IV SA/Wa 1488/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. IV SA/Wa 1488/11 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez A. S., reprezentowanego przez matkę – B. G. jest decyzja Wojewody [...] [...].06.2011 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...].02.2009 r., uchylającą czynność materialno- techniczną zameldowania w dniu [...].07.2008 r. A. S. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, iż wnioskiem z dnia [...].07.2008 r. A. S. wystąpiła o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania A. S. na pobyt stały w przedmiotowym lokalu. Na skutek tego Prezydent W. decyzją z dnia [...].02.2009 r. uchylił tę czynność materialno-techniczną zameldowania w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. uznając, iż w dacie jej dokonania A. S. pod tym adresem nie zamieszkiwał. Stanowisko to następnie - na skutek wniesionego odwołania - kilkakrotnie podzielał organ odwoławczy na skutek orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uchylającego uprzednie decyzje Wojewody [...] (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 892/09 oraz z dnia 9 listopada 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1503/10). Sąd uprzednio rozpoznając tę sprawę wskazał m. in., iż przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego było ustalenie, czy A. S. zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu, a tym samym, czy spełniona została przesłanka określona w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. z 2006 r., Dz. U. nr 139, poz. 993 ze zm.) i czy skarżący mógł zostać w tym lokalu zameldowany przez organ gminy. W ocenie wówczas rozpoznającego sprawę Sądu, brak jest w niniejszej sprawie jednoznacznych ustaleń ze strony organu II instancji czy przed dniem zameldowania, a także w dniu zameldowania skarżący zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu, czy miał zamiar stałego przebywania w nim oraz czy koncentruje w tym miejscu swoje sprawy życiowe. Sąd zaznaczył wówczas, że organ powinien ustalić gdzie skarżący przebywał przed zameldowaniem, czy zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu, czy też w mieszkaniu swej matki. Organ na tę okoliczność powinien przeprowadzić stosowną kontrolę meldunkową. Powinien także ustalić, czy w pokoju zmarłego K. S. znajdują się rzeczy osobiste skarżącego, i czy znajdujące się tam jego rzeczy świadczą faktycznie o jego zamieszkiwaniu. Ponadto organ powinien poczynić ustalenia, czy znajdujące się w mieszkaniu przedmioty wskazują na to, że mogły zamieszkiwać tam dwie osoby. Następny skład WSA, rozpoznający skargę na kolejną decyzję organu odwoławczego stwierdził, że z akt sprawy nie wynika, aby o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka zostały zawiadomione strony postępowania, co stanowiło o istotnym naruszeniu art. 79 Kpa. Fakt, iż pełnomocnik skarżącego zapoznał się - na dalszym etapie postępowania - z protokołami zeznań tych świadków, nie konwalidowało, w ocenie Sądu, wadliwie przeprowadzonej czynności procesowej. Przy czym wskazane uchybienia procesowe uniemożliwiły wszechstronne wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy zgodnie z art. 7 i 77 § 1 Kpa. W prowadzonym po raz trzeci postępowaniu odwoławczym Wojewoda [...] przesłuchał świadków z zachowaniem wskazań zawartych w przytoczonych wyrokach sądowych. Jednakże wzywając pełnomocnika skarżącego omyłkowo odwrócił człony nazwiska jego matki. W uzasadnieniu swej decyzji podał, iż [...].04.2010 r. przeprowadził oględziny przedmiotowego lokalu, w których wzięcia udziału odmówiła pełnomocnik skarżącego, z obawy iż spowoduje to wygaśnięcie zgłoszonego roszczenia o przywrócenie naruszonego posiadania tego lokalu przez jej syna. Przesłuchani natomiast najbliżsi sąsiedzi – B. K., L. S. oraz wnuczka A. S. – M. G. zeznali, że skarżący nie mieszkał i nie mieszka w tym lokalu. Organ odwoławczy nadmienił także, iż M. W. nie została przesłuchana ze względu na pobyt w szpitalu. Zakład Gospodarowania Nieruchomościami W Dzielnicy M. m. W. poinformował natomiast, że A. S. nie był zgłaszany do opłat za ten lokal. Organ odwoławczy zauważył również, że decyzjami z dnia [...].05.2008 r. oraz z dnia [...].11. 