IV SA/Wa 1497/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2015 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odsetek ustawowych za opóźnianie w zapłacie kwoty głównej odszkodowania - oddala skargę - Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2014 r. Nr [...] ustalającą odsetki ustawowe w wysokości 13.116,82 zł za opóźnienie w zapłacie kwoty głównej odszkodowania ustalonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną - ul. [...] w L., oznaczoną jako działka ewidencyjna o numerze [...] w obrębie [...], o powierzchni 300 m2, na rzecz P. K., w wysokości 108.000,00 zł. Odsetki ustalone zostały za okres od dnia [...] października 2011 r. do dnia [...] września 2012 r. na rzecz następców prawnych P. K. tj. M. K., A. K., K. M. i M. B. Decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych oraz stanie prawnym. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Starosta [....] orzekł o ustaleniu i przyznaniu odszkodowania na rzecz P. K. w wysokości 108.000,00 zł, za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną - ul. A. w L., oznaczoną jako działka ewidencyjna o numerze [...] w obrębie [...], o powierzchni 300 m2, zobowiązując do jego wypłaty Prezydenta Miasta L. Po rozpoznaniu odwołania Prezydenta Miasta L., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 201 Or. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Powiatu L. z dnia [...] października 2010r., nr [...] o przyznaniu odszkodowania. Wobec wniesionej przez Prezydenta Miasta L. skargi na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ drugiej instancji postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r., na podstawie art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wstrzymał wykonanie powyższej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 342/11 oddalił skargę Gminy L., tym samym Prezydent Miasta L. był zobowiązany do wykonania decyzji w przedmiocie odszkodowania. Na powyższy wyrok Gmina L. złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 13 września 2012 r. sygn. akt I OSK 286/12 oddalił skargę kasacyjną Gminy L. Z informacji zawartych w piśmie Prezydenta Miasta L. z dnia [...] października 2014 r. wynika, że po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku oddalającego skargę kasacyjną, Gmina L. zwróciła się do P. K. o wskazanie numeru konta, na które należy wpłacić przysługujące odszkodowanie. Odszkodowanie zostało wypłacone po przekazaniu przez wnioskodawcę numeru rachunku bankowego, tj. w dniu [...] września 2012 r. Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. M. K., A. K., K. M. i M. B., jako spadkobiercy po zmarłym w dniu [...] listopada 2012 r. P. K. wystąpili o ustalenie i zapłatę odsetek ustawowych za opóźnienie w zapłacie odszkodowania za nieruchomość zajętą w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z , Nr 133, poz. 872 ze zm. - ustawa przepisy wprowadzająca) pod drogę publiczną - ulicę [...] w L., oznaczoną jako działka ewidencyjna o numerze [...] w obrębie [...], o powierzchni 300 rn2, a ustalonego w decyzji Starosty L. nr [...] z dnia [...] października 2010 r. Zgodnie z treścią Aktu Poświadczenia Dziedziczenia Rep A nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. P. K. zmarł dnia [...] listopada 2012 r. zaś spadek po nim, na podstawie ustawy, nabyli: żona M. K. (2/6 części), syn A. K. (2/6 części), wnuk K. M. (1/6 części) i wnuk M. B. (1/6 części). Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2014 r. Starosta L. ustalił odsetki ustawowe za opóźnienie w zapłacie kwoty głównej odszkodowania w wysokości 108.000,00 zł, za okres od dnia [...] października 2011 r. do dnia [...] września 2012 r. w łącznej kwocie 13.116,82 zł, na rzecz: M. K. w kwocie 4.372,27 zł, A. K. w kwocie 4.372,27 zł, K. M. w kwocie 2.186,14 zł, i M. B. w kwocie 2.186,14 zł, oraz zobowiązał Gminę L. do wypłaty ww. odsetek jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Odwołanie od ww. decyzji złożył Prezydent Miasta L., wnosząc o: uchylenie decyzji w całości i umorzeniu postępowania I instancji, ewentualnie o: uchylenie decyzji w całości i orzeczenie o odmowie ustalenia i wypłaty odsetek ustawowych za opóźnienie/zwłokę w wypłacie odszkodowania, uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenie Staroście L. w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] października 2014 r. