IV SA/Wa 1487/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Dopierała, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Marian Wolanin, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi U. P. i R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]; 2. uchyla postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Powiecie W. z dnia [...] września 2008 r. nr [...]; 3. uchyla postanowienie Starosty W. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...]; 4. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 5. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżących U. P. i R. J. solidarnie kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] marca 2009 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia (zwaną dalej decyzją środowiskową) - budowy stacji paliw płynnych oraz bezdotykowej myjni samochodowej na działkach nr ew. [...] i [...] przy ul. [...] w O. W uzasadnieniu decyzji organ administracji wskazał, iż z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej wystąpił p. J. T. Wymieniono szereg dokumentów, jakie były przedkładane w toku postępowania, Przywołano też dwa postanowienia w przedmiocie uzgodnienia, wydane w toku postępowania przed organem I. instancji (postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, zwanego dalej organem PIS, z dnia [...] września 2008 r. oraz postanowienie Starosty W. z dnia [...] listopada 2008 r.). Zwrócono uwagę, iż w toku postępowania było składane przez okolicznych mieszkańców szereg uwag i protestów. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniach, organ administracji wskazał, iż orzeczenia organów administracji powinny się opierać na przepisach prawa. Po analizie całego materiału dowodowego i kwestionowanej decyzji organ odwoławczy uznał, iż organ I. instancji nie naruszył prawa, tj. przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz K.p.a. Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdzono - nie zasadny jest zarzut dokonania uzgodnień przez organ PIS na podstawie niepełnego materiału dowodowego (jedynie informacji środowiskowej); informacje, jakimi dysponował organ administracji były wystarczające dla uzgodnienia z punktu widzenia zakresu wykonywanych zadań, - nie trafny jest zarzut braku możliwości zajęcia stanowiska przez strony w toku postępowania - w świetle akt sprawy strony mogły wypowiadać się w sprawie i z praw w tym zakresie korzystały, Sygn. akt IV SA/Wa 1487/09 - gdy chodzi o zarzut nie uwzględnienia w planie koncepcyjnym istniejącego budynku mieszkalnego (działka nr ew., [...]) który może być poddany szkodliwym oddziaływaniom, wskazano, iż budynek nie został naniesiony na mapę, gdyż nie został zgłoszony do ewidencji we właściwym trybie, - brak jest obowiązku sporządzania jednolitego tekstu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, stąd nakazanie inwestorowi sporządzenia tego rodzaju dokumentu było niezasadne, - co do potrzeby wykonania obliczeń oddziaływania hałasu, zgodnie z obowiązującą metodyką referencyjną, wskazano, iż stosowna opinia akustyczna została złożona przez inwestora w dniu 28 października 2008 r. natomiast ostateczna koncepcja zagospodarowania działki została przedłożona w uzupełnieniach do raportu, - nie trafny jest zarzut, iż decyzja środowiskowa nie zawiera wymaganych elementów, bowiem orzeczono w przedmiocie wszystkich zagadnień wskazanych w art. 56 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska, Konkludując organ uznał, iż nie ma przesłanek dla zmiany wydanego uprzednio rozstrzygnięcia. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego U. P. i R. J. (współwłaściciele przyległej działki) sformułowali zarzuty naruszenia: * przepisów postępowania - art. 11 i 77 § 1 K.p.a. * przepisów prawa materialnego - art. 52 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Podniesiono także naruszenie regulacji dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz.Urz. UE wyd. spec. 15/t. 7 s. 101) oraz Polskiej Normy PN-ISO 9613-2. Uwzględniając zarzuty przywołano następujące okoliczności: - postanowienie organu PIS zostało wydane na podstawie informacji niespełniających wymagań dla raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (wcześniej