2008 r. Prezydent W. przyznał matce skarżącego dodatek mieszkaniowy tyczący lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. Przy czym we wnioskach poprzedzających wydanie tych decyzji wskazała ona, że mieszka tam ze skarżącym. Wprawdzie w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. A.S. miał zamieszkać wraz z dziadkiem – K. S. i sprawować nad nim opiekę, ale ten zmarł w szpitalu [...].07.2008 r. A.S. odebrał zatem [...].08.2008 r. z tego lokalu swe rzeczy. Organ odwoławczy stwierdził, iż życie skarżącego koncentrowało się wówczas w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., gdzie wraz z matką prowadził wspólne gospodarstwo domowe. Mając na uwadze te okoliczności Wojewoda [...] stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo orzekł o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania w dniu [...].07.2008 r. A. S. w przedmiotowym lokalu. Organ odwoławczy uznał nadto za zbędne ustalanie godziny zgonu K. S. oraz wykazu członków rodziny o fakcie jego śmierci powiadomionych. Podobnie jak i za zbędne uznał ustalanie, w jakim okresie w lipcu 2008 r. A. S. nie przebywała w przedmiotowym lokalu. We wniesionej skardze pełnomocnik A. S. jego matka – B. G. zarzuciła wadliwość ustaleń przyjętych przez organ w tej sprawie. Podniosła, iż w przedmiotowym lokalu znajdowały się lekarstwa jej syna oraz jego rzeczy osobiste, świadczące o stacjonarnym charakterze tego pobytu. Wskazała, że A. S. [...].07.2008 r. udostępnił do odczytu licznik gazu w tym lokalu uprawnionej osobie. W tym czasie A. S. zamieszkująca w tym lokalu w nim nie przebywała, a zatem nie mogła wykluczyć zamieszkiwania w tym czasie jej syna w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. Następnie [...].07.2008 r. A. S. wymieniła zamki do tego lokalu. W postępowaniu administracyjnym natomiast uniemożliwiono skarżącemu złożenie dowodu w postaci pisma A. S. skierowanego do ADM K., informującego o okresach jej nieobecności w tym lokalu, który to dowód miałby znaczenie w sprawie. Zakład Gospodarowania Nieruchomościami W Dzielnicy M. m. W. wydał zaświadczenie tyczące A. S., a nie A. S., nie miało więc ono żadnej wartości. Czynsz zaś naliczony za ten lokal wskazywał na zastosowanie zmniejszenia stawki o 15 %, co związane było ze wspólnym użytkowaniem lokalu z drugą osobą. Wymagało zatem ustalenia kogo to zamieszkiwanie dotyczyło, skoro organy przyjęły, iż zamieszkiwała tam tylko A. S.. Odnosząc się do decyzji z dnia [...].05.2008 r. przyznającej B. G. dodatek mieszkaniowy pełnomocnik stwierdziła, iż podanie składała o ten dodatek w kwietniu, gdy jej syn jeszcze z nią mieszkał. Zaznaczyła nadto, że podanie w nieprawidłowym brzmieniu jej nazwiska na wezwaniach skierowanych do świadków, w dalszym ciągu świadczy o ich wadliwości (niezgodności z art. 54 § 1 Kpa). We wniesionym następnie piśmie procesowym podtrzymała wskazane zarzuty. Zaznaczyła nadto, iż świadkowie B. K., L. S. nie mogli wiedzieć, czy jej syn zamieszkiwał wówczas w przedmiotowym lokalu, bo z nim nie zamieszkiwali. W tym czasie przeprowadzano remont tego budynku i wiele osób wchodziło i przebywało na jego terenie. Nadmieniła, że M. G. mieszka poza omawianym lokalem. Wskazała także na pismo A. S. potwierdzające, w jej ocenie, zamieszkiwanie A. S. w przedmiotowym lokalu [...].07.2008 r. W piśmie tym A. S. wyliczyła jej synowi zadłużenie za czynsz, centralne ogrzewanie i energię elektryczną w tym lokalu od [...].07.2008 r. Podkreśliła także, iż w lokalu tym syn jej nadal posiada swoje rzeczy, a [...].08.2008 r. zabrał jedynie część ubrań potrzebnych do wyjazdu na urlop oraz komputer i łóżko polowe. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jakkolwiek nie tylko z przyczyn w niej podniesionych. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej określanej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezależnie zatem od treści zarzutów zawartych w skardze Sąd bada, czy organy prawidłowo rozstrzygnęły sprawę w granicach żądania określonego przez stronę. Nadto związany jest, podobnie jak i organ rozpoznający sprawę, oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w uprzednim orzeczeniu Sądu, wydanym w tej sprawie. W rozpatrywanej sprawie są to wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 892/09 oraz z dnia 9 listopada 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1503/10. W tym kontekście należy zauważyć, iż w obu tych wyrokach Sądy, przechodząc do merytorycznej oceny prawidłowości działań podejmowanych przez organy w