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał na stan faktyczny sprawy, przywołał brzmienie obowiązujących przepisów mających zastosowanie w sprawie, w tym w szczególności wskazał sposób ustalania oraz kryteria, którymi kieruje się organ przy ustalaniu odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości, tj. art. 128-135 ugn oraz przepisów wykonawczych wydanych do ustawy. Organ podniósł, że roszczenie o zapłatę odsetek za zwłokę lub opóźnienie w wypłacie odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną z mocy prawa, w oparciu o art. 73 ustawy przepisy wprowadzające nie nosi znamion sprawy cywilnej, a jest sprawą administracyjną, do której w drodze odesłania ustawowego, uregulowanego w art. 132 ust. 2 ugn, stosuje się jedynie odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego. A zatem stosowanie przepisu art. 481 § 1 kc jest w sprawie prawidłowe a przepis ten stanowi podstawę prawną decyzji Starosty L. z dnia [...] października 2014 r. W dalsze części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] wstrzymał wykonanie decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny. Rozstrzygnięcie sprawy przez sąd administracyjny nastąpiło wyrokiem z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 342/11 oddalającym skargę. W dniu tym upadło wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada bowiem w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 ppsa). Oznacza to, że z chwilą wydania przez sąd administracyjny pierwszej instancji orzeczenia kończącego postępowanie przed tym sądem, to jest po merytorycznym rozpoznaniu skargi, przestaje obowiązywać postanowienie organu administracyjnego o wstrzymaniu wykonania aktu bądź czynności organu administracji, i to bez względu, czy orzeczenie sądu ma cechę prawomocności, czy nie. W związku z powyższym należało ustalić czy Prezydent Miasta L. wraz z skargą kasacyjną wniósł do NSA wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r. (sygn. akt I GPS 1/07), w postępowaniu kasacyjnym wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 ppsa w związku z art. 193 tej ustawy. Z analizy zebranego w sprawie materiału wynika, iż Prezydent Miasta L. nie wniósł do NSA wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. wraz ze skargą kasacyjną, co skutkowało wykonalnością decyzji Starosty L. o przyznaniu odszkodowania z dnia [...] października 2010 r. Wniesienie bowiem skargi kasacyjnej od nieprawomocnego wyroku WSA nie stanowi samo w sobie przyczyny prawnej usprawiedliwiającej powstrzymanie się dłużnika z wykonaniem zobowiązania. Zatem decyzja Wojewody [...] odnosząca się do zapłaty odszkodowania na rzecz P. K. stała się wykonalna względem Gminy L. z dniem [...] września 2010 r. tj. następnego dnia po ogłoszeniu ww. wyroku WSA oddalającego skargę. Reasumując Wojewoda [...] uznał, że ustalenie odsetek za zwłokę w zapłacie kwoty odszkodowania było w pełni uzasadnione. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Gmina L. wnosząc o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ II instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie art. 73 ust. 4 ustawy przepisy wprowadzające w zw. z art. 132 ugn poprzez uznanie, że sprawa dochodzenia roszczeń o wypłatę odsetek za opóźnienie, zwłokę w wypłacie odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ustawy przepisy wprowadzające nie posiada cywilnego charakteru i właściwą dla jej rozpatrzenia jest droga postępowania administracyjnego. ; 2) naruszenie art. 104 § 1, art, 107 § 1 i art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez wydanie decyzji Wojewody [...] nr [...] bez podstawy prawnej z uwagi na charakter cywilny przedmiotowego postępowania o dochodzenie roszczeń o wypłatę odsetek za zwłokę w wypłacie odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ustawy przepisy wprowadzające.; 3) naruszenie art. 132 ust. 2 ugn w zw. z art. 476 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014 r. poz. 121 - dalej kc) poprzez uznanie, że Gmina L. pozostała w opóźnieniu z zapłatą odszkodowania do dnia [...] września 2012 r. podczas gdy Gmina L. w dniu [...] września 2012r. wypłaciła odszkodowanie niezwłocznie po podaniu przez stronę numeru rachunku bankowego, za co odpowiedzialność ponoszą wnioskodawcy, 4) naruszenie art. 132 ust. 2 ugn poprzez uznanie, że odwołanie do przepisów kodeksu cywilnego nie odnosi się do kwestii przedawnienia roszczeń o wypłatę odsetek za opóźnienie, zwłokę w wypłacie odszkodowania; 5) błędną wykładnię art. 117 § 2 w zw. z art. 118 kc poprzez uznanie, że przepisy te nie mają zastosowania do kwestii przedawnienia roszczeń dochodzonych przez uczestników, co w konsekwencji spowodowało nieuwzględnieni zarzutu skarżącego przedawnienia. 6) naruszenie art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 oraz art. 80 kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz nierozpatrzenie wszystkich okoliczności sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała m.in. że niniejsza sprawa ma charakter sprawy cywilnej w rozumieniu art. 1 kpc wobec czego właściwym do jej rozpoznania byłby sąd powszechny a nie organ administracji publicznej. Dla poparcia powyższego skarżąca odwołała się do wykładni pojęcia sprawy cywilnej zaprezentowanej w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2000 r., sygn. akt SK 12/99. Podniosła, ze o właściwości drogi administracyjnej dla dochodzenia tego typu roszczeń świadczy fakt, że odszkodowanie przyznane uprawnionym właścicielom działki gruntu zajętej pod drogę publiczną nic wiązało się z wywłaszczeniem orzeczonym na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami lecz było skutkiem wywłaszczenia z mocy prawa na podstawie ustawy szczególnej - art. 73 ustawy przepisy wprowadzające, który to przepis, wyłącznie na podstawie szczególnego odesłania z jego ust. 4 nakazuje stosowanie ustawy o gospodarce nieruchomościami jednakże tylko w zakresie zasad i trybu ustalania i wypłacania odszkodowań za wywłaszczone nieruchomości. Dlatego też nie może budzić wątpliwości, że nie cały przepis art. 132 ugn może mieć zastosowanie do odszkodowań o których mowa w art. 73 w/w ustawy. W szczególności zakres przedmiotowy odesłania z art. 73 ust. 4 ustawy przepisy wprowadzające nie obejmuje swym zasięgiem art. 132 ust. 2 ugn, gdyż ten ostatni nie reguluje ani zasad ani trybu ustalania czy wypłacania odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną z mocy prawa. Skoro zatem wniosek pochodzący od byłych właścicieli dotyczy roszczenia o zapłatę odsetek za opóźnienie w wypłacie odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną z mocy prawa, w oparciu u art. 73 ustawy przepisy wprowadzające, które nosi wszelkie znamiona sprawy cywilnej w rozumieniu art. 1 kpc, to nie może być przedmiotem merytorycznego rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym co uzasadniałoby umorzenie tego postępowania przez Wojewodę [...]