IV SA/Wa 1487/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 23 września 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi A. P. wniósł w dniu 16 sierpnia 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011r. o odmowie wymeldowania T. P. wraz z synem C. P. z pobytu stałego. W skardze zawarł wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku podał, że zaskarżoną decyzję Wojewody [...] odebrał jego syn P. P. w dniu 13 kwietnia 2011 r. P. P., chory na schizofrenie, nie oddał jednak niezwłocznie przesyłki skarżącemu. A. P. otrzymał tę decyzję później (skarżący nie precyzuje dokładnie kiedy), ale zapoznał się z jej treścią dopiero 20 lipca 2011 r. Zdaniem skarżącego jego wniosek o przywrócenie terminu jest uzasadniony. W jego przekonaniu nie uchybił on także terminowi do jego złożenia, albowiem termin ten rozpoczął bieg dopiero w dniu 8 sierpnia 2011r. Do tej chwili skarżący, jak twierdzi wyjaśniał "losy przesyłki", aby mieć pewność, ze kwestionowaną decyzję odebrał P. P.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd na wniosek strony, która bez swojej winy nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym postanowi przywrócenie terminu (art.86 § 1 p.p.s.a.). Brak winy należy rozumieć jako dopełnienie przez stronę obowiązku dołożenia staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie przesłanki braku winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Zgodnie z art. 86 § 2 p.p.s.a. warunkiem przywrócenia terminu jest spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony w zakresie postępowania sądowego. Artykuł 87 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowi natomiast, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wniosek A. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011r. jest spóźniony, gdyż wniesiono go z uchybieniem siedmiodniowego terminu o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Przyjąć należy, że przyczyną uniemożliwiającą skarżącemu terminowe złożenie skargi (i jednocześnie wniesienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi) był brak informacji o istnieniu w obrocie prawnym decyzji. Skarżący dowiedział się o istnieniu decyzji najpóźniej w dniu 20 lipca 2011r. i wtedy zapoznał się z jej treścią. Od tej daty rozpoczął bieg 7 – dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skoro A. P. z wnioskiem tym wystąpił dopiero w dniu 16 sierpnia 2011r. (w tym dniu złożył osobiście w siedzibie organu skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu), to uczynił to z uchybieniem przepisu art. 87 ustawy. W niniejszej sprawie przyczyną uchybienia terminu był brak wiadomości o istnieniu przesyłki (decyzji), co przyznaje sam skarżący. Dlatego niezrozumiałe jest stanowisko skarżącego, który ustanie przyczyny uchybienia terminu upatruje nie w momencie zapoznania się z treścią decyzji (co nastąpiło najpóźniej 20 lipca 2011 r.), ale dopiero po zakończeniu postępowania mającego na celu ustalenie losów przesyłki tj. w dniu 8 sierpnia. Zauważyć należy, ze skarżący na wstępie skargi jednoznacznie podaje, ze przesyłkę odebrał jego syn (i doręczenie to było skuteczne). Następnie stwierdza, że podjął postępowanie w celu ustalenia losów przesyłki. Zresztą okoliczności te nie mają związku z ustaleniem momentu ustania przyczyny uchybienia terminu, bowiem – jak już wspomniano - ustała ona z dniem zapoznania się z decyzją, a więc najpóźniej w dniu 20 lipca 2011r. Z tych przyczyn wniosek o przywrócenie terminu Sąd odrzucił, jako spóźniony, na podstawie art. 88 cytowanej ustawy.