prowadzonym postępowaniu o unieważnienie wskazanej czynności zameldowania, przyjęły za uprawnione zainicjowanie tego postępowania przez A. S., a następnie prowadzenie go przez organy ewidencyjne z jej wniosku, którą to oceną prawną Sąd obecnie rozpoznający sprawę jest związany. Analizując uprzednie wyroki należy zaznaczyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 892/09 wskazał, iż przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego było ustalenie, czy A. S. zamieszkiwał w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., a tym samym, czy spełniona została przesłanka określona w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych i czy skarżący mógł zostać zameldowany tam na pobyt stały przez organ gminy. Sąd podkreślił wówczas, iż zameldowanie jest czynnością rejestracyjną, deklaratoryjną, nie stwarzającą uprawnień do lokalu, natomiast jest kwestią pochodną od faktu stałego pobytu. O charakterze pobytu w określonej miejscowości decyduje zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu. Pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenie ośrodka osobistych i majątkowych interesów (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ww. ustawy). Jednocześnie skład wówczas rozpatrujący tę sprawę stwierdził, że w niniejszej sprawie brak jest jednoznacznych ustaleń ze strony organu odwoławczego, czy przed dniem zameldowania, a także w dniu zameldowania, skarżący zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu, czy miał zamiar stałego przebywania w nim oraz czy koncentrował w tym miejscu swoje sprawy życiowe. Sąd zaznaczył również, że organ powinien ustalić gdzie skarżący przebywał przed zameldowaniem, czy zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu, czy też w mieszkaniu należącym do jego matki. Organ na tę okoliczność powinien przeprowadzić stosowną kontrolę meldunkową, winien ustalić czy w pokoju zmarłego K. S. znajdują się rzeczy osobiste skarżącego i czy faktycznie znajdujące się tam jego rzeczy świadczą o jego zamieszkiwaniu. Ponadto organ powinien poczynić ustalenia czy znajdujące się w mieszkaniu przedmioty wskazują, że mogły zamieszkiwać tam dwie osoby. Powinien również przesłuchać innych sąsiadów mieszkających w przedmiotowym budynku na okoliczność zamieszkiwania skarżącego w tym lokalu, a także sprawdzić, czy skarżący dokonał wymeldowania z dotychczasowego miejsca stałego pobytu i czy przy zameldowaniu w przedmiotowym lokalu okazał zaświadczenie o wymeldowaniu. Drugi natomiast wyrok WSA dotyczył kwestii procesowych, a mianowicie związanych z istotnym naruszeniem przez organ odwoławczy art. 79 Kpa. Na wstępie należy zauważyć, że wbrew wywodom skargi, w aktualnie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym przed organem odwoławczym zawiadomień stron, w tym pełnomocnika skarżącego, dokonano prawidłowo, stosując się do uprzednio sformułowanych wskazań WSA w tym zakresie. Odwrócenie zaś członów nazwiska pełnomocnika skarżącego nosiło znamiona zwykłej omyłki pisarskiej. Sąd nie stwierdza zatem, by uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności uniemożliwiło pełnomocnikowi uczestniczenie w czynnościach dowodowych. Odnosząc się jednakże do przeprowadzonych czynności dowodowych i uzyskanych w ich wyniku ustaleń stwierdzić należy, iż wbrew stanowisku Wojewody [...], w dalszym ciągu nie świadczą one jednoznacznie o tym, iż nie zachodziły przesłanki do zameldowania A. S. na pobyt stały pod tym adresem. Trafnie podniesiono w skardze, że traktowane jako dowód zaświadczenie Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy M. m. W., iż A. S. nie był zgłaszany do opłat za ten lokal nie odnosi się do skarżącego, noszącego inne imię, niż osoba widniejąca w tym zaświadczeniu. Organ odwoławczy nie odniósł się do tej kwestii. Jednocześnie nieregularne przebywanie w przedmiotowym lokalu, w tym okresie A. S. również stawia pod znakiem zapytania przyjęte ustalenia, zwłaszcza wobec treści pisma A. S. z [...].05.2010 r., pośrednio wskazującego na zamieszkiwanie A. S. w przedmiotowym lokalu w dniu [...].07.2008 r. W piśmie tym A. S. wyliczyła mu bowiem wysokość zadłużenia z tytułu opłat za czynsz, centralne ogrzewanie i energię elektryczną, począwszy od [...].07.2008 r. Nadto kolejne wątpliwości budzi podniesione przez pełnomocnika skarżącego zastosowanie zmniejszenia o 15 % stawki czynszu