. Ponadto podniosła, że skarżona decyzja Wojewody [...] została wydana bez adekwatnej do treści orzeczenia materialnej postawy prawnej, wskazującej na prawo ustalenia i wypłaty odsetek za opóźnienie/ zwłokę w zapłacie odszkodowania (art. 73 ustawy przepisy wprowadzające). Ani przepis art. 73 ww. ustawy ani art. 132 ust. 1a ugn ani tym bardziej art. 138 kpa nie stanowią podstawy prawnej do orzeczenia przez organ administracji publicznej w trybie postępowania administracyjnego w formie decyzji administracyjnej o obowiązku wypłaty odsetek ustawowych za opóźnienie/zwłokę w zapłacie odszkodowania o którym mowa w art. 73 ustawy przepisy wprowadzające. Wprawdzie stosownie do przepisu art. 132 ust. 2 ugn do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego jednakże, jak już wyżej wskazano przepis ten nie może mieć zastosowania w sprawach dotyczących odszkodowań należnych w oparciu o art. 73 ustawy przepisy wprowadzające a ponadto nie stanowił on podstawy prawnej kwestionowanej decyzji. Nadto skarżąca dodała, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 342/11 oddalający skargę Gminy L. na decyzję Wojewody [...] nr [...] r. uprawomocnił się dopiero w dniu 13 września 2012r. po wydaniu wyroku NSA oddalającego skargę kasacyjną, a tylko takie orzeczenie - stosownie do art. 170 ppsa - wiąże strony i sąd, który je wydał a także inne sądy i organy państwowe. A zatem co najmniej do daty uprawomocnienia się przedmiotowego wyroku nie można mówić o stanie opóźnienia czy tym bardziej zwłoki po stronie skarżącej. Odnosząc się do postawionego zarzutu niezgodności z zasadami współżycia społecznego z art. 5 kc, skarżąca podniosła, że organ nie uwzględnił okoliczności, że roszczenia odszkodowawcze nie mogą przekraczać wysokości ogólnej szkody majątkowej doznanej przez wierzyciela zaś w ich poczet zalicza się wszelkie należności, które tę szkodę zaspokajają a więc zarówno należności waloryzacyjne jak i odsetki za opóźnienie (zwłokę które nie mogą się jednak dublować gdyż pełnią tę samą funkcję odszkodowawczą). Nieuwzględnienie powyższych okoliczności przez Wojewodę [...] stanowi nie tylko naruszenie zasad współżycia społecznego w rozumieniu art 5 kc ale także dyrektywy ogólnej z art. 7 kpa nakazującej działanie praworządne z uwzględnieniem nie tylko słusznego interesu obywateli ale i interesu społecznego. Wojewoda [...] - w ocenie skarżącej - błędnie zinterpretował również przepisy art. 117 § 2 kc w zw. z art. 118 kc, z których wynika że roszczenie uczestników uległo przedawnieniu. Jest bowiem niesporne, że odsetki z tytułu opóźnienia mają charakter świadczeń okresowych i przedawniają się z upływem 3 lat (uchwała 7 sędziów SN z 26.01.2005 r. sygn. akt III CZP 42/04, wyrok SN z 17.02.2005 r. sygn. akt IV CK 579/04). Przy tym odsetki należne są za każdy dzień opóźnienia, a roszczenie o nie staje się wymagalne osobno w każdym dniu i przedawnia się osobno za każdy dzień opóźnienia wraz z upływem trzyletnich terminów liczonych od dnia wymagalności. Należy więc uznać, że Wojewoda [...] arbitralnie i w sposób dowolny przyjął okres pozostawania Gminy L. w zwłoce. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd stwierdza, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zaskarżona decyzja została wydana w przedmiocie ustalenia odsetek za zwłokę w wypłacie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną. W sprawie niniejszej Sąd nie może podzielić zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą, że powyższa kwestia dotyczy sprawy cywilnej i jako taka nie powinna być rozstrzygana przez organ administracji w formie decyzji administracyjnej. Sąd nie akceptuje zatem stanowiska autora skargi, że decyzja w niniejszej sprawie wydana została bez podstawy prawnej. W art. 132 ustawy o gospodarce nieruchomościami uregulowano jednoznacznie kwestię wypłaty odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości w drodze decyzji administracyjnej oraz skutki zwłoki lub opóźnienia w jego wypłacie, wskazując, że stosuje się w tym zakresie odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego (art. 132 ust. 2 tej ustawy). Odesłanie w art. 132 ust. 2 ustawy do stosowania odpowiedniego przepisów Kodeksu cywilnego nie oznacza, że sprawę o odsetki powstałe w związku ze stosunkiem administracyjnoprawnym należy uważać za sprawę o charakterze cywilnoprawnym. Jeżeli chodzi w szczególności o wywłaszczenie