksploatowanej bez pozwolenia zintegrowanego, nie leży to również w interesie społecznym. Poza tym spółka nie wykazała jaki ma interes w stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji. Końcowo organ stwierdził także, że w sprawie może mieć zastosowanie art. 372 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska bygn. akt iv bA/wa 14B3/U9 (t.j. Dz. U. z 2008 r., nr 25, poz. 150), który stanowi, że po ustaniu przyczyn wstrzymania działalności wojewódzki inspektor ochrony środowiska na wniosek zainteresowanego wyraża zgodę na podjęcie wstrzymanej działalności. Spółka od powyższej decyzji odwołała się do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, który po jego rozpatrzeniu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., wydał zaskarżoną w sprawie decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego. Stwierdził że podziela stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Powołał się na art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a wygaśnięcie takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Przesłanką wygaśnięcia decyzji jest jej bezprzedmiotowość rozumiana jako ustanie prawnego bytu stosunku matehalnoprawnego nawiązanego na jej podstawie. Bezprzedmiotowość zachodzi wówczas gdy nierealne okaże się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana, gdy przestanie istnieć przedmiot rozstrzygnięcia lub podmiot, którego to rozstrzygnięcie dotyczyło. Oprócz konieczności wystąpienia przesłanki bezprzedmiotowości organ stwierdza wygaśnięcie decyzji, gdy podjęcie takiego rozstrzygnięcia uzasadnia "interes społeczny" lub "interes strony". W ocenie organu drugiej instancji, wymienione przesłanki nie są spełnione, a nie leży w interesie społecznym dopuszczenie do funkcjonowania instalacji niespełniającej wymogów prawa w zakresie ochrony środowiska. Brak było zatem podstaw do wydania w sprawie niniejszej odmiennego rozstrzygnięcia. W skardze na powyższą decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Jednocześnie wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w sprawie wstrzymania użytkowania instalacji oraz odmawiającej stwierdzenia jej nieważności decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] stycznia 2007 r., nr [...]. W motywach skargi Spółka wskazała, że decyzje powyższe wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa, tj. przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z Sygn. akt IV SA/Wa 1483/09 dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. nr 122, poz. 1055) - Załącznik pkt 5 ust. 1 - z powodu uznania przez organy orzekające sprzecznie ze stanem faktycznym, że zakład produkcyjny w Z. użytkując instalację stosował odpadową tkankę zwierzęcą do produkcji żelatyny, w sytuacji gdy zakład ten mógł produkować i produkował żelatynę nadającą się do konsumpcji ludzkiej, wyłącznie z surowców do produkcji żelatyny spożywczej. Poprzez zastosowanie powyższego rozporządzenia Ministra Środowiska organy rażąco naruszyły przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 853/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. UE. L. z 2004 r., nr 139, poz. 55) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 lutego 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych wymaganych przy produkcji żelatyny spożywczej (Dz. U. Nr 37, poz. 335). Spółka zarzuciła, iż organy pominęły, że po dniu [...] maja 2004 r., tj. po dacie wydania decyzji przez Powiatowego Inspektora Weterynarii w Z., w związku z postanowieniami ww. Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego nr 853/2004 oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 lutego 2004 r., instalacja eksploatowana w Z. była instalacją do produkcji żelatyny spożywczej a nie instalacją do odzysku odpadowej tkanki zwierzęcej o zdolności przetwarzania ponad 10 ton na dobę. Produkt spożywczy nadający się do konsumpcji ludzkiej - żelatyna spożywcza nie mógł być wykonywany z odpadów, tj. odpadowej tkanki zwierzęcej. Żelatyna spożywcza produkowana w Z. przy wykorzystaniu przedmiotowej instalacji mogła być wykonywana od 1 maja 2004 r. wyłącznie z surowców posiadających atest weterynaryjny i wydany przez producenta surowców stwierdzający, że jest to produkt spożywczy a nie odpad. Zakład w Z. był zakładem spożywczym a nie - jak z rażącym naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z 26 lipca 2002 r. wskazał Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska - zakładem utylizacyjnym lub zakładem z instalacją do odzysku odpadowej tkanki zwierzęcej. Zakład spożywczy nadzorowany był wyłącznie z mocy ustawy Prawo weterynaryjne przez służby weterynaryjne - Powiatowego Inspektora Weterynarii w Z. Wymóg działania inspektora weterynarii a nie inspektora ochrony środowiska wynikał z bezpośredniego i mającego pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami, stosowania Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego Sygn. akt IV SA/Wa 1483/09 i Rady Nr 853/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w związku z umową międzynarodową z Unią Europejską, której Rzeczypospolita Polska jest członkiem. Spółka powołała się przy tym na unormowania Konstytucji RP jak i na