naliczonego za ten lokal, co - jak wywodzi się w skardze - związane było ze wspólnym użytkowaniem lokalu z drugą osobą. Okoliczność ta wymagała wyjaśnienia. Nie wiadomo bowiem kogo to zamieszkiwanie mogło dotyczyć, skoro organy przyjęły, iż zamieszkiwała tam wówczas tylko A. S.. Pełnomocnik skarżącego zarzuciła nadto, że świadek M. G. mieszka poza omawianym lokalem, do czego organ odwoławczy się nie ustosunkował. Z kolei kontrola przeprowadzona [...].02.2010r. w budynku położonym przy ul. [...] w W., w którym mieści się lokal nr [...], należący do matki skarżącego niczego właściwie nie potwierdziła, jeśli chodzi o miejsce zamieszkiwania skarżącego w lipcu 2008 r. Sąsiedzi spotkani na klatce odmówili złożenia podpisów pod protokołem z kontroli, a budynek ten nie ma gospodarza domu, który zamieszkiwałby na miejscu. Brak zatem jednoznacznych ustaleń, świadczących niezbicie o tym, że A. S. nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu w czasie dokonywania jego zameldowania. Stan taki nie pozwalał więc na utrzymanie w mocy, z przyczyn wskazanych przez organ odwoławczy, decyzji uchylającej czynność materialno- techniczną zameldowania go w dniu [...].07.2008 r. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. Wobec treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 892/09 zbadania wymagała prawidłowość owego zameldowania. W pierwszej więc kolejności, mając na uwadze, że była to czynność materialno - techniczna zameldowania organ odwoławczy, rozpoznający w myśl art. 15 Kpa ponownie sprawę w jej całokształcie zobowiązany był do ustalenia, czy zaszły wszelkie ustawowe przesłanki, pozwalające na dokonanie w dniu 4.07.2008 r. tej czynności. Nie ulega wątpliwości, że zameldowanie stanowi czynność ewidencyjną (por. m. in. wyrok NSA z 7.11.2008 r., sygn. akt II OSK 1351/07, Lex nr 526064), tak też przyjęły Sądy uprzednio orzekające w tej sprawie. W myśl art. 9 ust. 2a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych meldując się na pobyt stały należy jednakże przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że głównym najemcą przedmiotowego lokalu był wówczas dziadek skarżącego – K. S., co potwierdza umowa najmu z dnia [...].10.1965 r. B. G. dysponowała udzielonym przez niego pełnomocnictwem do potwierdzenia w jego imieniu okoliczności zamieszkiwania A. S. w przedmiotowym lokalu, co na rozprawie przed WSA potwierdziła. Stwierdziła przy tym, że pełnomocnictwo to, udzielone jej przez ojca – K. S. potwierdziła w Urzędzie na dzień przed jego śmiercią – [...] lipca 2008 r. Akt zgonu K. S. znajdujący się w aktach sprawy z [...].07.2008 r., nr [...] potwierdza, iż zmarł on [...].07.2008 r. Tego samego dnia dokonana została czynność materialno - techniczna zameldowania skarżącego na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. Posłużono się przy tym pełnomocnictwem udzielonym przez K. S. córce – B. G. . Jego skuteczność budzi zatem zasadnicze wątpliwości. W myśl art. 101 § 2 Kc umocowanie zawarte w treści pełnomocnictwa wygasa ze śmiercią mocodawcy lub pełnomocnika, chyba że w pełnomocnictwie inaczej zastrzeżono z przyczyn uzasadnionych treścią stosunku prawnego będącego podstawą pełnomocnictwa. Zatem co do zasady wygasa ono ze śmiercią mocodawcy. W tym kontekście istotne stawało się precyzyjne ustalenie godziny śmierci K. S. w dniu [...].07.2008 r. Kwestia ta była pośrednio podnoszona w postępowaniu administracyjnym przez uczestniczkę postępowania sądowego – A. S.. Twierdziła ona, że zgon ten nastąpił po godz. 6- tej rano w Szpitalu C. w W.. Tak zeznała w protokole jej przesłuchania w dniu [...].04.2011 r., a także w swym piśmie procesowym z dnia [...].05.2011 r. W tym stanie rzeczy okoliczność ta, wbrew twierdzeniu organu odwoławczego, nie pozostawała obojętna dla ustalenia stanu sprawy, zwłaszcza wobec faktu, że zebrany materiał dowodowy nie wskazywał jednoznacznie na niezamieszkiwanie skarżącego w przedmiotowym lokalu przed zameldowaniem i w jego dacie. Gdyby zatem przyjąć, że K. S. zmarł po godz. 6- tej rano w dniu [...].07.2008 r. (czego ustalenie powinno okazać się proste w oparciu o dokumentację szpitalną), to udzielone przez niego pełnomocnictwo wygasłoby z chwilą jego śmierci, a więc nie mogłoby - w godzinach pracy Urzędu [...].07.2008 r. - służyć do potwierdzenia przesłanki koniecznej do dokonania tej czynności materialno - technicznej, czyli potwierdzenia pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały, dokonanego przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, zgodnie z art. 9 ust. 2a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Brak spełnienia wskazanej przesłanki czyniłby zaś koniecznym wydanie w przedmiocie zameldowania skarżącego w tym lokalu decyzji administracyjnej, jak stanowi art. 47 ust. 2 cyt. ustawy. Wówczas bowiem zgłoszone przez niego dane winny być traktowane jako budzące wątpliwości. Nie byłoby zatem podstaw do dokonania w tej sprawie czynności materialno - technicznej zameldowania, poprzez prostą rejestrację tego faktu, tak jak to uczyniono w rozpatrywanej sprawie. Zagadnienie to ma znaczenie kluczowe w niniejszej sprawie, w szczególności w świetle oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku WSA z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 892/09, w którym to Sąd stwierdził, iż zbadania wymagała prawidłowość owego zameldowania. Stanowisko takie potwierdza orzecznictwo NSA. W wyroku z dnia 8.05.2002 r., sygn. akt V SA 2454/01 (Lex 83815) Sąd ten zauważył, iż stwierdzenie braku materialnoprawnej przesłanki do uwzględnienia wniosku o zameldowanie na pobyt stały winno skutkować uchyleniem czynności materialno - technicznej zameldowania, jako dokonanej z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem ustawy o ewidencji ludności oraz naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Podobnie wyrok NSA z 22.10.2004 r., sygn. akt V SA 1448/03. W rozpatrywanej sprawie zaniechano nadto ustalenia, kiedy dokładnie w lipcu 2008 r. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. zamieszkiwała A. S. (rozwiedziona z K. S.) i czy mieszkała tam sama. Na marginesie jedynie należy zauważyć, iż wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, dokonanie przez niego części czynności służących zameldowaniu w dniu [...].07.2008 r. nie mogło być prawnie skuteczne, skoro do zameldowania doszło w dniu [...].07.2008 r., co potwierdza adnotacja pracownika Urzędu na zgłoszeniu pobytu stałego - "zgłoszenie przyjęto [...].07.2008 r.". W tym stanie rzeczy należy zauważyć, iż w dalszym ciągu sprawa ta pozostaje nienależycie wyjaśniona przez organ odwoławczy, rozpatrujący sprawę na skutek wniesionego odwołania, z zastosowaniem art. 136 Kpa. Nadal najistotniejsza kwestia w tej sprawie pozostała niewyjaśniona, a ustalenie jej może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja nie czyni więc zadość wskazaniom wyroku WSA z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 892/09, w którym to Sąd stwierdził, iż zbadania wymagała prawidłowość owego zameldowania, co należało rozumieć szeroko. W efekcie w dalszym ciągu wskazane uchybienia procesowe uniemożliwiły wszechstronne wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, zgodnie z art. 7 oraz art. 77 § 1 Kpa. W przytoczonym wyroku WSA z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 892/09 Sąd ten wyraźnie i trafnie stwierdził m. in., że zgodnie z art. 47 ust. 1 i 2 cyt. ustawy, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. Na organie spoczywa obowiązek przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy materialnej - art. 7 Kpa, poprzez podejmowanie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Spoczywa na nim także obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego - art. 77 § 1 Kpa. Organ odwoławczy obowiązany jest ponownie sprawę rozpoznać i rozpatrzyć. Przed wydaniem swojej decyzji powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające zmierzające do ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz do zbadania zasadności żądań i zarzutów podniesionych w odwołaniu. Organ odwoławczy ma obowiązek podjęcia wszystkich zgodnych z prawem czynności mających na celu ustalenie stanu faktycznego. Jeżeli dojdzie do wniosku, że w materiale dowodowym zebranym w postępowaniu przed organem I instancji znajdują się luki, może skorzystać z możliwości jakie daje mu art. 136 Kpa i przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe lub zlecić przeprowadzenie takiego postępowania organowi I instancji. Mając na uwadze fakt, iż nadal zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego, Sąd orzekł na podstawie art. 153 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 53, poz. 1270 ze zm.) jak w sentencji wyroku.