przedłożone informacje zostały uzupełnione aneksem, którym nie dysonował organ uzgadniający), - organ administracji uznał, iż szkic koncepcyjny sporządzony został zgodnie z istniejącym stanem faktycznym a jednocześnie nie kwestionował Sygn. akt IV SA/Wa 1487/09 nieuwzględnionego na nim faktycznie istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...], czym naruszono art. 47 ustawy - Prawo ochrony środowiska nakazującego analizę oddziaływania przedsięwzięcia na zdrowie i życie ludzi mieszkających w budynku, - nie wskazano, dlaczego odstąpiono od obowiązku dokonania obliczeń rozprzestrzeniania hałasu, zgodnie z metodyką referencyjną – wcześniej żądanie takie formułował względem inwestora organ I. instancji - nie uwzględniono w zw. z tym, iż zastosowana metodyka pozostaje w sprzeczności z dyr. 2002/049/WE oraz polską normą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji . Na rozprawie Pełnomocnik skarżącej oraz Skarżący sformułowali dodatkowe zarzuty, z których część przedłożono jednocześnie na piśmie: - decyzja środowiskowa i utrzymująca ją w mocy zaskarżona, dotknięte są wadą nieważności gdyż przed jej wydaniem nie zajął wymaganego stanowiska organ PIS (rażące naruszenie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska), - istnieją podstawy do wznowienia postępowania, gdyż postanowienie organu PIS zostało wydane bez udziału stron, z naruszeniem art. 106 §2 K.p.a. (w myśl art. 145 §. 1 pkt 4 K.p.a.), a nie zamieszczenie istniejącego budynku na mapie sytuacyjnej stanowi przesłankę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 5 - prawdopodobną oczywistą omyłka było przytoczenie w skardze w tym kontekście pkt 4), - mylnie oceniono oddziaływanie akustyczne myjni samochodowej zlokalizowanej 4 m. od granic działki, prawidłowa analiza wykazałaby przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu poza granicami działki, co wskazywałoby na sprzeczność przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie sporządzono mapy oddziaływania akustycznego myjni, bądź nie uwzględniono jej wpływu w opracowaniach obrazujących oddziaływanie całego obiektu, - lokalizacja inwestycji pozostaje w sprzeczności z przepisami dotyczącymi warunków technicznych dla tego rodzaju obiektów. Pełnomocnik wniósł o zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżących. Sygn. akt IV SA/Wa 1487/09 Uczestnik postępowania p. J. T. wniósł o oddalenie skargi wywodząc, iż planowana myjnia była uwzględniana przy analizach rozprzestrzeniania dźwięku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi zasługują na uwzględnienie, choć nie wszystkie z podniesionych zarzutów były zasadne. Jednocześnie Sąd, w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, stąd szereg naruszeń przepisów Sąd wziął pod uwagę z urzędu. Z uwagi na termin wszczęcia postępowania ([...] maja 2008 r.), w związku z treścią art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227), w sprawie znalazły zastosowanie przepisy dotyczące przeprowadzania procedury ocen oddziaływania na środowisko zawarte uprzednio w ustawie - Prawo ochrony środowiska. Jak trafnie wskazano w skardze, przedmiotem postępowania w sprawie ocen oddziaływania na środowisko jest m. in. analiza bezpośredniego i pośredniego wpływu przedsięwzięcia na zdrowie i warunki życia ludzi, jak również możliwości i sposobów zapobiegania i ograniczania negatywnych oddziaływań (art. 47 pkt. 1 lit. a i pkt 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska), przy czym wyniki tych ustaleń w postaci wyrażenia zgody na realizacje przedsięwzięcia (gdy jest to dopuszczalne) i warunki realizacji zamierzenia określa się w decyzji środowiskowej (art. 56 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz ust. 4 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska). W rozpoznawanej sprawie, gdy chodzi o potencjalne uciążliwości dla terenów sąsiednich, z uwagi na charakter przedsięwzięcia (stacja paliw i myjnia) istotne znaczenie mogą odgrywać emisje gazów i pyłów do powietrza oraz dźwięku (gdy chodzi o inne oddziaływania np. kwestie zagrożenia zanieczyszczenia powierzchni ziemi i wód podziemnych nie były podnoszone przez Skarżących żadne zarzuty a Sąd z urzędu nie dostrzegł