nieruchomości, to stwarza ono stosunek prawny o cechach wyraźnie administracyjnych, bowiem polega na odjęciu lub ograniczeniu w drodze decyzji czy też z mocy ustawy, prawa własności lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości (art. 112 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Jest przykładem nierówności stron stosunku prawnego i działania władczego organu administracji. Wywłaszczenie nieruchomości następuje za odszkodowaniem, a samo odszkodowanie jest elementem koniecznym decyzji o odszkodowaniu. Roszczenie o odsetki za zwłokę lub opóźnienie w wypłacie tego odszkodowania jest oczywiście roszczeniem akcesoryjnym. Obowiązek zapłaty odsetek jest zatem pochodny od obowiązku zapłaty sumy głównej. Skoro zatem obowiązek zapłaty odszkodowania powstał na tle stosunku ad ministracyjnoprawnego, to również obowiązek zapłaty odsetek od tego odszkodowania zachowuje administracyjny charakter. Odesłanie w art. 132 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu cywilnego nie powoduje zmiany charakteru prawnego roszczenia. Pozwala tylko na odpowiednie posługiwanie się regulacjami zawartymi w Kodeksie cywilnym na użytek rozpoznawanej sprawy administracyjnej. Za taką wykładnią przemawia również to, że art. 132 ustawy o gospodarce nieruchomościami zawiera regulację podstaw działania administracji publicznej a nie sądu powszechnego, odsyłając jedynie do odpowiedniego stosowania w działaniu administracji publicznej przepisów Kodeksu cywilnego. Odnośnie powyższego zagadnienia Sąd w pełni podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone wyroku z 15 marca 2006 r. sygn. akt I OSK 525/05 oraz w postanowieniu NSA z dnia 29 lutego 2012r. sygn. akt I OSK231/12. Skarżący zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 45 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, powołał się m.in. na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2000 roku, sygn. SK 12/99. W orzeczeniu tym Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że w pojęciu "sprawa cywilna" mieszczą się także roszczenia dotyczące zobowiązań pieniężnych, których źródło stanowią akty administracyjne. Jednakże wyrok ten nie może być brany pod uwagę w stanie faktycznym i prawnym zaistniałym w niniejszej sprawie, bowiem dotyczy sytuacji, gdy roszczenia dotyczące zobowiązań pieniężnych, których źródłem jest decyzja administracyjna, w ogóle nie są unormowane w przepisach prawa. Trybunał Konstytucyjny ten aspekt zagadnienia wyraźnie w uzasadnieniu powyższego wyroku podkreślił. Luka prawna zaś nie może wyłączać dochodzenia roszczeń na zasadach ogólnych przed sądem powszechnym. Stanowisko zaprezentowane w omawianym orzeczeniu nie oznacza automatycznego objęcia pojęciem "sprawy cywilnej" wszystkich roszczeń pieniężnych ustalanych w drodze aktu administracyjnego. W niniejszej sprawie organ administracji zobowiązany był, na podstawie obowiązującego stanu prawnego, wydać decyzję administracyjną rozstrzygającą kwestię odsetek od odszkodowania za przejętą nieruchomość. Załatwienie sprawy odsetek w drodze decyzji administracyjnej nie oznacza pozbawienia strony prawa do sądu. Prawo to może być, tak jak w niniejszej sprawie, realizowane przed sądem administracyjnym. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia zasad postępowania administracyjnego Sąd stwierdza, iż materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a., został zebrany i rozpatrzony prawidłowo, co znalazło wyraz w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, spełniających wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny sprawy, Sąd stwierdza, iż organ dokonał dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, uzasadnił podstawę prawną wskazaną w decyzji i dokonując właściwej interpretacji przepisów wydał decyzję zgodną z prawem. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z2012r., poz. 270), należało oddalić skargę jako niezasadną.