IV SA/Wa 1487/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Miasta K. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] Burmistrza Miasta K. w przedmiocie zmiany ostatecznej decyzji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym, ustalającą warunki zabudowy i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej G. na działce ewidencyjnej numer [...], obręb [...] położonej w K. przy ul. [...]. Decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. Na wniosek P. S.A. z siedzibą w W., Burmistrz Miasta K. decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym polegającą na budowie stacji telefonii komórkowej G. na działce ewidencyjnej numer [...], obręb [...] położonej w K. przy ul. [...]. Pismem z dnia 2 lutego 2012 r. P. S.A. z siedzibą w W. wniosła o zmianę decyzji z dnia [...] października 2009 r. o ustaleniu inwestycji celu publicznego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Burmistrz Miasta K. na podstawie art. 155 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego zmienił powyższą decyzję, w ten sposób, że otrzymała ona następujące brzmienie: ▪ w pkt 2.1. lit. a) "ustala się lokalizację wieży antenowej wraz z kontenerem BTS lub wolnostojącymi szafami telekomunikacyjnymi, wchodzącej w skład stacji bazowej telefonii komórkowej G. w części tylnej działki ewidencyjnej o numerze [...] obręb [...], przy czym ustala się, iż minimalna odległość lokalizowanego obiektu od granicy z działkami ewidencyjnymi o numerach [...] oraz [...] i [...] wyniesie 2 metry", ▪ w pkt 2.1. lit. c) "wskazuje się lokalizację kontenera technicznego lub wolnostojących szaf telekomunikacyjnych u podnóża wieży od strony ulicy [...]"; ▪ w pkt 2.2. lit. b) "zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi m.in. nie mniej niż: – 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, – 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, przy czym odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny jest odcinkiem, który wyznacza się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny uwzględniając azymut oraz górny i dolny kraniec pochylenia wiązki; określenia odległości dokonuje się dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia instalacji; równoważona moc promieniowana izotropowo projektowanych anten sektorowych wynosi: – 3511 W - dla anteny GSM/DCS 900/1800, – 4168 W - dla anteny UMTS 2100; W wyniku analizy zebranych w trakcie postępowania dokumentów stwierdzono, że w w/w odległościach brak jest miejsc dostępnych dla ludzi w związku z powyższym w/w przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko"; ▪ w pkt 2.3. lit. b) "zaopatrzenie w energię elektryczną - zapotrzebowanie na energię elektryczną 20 kW (moc przyłączeniowa) - zasilania podstawowego, przyłącze do istniejącej sieci elektroenergetycznej na warunkach określonych przez PGE Dystrybucja W. Oddział W. Rejon Energetyczny W. w warunkach przyłączenia nr [...]". ▪ skreślono pkt 2.2. lit a) powyższej decyzji, tj. “ze względu na istniejące zagospodarowanie na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...] oraz na działkach sąsiednich. inwestycja zgodnie z art. 63 ust. 1 pkt 3) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. nr 199, poz. 1227) może zostać zaliczona do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto załącznik graficzny nr 1 do Decyzji Nr [...] zastąpiono załącznikiem graficznym w skali 1:500, na którym określone zostały granice wnioskowanej inwestycji wraz z nieprzekraczalnymi liniami zabudowy. Odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta K. z dnia [...] czerwca 2012 r. wniosło Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2013 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta K. z dnia [...] czerwca 2012 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że zostały spełnione warunki określone w art. 155 k.p.a. dopuszczające możliwość weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej poprzez jej zmianę lub uchylenie, gdyż strony wyraziły na to zgodę a za zmianą decyzji - z uwagi na publiczny charakter inwestycji - przemawiał interes społeczny. Ponadto przeprowadzone w toku postępowania przed organem pierwszej instancji dodatkowe badania w zakresie oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej wykazały, że planowana inwestycja nie będzie oddziaływać na działki sąsiednie, jak również nie stwierdzono potencjalnej możliwości kumulacji oddziaływań z sąsiednimi masztami stacji telefonii komórkowej. W odniesieniu do zarzutów Stowarzyszenia [...] podniesionych w odwołaniu organ wskazał, że decyzja o ustaleniu warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego określa podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu i decyzja ta wiąże projektanta obiektu budowlanego oraz organ wydający decyzję o pozwoleniu budowę lub zatwierdzający projekt budowlany. Organ podkreślił, że w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych, jak również czyni zadość warunkom formalnym – organ winien wydać decyzję pozytywną. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2013 r. wniosło Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie: ▪ art. 54 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ▪ § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, ▪ art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, ▪ art. 6 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 7 Konstytucji RP, ▪ art. 8, art. 77, art. 107 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wywiodła, że wydana decyzja jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, a dokumentacja inwestora nie uwzględnia zjawiska superpozycji. W ocenie strony skarżącej brak podstaw do przyjęcia, że aktualnie nie ma obowiązku sumowania wszystkich anten wchodzących w superpozycję z uwagi, że w kwalifikacji chodzi o rzeczywistą moc EIRP danej anteny a nie iluzoryczną oraz istnieje przepis prawa, który taki obowiązek nakłada. Dalej, skarżące Stowarzyszenie wskazało, że w zaskarżonej decyzji nie podano wszystkich typów anten, ich mocy, azymutów, jak również nie podano mocy anten sektorowych oraz radioliniowych. Stowarzyszenie [...] kwestionuje również dołączoną do wniosku mapę i dokumentację, która w ocenie strony skarżącej nie uwzględnia nakładania się fal elektromagnetycznych w środowisku co oznacza, że brak określenia faktycznego