nieprawidłowości w tym zakresie). Wskazany w ustawie -Prawo ochrony środowiska obowiązek nie przekraczania standardów jakości środowiska, dotyczy obszarów poza terenem, do którego władający instalacją ma tytuł prawny (art. 144 ust. 2). W toku postępowania mają podlegać wyjaśnieniu m.in. Sygn. akt IV SA/Wa 1487/09 kwestie dotrzymywania standardów jakości środowiska, (jako jedno z wymagań ochrony środowiska, w myśl art. 144 ust. 1). Gdy chodzi o dopuszczalne poziomy hałasu wyznaczono je w zależności od funkcji terenu (art. 113 ust. 2 pkt 1). Stąd dla ustalenia, czy zachowane są wymagane standardy istotne znaczenie ma określenie przewidywanego rzeczywistego poziomu dźwięku jak i rodzaju terenu, na którym miałby on występować. W rozpoznawanej sprawie, w toku postępowania podnoszono, iż nie uwzględniono zabudowy mieszkaniowej na działce nr ew. [...]. Istotnie zawarta w aktach administracyjnych dokumentacja wskazuje, iż na sporządzanych planach sytuacyjnych, na których nanoszono dane dotyczące poziomów dźwięku (izolinie dotyczące poszczególnych poziomów) nie zaznaczono budynku, którego istnienia nie kwestionowały jednocześnie organy administracji prowadzące postępowanie w sprawie. W tej sytuacji, zawarte w odnośnych opracowania konkluzje, dotyczące dotrzymywania standardów akustycznych wymagały weryfikacji merytorycznej przede wszystkim pod kątem, jak w opracowaniach kwalifikowano tereny, gdzie zrealizowany jest obiekt (jaki standard zakładano jako wymagany). Trzeba mieć przy tym na uwadze, iż kwestia ta ma znaczenie, o ile dla danego terenu nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w zw. z art. 115). Kwestii czy na dzień orzekania dla danego terenu obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego i jakie są jego ustalenia w kontekście dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku nie rozważał organ odwoławczy, pomimo podnoszenia kwestii zapewnienia właściwej ochrony akustycznej tego terenu w odwołaniu. O ile z kolei postanowienia planu nie dają możliwości dla jednoznacznego zakwalifikowania działki sąsiedniej pod katem przynależności do określonej kategorii terenów (z uwagi na jego szczególną treść lub jego brak) istotne znaczenie ma jej faktyczne wykorzystywanie (w tym zabudowa budynkiem mieszkalnym). Z kolei bez znaczenia jest przywołana przez organ odwoławczy okoliczność, iż wybudowany obiekt nie został zgłoszony do ewidencji gruntów i budynków, bowiem nie pociąga to skutku prawnego w postaci wyłączenia terenu, gdzie zlokalizowany jest budynek z ochrony przed uciążliwościami akustycznymi (wniosek taki nie wynika ani z przepisów związanych z ochroną środowiska ani też dotyczących prowadzenia ewidencji). Istotne znaczenie, w kontekście legalizacji budynku, mogłoby natomiast odgrywać konkretne ustalenie, iż określony obiekt był zrealizowany nielegalnie i orzeczono o jego rozbiórce. W takim Sygn. akt IV SA/Wa 1487/09 przypadku, o ile konieczna byłaby klasyfikacja terenu (z uwagi na brak stosownych ustaleń w planie miejscowym) istnienie określonej zabudowy mogłoby być pominięte. Wobec wydania orzeczenia bez dokonania właściwych ustaleń faktycznych, konieczne było wyeliminowanie zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego jako wydanego z naruszeniem przepisów postępowania w zakresie obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy (art. 7, 77 § 1 K.p.a.). Z tych samych przyczyn, wobec posługiwania się tymi samymi danymi, mającymi znaczenie dla ustaleń faktycznych, a które, jak przyznaje organ administracji, nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego, przez organ I. instancji, jak i organy uzgadniające, zasadne było, w myśl art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylenie wydanych przez nie orzeczeń. Wobec treści art. 153 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (zniesienie środków odwoławczych), legalność postanowień wydawanych w toku postępowania jest badana przez organ odwoławczy (art. 142 K.p.a.), a w razie wniesienia skargi przez sąd administracyjny w granicach wskazanego art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast odnosząc się do tezy pełnomocnika Skarżącej, iż pominięcie budynku stanowi przesłankę dla