pogląd piśmiennictwa stwierdzając w oparciu o powyższe, że prawo stanowione przez organizację międzynarodową ukonstytuowaną na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczypospolitą Polską jest stosowane bezpośrednio i ma pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami. W skardze zawarty został wniosek o przeprowadzenie dowodów z zeznań wymienionych w pkt 1 - 3 świadków na okoliczności mające potwierdzać zasadność żądania stwierdzenia nieważności decyzji wskazanych w skardze. Do skargi załączone zostały pisma Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2006 r. oraz z dnia [...] września 2006 r., a także decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. z dnia [...] maja 2004 r. o dopuszczeniu Spółki do prowadzenia produkcji w zakresie wytwarzania żelatyny wieprzowej konsumpcyjnej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia 27 listopada 2009 r. Spółka doprecyzowała, że jej skarga wniesiona została na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., jednocześnie wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w L. z dnia [...] sierpnia 2005 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sygn. akt IV SA/Wa 1483/09 Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd administracyjny nie jest władny natomiast do przeprowadzania dowodów z przesłuchania świadków, dlatego też wniosek Spółki zawarty w skardze o przesłuchanie świadków nie został uwzględniony. W rozpatrywanej sprawie Spółka zaskarżyła decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w L. nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w L. z [...] sierpnia 2005 r., nr [...] o wstrzymaniu użytkowania instalacji do produkcji żelatyny w Zakładzie Produkcyjnym w Z. bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego przez spółkę oraz o określeniu terminu wstrzymania użytkowania instalacji. Jednocześnie w skardze podniesione zostały zarzuty i wnioski dotyczące wskazanej powyżej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2005 r. oraz odmawiającej stwierdzenia jej nieważności decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] stycznia 2007 r., nr [...]. W piśmie procesowym z 27 listopada 2009 r. Spółka wniosła dodatkowo o stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] kwietnia 2007 r. nr [...], którą utrzymana została w mocy wskazana decyzja z [...] stycznia 2007 r. Wobec powyższego zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy co oznacza, że rozstrzygnięcie sądu powinno mieścić się w zakresie sprawy w której wydany został zaskarżony akt. Zakres rozpatrywanej sprawy określony został wnioskiem Spółki z dnia [...] stycznia 2009 r. o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Oznacza to, że ocenie Sądu podlega przede wszystkim prawidłowość prawna zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w L. nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., wydanych w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz przeprowadzonego w tym trybie postępowania administracyjnego. Ocena ta znajduje odniesienie do decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2005 r. Sygn. akt IV SA/Wa 1483/09 nr [...] o wstrzymaniu użytkowania instalacji w zakresie zbadania zasadności wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia tejże decyzji. Poza kontrolą Sądu natomiast - w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] czerwca 2009 r., nr [...] -pozostają wskazane powyżej decyzje: Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] stycznia 2007 r., nr [...] oraz Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] kwietnia 2007 r. nr [...]. Zatem niecelowym ale i nieuprawnionym w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. byłoby odnoszenie się przez Sąd do zarzutów i wniosków spółki kierowanych wobec nie zaskarżonych w sprawie decyzji. Ocena powyższych decyzji zasadniczo byłaby możliwa w sytuacji skutecznego ich zaskarżenia do sądu administracyjnego, co nie miało jednak miejsca. Nadmienić należy, że skarga Spółki na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] kwietnia 2007 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję własną z [...] stycznia 2007 r., nr [...] - prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1414/07 z dnia 8 sierpnia 2007 r. została odrzucona. Jednakże brak merytorycznej oceny powyższej decyzji, na co powołuje się Spółka, nie upoważnia Sądu - o czym była już mowa powyżej - do wychodzenia poza granice sprawy wyznaczone przedmiotem zaskarżonej decyzji z [...] czerwca 2009 r., wydanej na wiosek Spółki o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji. Badając natomiast zaskarżoną decyzję Sąd stwierdza, że odpowiada ona prawu, gdyż nie zawiera istotnych wad prawnych, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie z wniosku Spółki o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] prawidłowo przyjęły, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Zgodnie z powołanym we wniosku, regulującym instytucję stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. - organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Konstrukcja powołanego przepisu wskazuje, że reguluje on dwie sytuacje prawne, w których bezprzedmiotowość decyzji daje podstawę do stwierdzenia jej wygaśnięcia. Pierwsza związana jest z istnieniem przepisu prawa Sygn. akt IV SA/Wa 1483/09 zawierającego nakaz stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, druga uzależnia wygaszenie decyzji od ustalenia przez organ, że leży to w interesie publicznym lub w interesie strony. Zatem występowanie bezprzedmiotowości po stronie decyzji jest warunkiem koniecznym do wygaszenia decyzji. Brak bezprzedmiotowości decyzji uniemożliwia stwierdzenie wygaśnięcia decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. W piśmiennictwie podnosi się, że bezprzedmiotowość decyzji wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy powoduje ona taki skutek (zob. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, str. 764-765, C.H. Beck, Warszawa 2004, Postępowanie administracyjne, s. 352; T. Woś, Stwierdzenie wygaśnięcia, s. 51-54). W ocenie Sądu decyzja objęta wnioskiem Spółki o stwierdzenie jej wygaśnięcia nie stała się bezprzedmiotowa. Decyzja z [...] sierpnia 2005 r., nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, oparta na art. 365 ust. 1 oraz art. 366 ust. 3 ustawy - Prawo ochrony środowiska, wstrzymywała użytkowanie instalacji do produkcji żelatyny oraz określała termin tego wstrzymania. Brak jest jakichkolwiek podstaw by przyjąć, że przestał istnieć stosunek materialnoprawny nawiązany na podstawie omawianej decyzji. Wskazać należy w szczególności, że w sprawie nie doszło do utraty bytu prawnego przez Spółkę, będącą adresatem decyzji jak i podmiotem zobowiązanym rozstrzygnięciem decyzji do wstrzymania użytkowania instalacji do produkcji żelatyny. Nie doszło do zniszczenia lub przekształcenia instalacji, której dotyczy powyższy nakaz. Nie nastąpiła również zmiana stanu faktycznego, która uniemożliwiałaby wykonanie decyzji. Rozważając kwestie bezprzedmiotowości powołanej powyżej decyzji, warto wskazać na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym stwierdzono wprost, że bezprzedmiotowość decyzji powstaje w sytuacji, gdy niemożliwe stało się zrealizowanie celu, jaki organ administracji miał na względzie przy jej wydaniu (zob. wyrok NSA z 11 października 1985 r., sygn. akt SA/Wr 556/85, ONSA 1985, nr 2, poz. 21). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Cel, dla którego właściwy organ wydał decyzję, jest możliwy do zrealizowania i realizowany przez Sygn. akt IV SA/Wa 1483/09 Spółkę. Oceny Sądu w omawianym zakresie nie zmienia okoliczność powołana w uzasadnieniu, znajdującej się w aktach administracyjnych, decyzji Starosty Powiatowego w Z. z [...] lutego 2007 r., nr [...] o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji własnej - a mianowicie: utrata przez spółkę tytułu prawnego do instalacji. Okoliczność ta, zdaniem Sądu, potwierdza realizację przez Spółkę celu jaki organ miał na względzie przy wydawaniu decyzji o wstrzymaniu użytkowania instalacji i nie może z tego powodu uzasadniać bezprzedmiotowości omawianej decyzji. Bezprzedmiotowości decyzji z [...] sierpnia 2005 r., nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nie uzasadniają również zarzuty skargi dotyczące naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa krajowego jak i Rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady. Wymienione w skardze akty prawne nie wskazują w żaden sposób na bezprzedmiotowość decyzji. Podkreślenia wymaga, że w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiła istotna zmiana stanu prawnego, która bezpośrednio czy nawet pośrednio stanowiłaby o bezprzedmiotowości decyzji. Ponadto zauważyć należy, że brak jest przepisu prawa, który nakazywałby stwierdzenie wygaśnięcia przedmiotowej decyzji, a tym samym brak jest przesłanki wygaszenia decyzji przewidzianej w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. W oparciu o powyższe Sąd stwierdza, że organ orzekający prawidłowo uznał, że rozpatrywanej sprawie nie występuje bezprzedmiotowość decyzji objętej wnioskiem Spółki, która jest obligatoryjną przesłanką wygaszenia decyzji w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Brak wystąpienia bezprzedmiotowości decyzji uniemożliwiał uwzględnienie wniosku Spółki o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji. Jednocześnie Sąd zauważa, że zaskarżona decyzja - w odniesieniu do kwestii wyjaśnienia "interesu strony" jako jednej z przesłanek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji - wydana została z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., który stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Jakkolwiek organ stwierdził, że w sprawie przesłanka ta nie występuje to jednak swojego stanowiska w tym względzie nie uzasadnił. Jednakże wobec nie zaistnienia - omawianej już powyżej - obligatoryjnej przesłanki stwierdzenia wygaśnięcia decyzji tj. bezprzedmiotowości decyzji, omawiane uchybienie Sygn. akt IV SA/Wa 1483/09 proceduralne nie miało wpływu na wynik sprawy. Wskazane naruszenie przepisów k.p.a. nie uzasadniało uwzględnienia skargi, ponieważ - zgodnie z art. 145 § 1 pkt "1 lit. c) p.p.s.a. - uchyleniem decyzji przez Sąd skutkuje tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.