obszaru oddziaływania inwestycji. Strona skarżąca podniosła również, że obowiązek oceny oddziaływania na środowisko może być nałożone tylko i wyłącznie w oparciu o przepis art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., a przepis ten może być zastosowany przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i po złożeniu wniosku inwestora. Stowarzyszenie [...] podkreśliło, że nie istnieje żaden przepis prawa pozwalający organowi prowadzącemu postępowanie o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego do dokonywania ustaleń w zakresie czy inwestycja wymaga lub nie przeprowadzenia oddziaływania na środowisko. W konsekwencji Stowarzyszenie [...] wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zwrot kosztów według norm przepisanych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga jest zasadna, chociaż z innych przyczyn niż w niej podniesiono. Należy mieć na uwadze, iż zaskarżona decyzja jak i decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane w wyniku rozpoznania wniosku inwestora P. S.A. o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta K. Nr [...] z dnia [...] października 2009 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym ustalającą warunki zabudowy i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej G. na działce ewidencyjnej nr [...] obręb [...] położonej przy ul. [...] w mieście K. Złożony wniosek o zmianę ww. decyzji dotyczył zmiany obszaru inwestycji, równoważnej mocy izotropowej anten sektorowych, a także możliwość usytuowania na terenie inwestycji kontenera technicznego bądź wolnostojącej szafy. Zgodnie z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy, której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zaznaczyć należy, że przepis ten pozwala na uchylenie bądź zmianę decyzji ostatecznej i stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych uregulowanej w art. 16 k.p.a., nie służy natomiast sanowaniu decyzji dotkniętych rażącymi wadami, które winny być usuwane w innymi trybie nadzwyczajnym, tj. w trybie stwierdzenia nieważności decyzji bądź wznowienia postępowania. W toku postępowania prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a., które to postępowanie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, właściwy organ nie ma uprawnienia do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, ale do zweryfikowania wydanej już decyzji ostatecznej tylko z jednego punktu widzenia, tj. czy uchyleniu lub zmianie decyzji na podstawie, której strona nabyła prawa nie sprzeciwiają się przepisy szczególne i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Przesłanką stosowania art. 155 k.p.a. nie może być jedynie wyrażenie zgody przez wszystkich zainteresowanych. Wnioskowana zmiana musi mieć oparcie w obowiązujących w dacie orzekania o tej zmianie przepisach. Organy bowiem działają tutaj na podstawie obowiązującej normy prawnej, nie zaś dokonują oceny prawidłowości zastosowania przez organ przepisów prawa, jak ma to miejsce np. w postępowaniu nieważnościowym. Jedynym wyjątkiem jest sytuacja, gdy konkretny przepis o charakterze normy intertemporalnej nakazuje stosować przepisy obowiązujące nie w chwili orzekania, lecz w dacie wszczęcia postępowania. W niniejszej sytuacji brak takiej regulacji, a zatem zarówno organ I instancji, jak i SKO miało obowiązek stosować przepisy, które obowiązywały w chwili wydania decyzji w danej instancji. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. jest uwarunkowana prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego. Możność zastosowania artykułu 155 k.p.a. w sprawie należy rozważać bowiem w świetle przepisów prawa materialnego obowiązujących w okresie wydawania ostatecznych decyzji administracyjnych. Zmiana ostatecznej decyzji administracyjnej na podstawie art. 155 k.p.a. jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy obowiązują przepisy prawne, na podstawie których decyzja została wydana (por. wyroki NSA: z dnia 17 stycznia 2006 r., II OSK 405/05, z dnia 10 stycznia 1984 r., SA/Ka 660/83 - OSP 1986/7/134; glosa J.Borkowskiego - OSP 1986/7-8/134, z dnia 5 stycznia 2000 r., I SA 1826/98 - LEX nr 57178, z dnia 27 września 2002r., III SA 330/01 - OSP 2004/9/111, glosa aprobująca: K.Celińska-Mysław - OSP 2004/9/111). W przedmiotowej sprawie decyzja Burmistrza Miasta K. Nr [...] z dnia [...] października 2009 r. została wydana w oparciu o obowiązujące rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 158, poz. 1105). Rozporządzenie to na podstawie art. 173 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 1999, poz. 1227, ze zm.) utraciło moc z dniem wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397, ze zm.), tj. z dniem 15 listopada 2010 r. Wniosek o zmianę decyzji Burmistrza Miasta K. Nr [...] z dnia [...] października 2009 r. wpłynął do organu w dniu 6 lutego 2012 r., już w czasie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które stało się podstawą wydania zmienionej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Powyższe prowadzi do wniosku, że przepis § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, który znalazł zastosowanie przy wydawaniu decyzji Burmistrza Miasta K. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 155 k.p.a., który sprzeciwia się dokonaniu zmiany ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta K. Nr [...] z dnia [...] października 2009 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zatem wejście w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. stanowi negatywną przesłankę do zmiany ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta K. Nr [...] z dnia [...] października 2009 r., wydanej pod rządami uprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. Powyższe prowadzi do niedopuszczalnej w świetle art. 155 k.p.a. ponownej merytorycznej weryfikacji decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W przedmiotowej sprawie zauważyć należy również, że decyzja wydana w trybie art. 155 k.p.a., wydana została w zmienionym stanie faktycznym w porównaniu do stanu faktycznego wynikającego z decyzji Burmistrza Miasta K. Nr [...] z dnia [...] października 2009 r. Okoliczność ta również stanowi negatywną przesłankę, wyłączająca możliwość zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 135, art. 152 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.