wznowienia postępowania, jest ona chybiona. Wobec podnoszenia kwestii istnienia budynku przez strony postępowania w jego toku a nawet nie kwestionowania tego faktu przez organ administracji, okoliczność jego istnienia nie może być uznana za nieznaną dla organu, w myśl art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Zasadny jest z kolei w pewnym zakresie zarzut dotyczący wydania postanowienia przez PIS bez zgromadzenia właściwego materiału dowodowego, choć nie został on precyzyjnie sformułowany. Należy wskazać, iż m.in. wobec treści aneksu do raportu o oddziaływaniu przekazanego przy piśmie z dnia 16 września 2008 r. (pkt 3.2) czy pisma inwestora z dnia 14 października 2008 r., w których informuje się o dokonaniu określonych zmian koncepcyjnych (w tym przesunięcie instalacji i urządzeń stanowiących potencjalne źródło uciążliwości), nie można uznać jakoby dokonane przed wprowadzeniem zmian uzgodnienie było skuteczne tzn. czyniło zadość wymaganiom art. 48 ust. 2 pkt 1a ustawy - Prawo ochrony Sygn. akt IV SA/Wa 1487/09 Dodatkowo, czego nie podnieśli Skarżący, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest dotknięta innymi wadami. Należy zauważyć, iż organ administracji nie odniósł się merytorycznie do zarzutu, iż w decyzji środowiskowej nie zawarto określonego katalogu obowiązków, jakie powinny spoczywać na inwestorze, a potrzeba ich nałożenia wynikała z samego raportu o oddziaływaniu (kwestia ekranu i mocy akustycznej urządzeń). Odnosząc się do tego zarzutu organ administracji wskazał zdawkowo, iż decyzja zawiera wymagane prawem elementy, nie odnosząc się merytorycznie do kwestii, czy jej postanowienia zawierają wymagania adekwatne do koniecznych, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego (w tym treści raportu z aneksami). Należy wskazać, iż w dokumentacji, którą organ traktuje zbiorczo, jako elementy raportu, badając potencjalne uciążliwości akustyczne przedsięwzięcia autor opracowania wskazuje na uwzględnienie budynków jak również muru powodujących tłumienie hałasu (str. 18 raportu z maja 2008 roku, pkt 3.2. aneksu z września 2008 r.). Można stąd wnioskować, iż mur ten w całości prawdopodobnie istnieje (nie jest wyłącznie planowany). Jednak, o ile jego istnienie stanowi jeden z warunków dotrzymania standardów i gdy jego utrzymywanie pozostaje w gestii inwestora, decyzja środowiskowa powinna wskazywać na konieczność pozostawienia tego muru, jako urządzenia zapewniającego dotrzymanie wymagań ochrony środowiska. Jednocześnie, wobec zarzutów odwołania, co do nie orzeczenia w kwestii ekranów, należało wyjaśnić czy z treści raportu wynikało, iż zakładano realizację innych elementów ochronnych (ekranów w postaci muru, zieleni izolacyjnej itp.). Również w przedkładanej przez inwestora dokumentacji wskazywano na realizację przez niego pasów zieleni izolacyjnej. Wymagało wyjaśnienia, czy ich istnienie jest niezbędna dla zapewnienia wymagań ochrony środowiska (wniosek taki może wynikać z pkt 3.3. ak. 2 zd. końcowe aneksu do raportu z września 2008 roku). O ile tak jest w istocie, obowiązek ich realizacji oraz utrzymania powinien być potwierdzony w treści decyzji środowiskowej. Nie odniesiono się także do podniesionych w odwołaniu kwestii nie określenia poziomów mocy akustycznej planowanych instalacji i urządzeń (myjnia, dystrybucja paliw). Oczywistym jest, iż skutek oddziaływania zależy do intensywności jego źródła. O ile w przedłożonej dokumentacji analizy skutków oddziaływań proponowanych do zainstalowania urządzeń technicznych dokonano zakładając określone ich parametry Sygn. akt IV SA/Wa 1487/09 mocy akustycznej a parametry takie zależnie od zastosowanych typów urządzeń mogą być wyższe, decyzja środowiskowa powinna określać wymagania w tym zakresie tak, aby umożliwić zapewnienia osiągnięcia przewidywanych skutków (wskazane uwagi dotyczą oczywiście urządzeń technicznych, których dobór należy do inwestora, nie odnoszą się zaś do kwestii oddziaływań akustycznych korzystających z obiektu pojazdów). Podobnie rzecz się ma w końcu z kwestia lokalizacji poszczególnych urządzeń. W toku postępowania inwestor dokonywał określonych zmian w tym zakresie i końcowa analiza oddziaływania akustycznego została