IV SA/Wa 1490/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku małoletniego A. K. działającego przez przedstawiciela ustawowego S. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi małoletniego A. K. działającego przez przedstawiciela ustawowego S. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. K. działający przez przedstawiciela ustawowego S. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżący zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając go, podniósł, że wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Wskazał, że z art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach wynika obowiązek opuszczenia przez niego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu zaskarżonej decyzji. Wywiódł, że orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji powodować będzie, że do czasu wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji nie będzie zobowiązany do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, że zaskarżona decyzja nie jest aktem, który podlega wykonaniu, a obowiązek opuszczenia przez skarżącego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie został skonkretyzowany w decyzji, tylko wynika z przepisu prawa. Ponadto, organ administracji stwierdził, że strona nie dopełniła należycie obowiązku uprawdopodobnienia okoliczności mających uzasadniać zastosowanie ochrony tymczasowej, ograniczając się do powtórzenia treści przepisu i nie przedstawiając okoliczności, które miałyby stanowić skutek wykonania zaskarżonej decyzji, i które jednocześnie można by utożsamić ze znaczną szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przedmiotowy wniosek nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ podniesione przez skarżącego okoliczności, które uzasadniać mają zastosowanie ochrony tymczasowej, nie są skutkami zaskarżonej decyzji. Wprawdzie stosownie do treści art. 108 ust. 1 pkt 2 oraz art. 299 ust. 7 ustawy pobyt cudzoziemca, który złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy uważa się za legalny od momentu złożenia wniosku do upływu okresu 30 dni od doręczenia ostatecznej decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, jednakże warunkiem zastosowania dyspozycji norm prawnych zawartych w obu wskazanych przepisach jest wystąpienie z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt przed upływem okresu legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jak tymczasem wynika z akt sprawy, od urodzenia (tj. od [...] lipca 2014 r.) pobyt małoletniego skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest nielegalny. Jego rodzice, po upływie okresu ważności udzielonych im zezwoleń na pobyt czasowy, również przebywają w Polsce nielegalnie. W tej sytuacji, wszczęcie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją nie miało wpływu na legalność pobytu skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Co za tym idzie, wbrew argumentacji strony, w której powołała się ona na treść art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, obowiązek opuszczenia przez nią terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest skutkiem wydania i doręczenia jej ostatecznej – zaskarżonej - decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Należy też zaznaczyć, że decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy nie stanowi podstawy do wydalenia skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podstawę taką stanowi dopiero, wydana w odrębnym postępowaniu, decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (art. 329 ustawy o cudzoziemcach). Jednakże i ta decyzja nie podlega wykonaniu, jeżeli cudzoziemiec zaskarży ją do sądu administracyjnego i zwróci się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 331 ustawy o cudzoziemcach, termin dobrowolnego powrotu lub termin przymusowego wykonania tej decyzji z mocy prawa przedłuża się do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w sprawie wniosku o wstrzymanie. Mając powyższe na uwadze, należało stwierdzić, że brak jest przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.