IV SA/Wa 1485/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: - zwolnić T. G. od kosztów sądowych. W dniu 2 listopada 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony przez T. G. formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Ze złożonego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, utrzymującą się z niewielkich dochodów uzyskiwanych ze zbioru surowców wtórnych w wysokości kilku złotych dziennie. Wnioskodawca oświadczył, że został eksmitowany do lokalu socjalnego, za który opłaca część czynszu w wysokości 30,00 złotych, a pozostałą część opłaca pomoc społeczna. Jak wynika z rubryki 7 formularza T. G. nie posiada żadnego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych. Rozpoznając wniosek, stwierdzono, co następuje: Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest - stosownie do treści art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), ponoszenie przez strony kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Oznacza to, iż podmiot wnoszący skargę powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania, zatem i liczyć się z koniecznością gromadzenia środków finansowych na ów cel. Należy mieć na uwadze, że instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych należy zaliczyć osoby bezrobotne, samotne, bez stałego źródła dochodu i majątku, a zatem pozbawione środków do życia bądź mające środki, ale bardzo ograniczone, wystarczające na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (częściowe zwolnienie od kosztów sądowych) przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Analizując sytuację finansową wnioskodawcy uwidocznioną we wniosku należy stwierdzić, że wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie, bowiem w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do przyznania prawa pomocy określone w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Wnioskodawca jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Jedynymi dochodami wnioskodawcy są dochody uzyskiwane nieregularnie z odzysku surowców wtórnych, w wysokości kilku złotych dziennie. Okolicznością potwierdzającą trudną sytuację finansową skarżącego jest również fakt, iż skarżący nie posiada wolnych środków finansowych, ani majątku, który mógłby spieniężyć w celu pokrycia kosztów sądowych niniejszego postępowania. Wnioskujący o przyznanie prawa pomocy, który nie osiąga stałych dochodu, podstawowe potrzeby życiowe zaspokaja dzięki wparciu innych osób i instytucji, a przy tym nie posiada nieruchomości, wartościowych przedmiotów, ani jakichkolwiek zasobów pieniężnych, nie może poczynić niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. W konsekwencji nie jest w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Tak ukształtowana sytuacja materialna T. G. pozwala na stwierdzenie, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego. Z tych względów na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.