zrealizowana przy przyjęciu konkretnych założeń. O ile, w ocenie organu administracji przyjęcie określonych rozwiązań, gdy chodzi o lokalizację obiektów, ma istotne znaczenie z punktu widzenia dotrzymania standardów oddziaływań a więc możliwości realizacji przedsięwzięcia z punktu widzenia wymagań ochrony środowiska, powinno to zostać odnotowane wprost w treści decyzji (w części dotyczącej określenia warunków lub w charakterystyce przedsięwzięcia stanowiącej integralną część decyzji - art. 56 ust. 3 ustawy - Prawo ochrony środowiska). Trzeba zaznaczyć, iż inwestor nie jest zobligowany do realizacji przedsięwzięcia z zachowaniem wymagań ochrony środowiska zakładanych w raporcie, lecz nieokreślonych w decyzji środowiskowej. Wprawdzie na tym etapie postępowania nie jest, co do zasady konieczne przesadzenie określonej lokalizacji poszczególnych obiektów w ramach realizowanego przedsięwzięcia, jednak konkretyzacja w tym zakresie powinna nastąpić (za zgodą inwestora z uwzględnieniem reguły art. 55 ustawy - Prawo ochrony środowiska), o ile ma to znaczenie z punktu widzenia zapewnienia konkretnych wymagań ochrony środowiska (np. wielkości oddziaływań na tereny sąsiednie). Kwestia, czy przyjęte rozwiązania są w zgodzie z regulacjami odrębnymi (np. wymaganiami technicznymi dla obiektów budowlanych) pozostaje w tym postępowaniu poza ocena organu właściwego w sprawach decyzji środowiskowej i będzie rozważana na innych etapach postępowania (np. przy wydaniu pozwolenia na budowę). O ile, zachowanie wymagań zakreślonych poszczególnymi regulacjami wymagałoby wyboru wykluczających się usytuowań (tzn. np. gdy przy spełnieniu wymagania ochrony środowiska lokalizacja obiektów z kolei nie spełniałaby wymagań warunków technicznych) wynika stąd niedopuszczalność lokalizacji przedsięwzięcia w określonym miejscu. Sygn. akt IV SA/Wa 1487/09 Organ nie rozważył powyższych okoliczności pomimo sformułowania zarzutów w tym zakresie w odwołaniu (kwestia nie określenia koniecznych warunków realizacji przedsięwzięcia). Ponieważ, jak wskazano kwestie te mogą mieć znaczenie z punktu widzenia oceny prawidłowości orzeczenia organu I. instancji, nie odniesienie się do nich stanowi naruszenie przepisów postępowania (art. 107 §.3 w zw. z art. 140 K.p.a.), Które mogło mieć istotne znaczenie dla sprawy. Organ odwoławczy nie odniósł się także do zarzutu odwołania, iż w decyzji nie nałożono obowiązku sporządzenia analizy porealizacyjnej (naruszenie ww. art. 107 § 3 w zw. z art. 140. K.p.a.) Wprawdzie w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2009 r. wskazano, iż analiza taka ma być sporządzona (w myśl art. 56 ust. 8 in fine ustawy - Prawo ochrony środowiska) jednak z uchybieniem art. 56 ust. 2 pkt 2 ustawy nie nałożono na inwestora stosownego obowiązku, nie wskazano zakresu i terminu jej przedstawienia. W takiej sytuacji, wobec faktu, iż sporządzenie analizy nie jest obligatoryjne (art. 56 ust. 2 zd. wstępne) organ odwoławczy winien był rozważyć, czy istniały przesłanki do nałożenia odnośnego obowiązku (uchybienie wymaganiom art. 7 i 77 § 1 K.p.a.) i orzec w granicach art. 138 K.p.a. Brak chociażby odniesienia się do tej kwestii doprowadziło do pozostawienia w obrocie prawnym decyzji wadliwej w kontekście niespójności pomiędzy orzeczeniem a jego uzasadnieniem. Z uwagi na faktyczny brak przesądzenia, co do potrzeby sporządzenia analizy wskazane uchybienia przepisom postępowania stanowią o naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast Sąd nie uznał za zasadne pozostałych zarzutów. W kwestii przesłanek wznowienia postępowania, w związku z brakiem udziału stron w postępowaniu zakończonym wydaniem postanowienia w przedmiocie uzgodnienia przez organ PIS, należy wskazać, iż przepisy dotyczące przesłanek wznowienia nie mają w sprawie zastosowania z uwagi na treść ww. art. 153 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, mając na uwadze a contrario art. 126 K.p.a. Z kolei zarzut uchybienia art. 106 § 2 K.p.a., jako należący do kategorii naruszeń przepisów postępowania może mieć w sprawie jedynie znaczenie, o ile strona powiąże z nim konkretny skutek (wykaże jego istotny wpływ na wynik sprawy - a contrario art. 145 §. 1 pkt 1 lite ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Sygn. akt IV SA/Wa 1487/09 Nie mogą być skutecznie podnoszone na etapie postępowania przed Sądem zarzuty dotyczące wadliwego sporządzenia specjalistycznej analizy w ramach raportu o oddziaływaniu na środowisko, takie jak pominięcie określonego urządzenia normy). Strona w odwołaniu nie podniosła zarzutów w tym zakresie, stąd nie odniósł się do nich szczegółowo organ odwoławczy. Gdy chodzi o ogólnikowy zarzut odwołania nie zastosowania metodyki referencyjnej w raporcie, wystarczającym odniesieniem było wskazanie przez organ odwoławczy, iż sporządzono dodatkową opinię akustyczna, która co do meritum nie została przez Stronę zakwestionowana w odwołaniu Z uwagi na potwierdzone kompetencje osoby sporządzającej to opracowanie oraz kontekst jego sporządzenia (wobec zarzutu stosowania wadliwej metodyki w poprzednich analizach) organ administracji mógł przyjąć, iż analiza ta zastała sporządzona prawidłowo (zasada swobodnej oceny dowodów). Kwestionowanie opracowania specjalistycznego dotyczącego określonych symulacji i obliczeń, sporządzonego przez osobę dysponującą stosownym tytułem zawodowym lub stopniem naukowym jest możliwe na etapie postępowania sądowego poprzez przedstawienie konkretnych dokumentów sporządzonych przez osoby o właściwych kwalifikacjach, które w sposób niezbity dowodzą wadliwości sporządzonych wcześniej opracowań specjalistycznych (w granicach art. 106 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Jednakże, wobec zaistniałej sytuacji procesowej (uchylenie orzeczeń administracyjnych przez Sąd w związku z innymi nieprawidłowościami) mając na uwadze potrzebę ponownego rozpoznania sprawy, organy administracji będą obowiązane odnieść się do sformułowanych zarzutów, co do meritum. Należy jedynie wskazać, iż wbrew zarzutom skarżących nie ma konieczności sporządzania odrębnych map dotyczących rozprzestrzeniania hałasu dla poszczególnych źródeł (np. myjni), o ile jest technicznie możliwe ujęcie w analizie łącznie wielu źródeł, z uwzględnieniem kumulacji ich oddziaływania. Oczywiście nie zasadny jest zarzut naruszenia dyr. 2002/049/WE. Przepisy tego aktu dotyczą obowiązków w zakresie monitorowania jakości środowiska i przygotowywania planów dotyczących poprawy jakości akustycznej. Przyjęto w niej metodykę oceny jakości środowiska opartą na innych wskaźnikach (LDwn i LN) niż przyjęte dla celów kontroli wymagań dla konkretnych instalacji w wewnętrznym prawodawstwie polskim (wskaźniki LAeqD i UAeqN)- Wolę taką wyraził polski Sygn. akt IV SA/Wa 1487/09 prawodawca bezpośrednio w treści art. 112a, 113 ust. 2 pkt 1 zd. wstępne, art. 115a ust. 1 i art. 117 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska i rozwiązanie takie nie uchybia wymaganiom dyrektywy z uwagi na wskazane wcześniej ograniczone cele jej przyjęcia (art. 1). Na obecnym etapie postępowania nie mogą być podnoszone także zarzuty dotyczące naruszenia wymagań technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane (tu stacje paliw). Kwestie te, pozostające poza kompetencjami organu administracji w niniejszej sprawie, powinny być rozważane na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 11 K.p.a., które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przy czym zarzut w tym zakresie nie został szczegółowo uzasadniony. Wobec nie wyjaśnienia szeregu istotnych kwestii m.in., jakie znaczenie miało nie uwzględnienie budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] dla prawidłowości analizy spełnia wymagań akustycznych w związku z planowanym przedsięwzięciem, przedwczesna byłaby ocena czy doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym, co do informacji o oddziaływaniu, jakie powinien zawierać raport (zarzut Skarżących naruszenia art. 52 ustawy - Prawo ochrony środowiska). Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 135, 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów orzeczono w myśl art. 200 ustawy uwzględniając koszty wpisu, zastępstwa procesowego dla adwokata oraz wniesionej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Orzekając ponownie w sprawie organ I. instancji uwzględni ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia.